پاراشای قورح — بَمیدبار ۱۶:۱–۱۸:۳۲ (فارسی)

قورح پسر یصهار، پسر قهات، پسر لاوی، با داتان و اَبیرام، پسران اِلیاب، و اون پسر فالت، از فرزندان رئوبن، برخاست.

و در برابر موسی قد برافراشتند، با دویست و پنجاه تن از بنی‌اسرائیل، سران جماعت، دعوت‌شدگان به مجلس، مردان نامدار.

و بر موسی و هارون جمع شدند و به ایشان گفتند: «شما زیادتر از حدّ می‌گیرید، زیرا تمام جماعت، همه مقدّسانند، و خداوند در میان ایشان است. پس چرا خود را بر جماعت خداوند برتری می‌دهید؟»

موسی این را شنید و بر رو درافتاد.

و با قورح و تمام جماعت او سخن گفت و گفت: «فردا خداوند نشان خواهد داد که چه کسی از آن اوست و چه کسی مقدّس است، و او را به خود نزدیک خواهد کرد؛ و هر که را برگزیند، او را به خود نزدیک خواهد نمود.

این را بکنید: برای خود مجمر بردارید، ای قورح و تمام جماعتت،

و در آنها آتش بگذارید و بر آنها بُخور بگذارید، فردا در برابر خداوند؛ و مردی که خداوند برگزیند، او مقدّس است. شما زیادتر از حدّ می‌گیرید، ای پسران لاوی!»

و موسی به قورح گفت: «ای پسران لاوی، بشنوید!

آیا این برای شما اندک است که خدای اسرائیل شما را از جماعت اسرائیل جدا کرد تا شما را به خود نزدیک گرداند، تا خدمت خیمه‌ی خداوند را بکنید و در برابر جماعت بایستید تا ایشان را خدمت نمایید؟

و تو و همه‌ی برادرانت، پسران لاوی را با خود نزدیک کرد؛ و هنوز به دنبال کهانت نیز هستید؟

از این رو، تو و تمام جماعتت بر خداوند جمع شده‌اید؛ و هارون کیست که بر او غر می‌زنید؟»

و موسی فرستاد تا داتان و اَبیرام، پسران اِلیاب را بخواند؛ ولی گفتند: «بالا نمی‌آییم.

آیا این اندک است که ما را از سرزمینی که شیر و عسل می‌ریزد، بیرون آوردی تا ما را در بیابان بکشی، و باز هم می‌خواهی بر ما سلطنت کنی؟

و نه به سرزمینی که شیر و عسل می‌ریزد، ما را آوردی، و نه به ما مزرعه و تاکستان به ارث دادی. آیا می‌خواهی چشمان این مردان را کور کنی؟ بالا نمی‌آییم.»

پس موسی بسیار خشمگین شد و به خداوند گفت: «به پیشکش ایشان توجه مفرما؛ من حتی یک الاغ از ایشان نگرفته‌ام و به هیچ یک از ایشان بدی نکرده‌ام.»

و موسی به قورح گفت: «تو و تمام جماعتت، فردا در برابر خداوند باشید، تو و ایشان و هارون.

و هر یک از شما مجمر خود را بردارید و بر آنها بُخور بگذارید، و هر یک مجمر خود را، دویست و پنجاه مجمر، در برابر خداوند حاضر آورید؛ تو نیز و هارون نیز، هر یک مجمر خود را.»

و هر یک مجمر خود را برداشته، در آنها آتش نهادند و بر آنها بُخور گذاشتند، و در کنار در خیمه‌ی اجتماع ایستادند، با موسی و هارون.

و قورح تمام جماعت را بر ضد ایشان، به در خیمه‌ی اجتماع گرد آورد؛ و جلال خداوند بر تمام جماعت ظاهر شد.

خداوند به موسی و هارون گفت:

«از میان این جماعت جدا شوید، تا ایشان را در یک دم نابود کنم.»

پس بر روی خود افتادند و گفتند: «ای خدا، ای خدای روح‌های تمام بشر، آیا به خاطر گناه یک نفر، بر تمام جماعت خشم می‌گیری؟»

خداوند به موسی گفت:

«به جماعت بگو: از اطراف خیمه‌ی قورح، داتان و اَبیرام دور شوید.»

پس موسی برخاست و به سوی داتان و اَبیرام رفت؛ و مشایخ اسرائیل به دنبال او رفتند.

و به جماعت گفت: «از خیمه‌های این مردان شریر دور شوید و به هیچ‌یک از آنچه از آنِ ایشان است دست نزنید، مبادا به سبب تمام گناهانشان نابود شوید.»

پس از اطراف خیمه‌ی قورح، داتان و اَبیرام دور شدند؛ و داتان و اَبیرام بیرون آمدند و در کنار در خیمه‌های خود ایستادند، با زنان و پسران و کودکان خود.

و موسی گفت: «از این خواهید دانست که خداوند مرا فرستاده تا همه‌ی این کارها را بکنم، و اینکه از دل خود نکرده‌ام:

«اگر اینان مانند همه‌ی آدمیان بمیرند، و به عقوبت همه‌ی آدمیان گرفتار شوند، خداوند مرا نفرستاده است.

«اما اگر خداوند چیزی نو بیافریند، و زمین دهان خود را بگشاید و ایشان را با تمام آنچه از آنِ ایشان است ببلعد، و زنده به قعر زمین فرود آیند، آنگاه خواهید دانست که این مردان خداوند را خوار شمرده‌اند.»

و همین که سخنان خود را به پایان رساند، زمین زیر پای ایشان شکافته شد.

و زمین دهان خود را گشود و ایشان را با خاندانشان، و تمام کسانی را که از آنِ قورح بودند، و تمام اموالشان را بلعید.

و ایشان با تمام آنچه از آنِ ایشان بود، زنده به قعر زمین فرود آمدند؛ و زمین بر روی ایشان پوشیده شد، و از میان جماعت نابود شدند.

و تمام اسرائیلیان که در اطراف ایشان بودند، از فریاد ایشان گریختند، زیرا می‌گفتند: «مبادا زمین ما را نیز ببلعد!»

و آتشی از جانب خداوند بیرون آمد و دویست و پنجاه مردی را که بُخور می‌گذاشتند، سوزانید.

خداوند به موسی گفت:

«به اِلْعازار پسر هارون کاهن بگو که مجمرها را از میان آتش بیرون آورد، و آتش را به دور افکند، زیرا آنها مقدّس شده‌اند.

«مجمرهای این گناهکاران که به بهای جان خود شد، آنها را ورقه‌های کوفته برای پوشش مذبح سازند، زیرا آنها را در برابر خداوند آورده‌اند و مقدّس شده‌اند؛ و برای بنی‌اسرائیل نشانه‌ای باشند.»

پس اِلْعازار کاهن، مجمرهای مسی را که سوختگان آورده بودند، برداشت و آنها را برای پوشش مذبح ورقه ورقه کردند،

تا برای بنی‌اسرائیل یادبودی باشد، تا هیچ بیگانه‌ای که از نسل هارون نیست، برای سوزاندن بُخور در برابر خداوند نزدیک نشود، و مانند قورح و جماعتش نشود، چنانکه خداوند به دست موسی به او گفت.

و تمام جماعت بنی‌اسرائیل فردا بر موسی و هارون غریدند و گفتند: «شما قوم خداوند را کشتید!»

و هنگامی که جماعت بر موسی و هارون جمع شدند، به سوی خیمه‌ی اجتماع روی آوردند؛ و ناگاه ابر آن را پوشانید و جلال خداوند ظاهر شد.

پس موسی و هارون به پیشگاه خیمه‌ی اجتماع رفتند.

خداوند به موسی گفت:

«از میان این جماعت دور شوید، تا ایشان را در یک دم نابود کنم.» و بر روی خود افتادند.

موسی به هارون گفت: «مجمر را بردار و از روی مذبح آتش بر آن بگذار، و بُخور بگذار، و به سرعت به سوی جماعت برو و برای ایشان کفاره کن، زیرا غضب از پیشگاه خداوند بیرون آمده و بلا آغاز شده است.»

پس هارون چنانکه موسی گفت، برداشت و به میان جماعت دوید؛ و نگاه، بلا در میان قوم آغاز شده بود؛ پس بُخور گذاشت و برای قوم کفاره کرد.

و میان مردگان و زندگان ایستاد؛ و بلا متوقف شد.

و کسانی که در این بلا مردند، چهارده هزار و هفتصد نفر بودند، غیر از کسانی که به سبب قورح مردند.

و هارون نزد موسی، به در خیمه‌ی اجتماع بازگشت؛ و بلا متوقف شد.

خداوند به موسی گفت:

«با بنی‌اسرائیل سخن بگو و از ایشان یک عصا، یک عصا برای هر خاندان پدری، از تمام رؤسای ایشان، برحسب خاندان پدری‌شان، دوازده عصا بگیر؛ و نام هر کس را بر عصای او بنویس.

«و نام هارون را بر عصای لاوی بنویس، زیرا برای هر سرور خاندان پدری یک عصا خواهد بود.

«و آنها را در خیمه‌ی اجتماع، در برابر شهادت، که در آنجا با شما ملاقات می‌کنم، بگذار.

«و هر که را برگزینم، عصای او شکوفه خواهد کرد؛ و غریدن بنی‌اسرائیل را که بر شما می‌غرند، از خود دور خواهم ساخت.»

پس موسی با بنی‌اسرائیل سخن گفت، و تمام رؤسای ایشان یک عصا، یک عصا برای هر رئیس، برحسب خاندان پدری‌شان، دوازده عصا به او دادند؛ و عصای هارون در میان عصاهای ایشان بود.

و موسی عصاها را در خیمه‌ی شهادت، در برابر خداوند نهاد.

و فردا، موسی به خیمه‌ی شهادت درآمد؛ و نگاه، عصای هارون، برای خاندان لاوی، شکوفه کرده بود؛ جوانه زده، گل آورده، و بادام رسیده داشت.

پس موسی تمام عصاها را از پیشگاه خداوند به حضور تمام بنی‌اسرائیل بیرون آورد؛ و دیدند، و هر یک عصای خود را برداشتند.

خداوند به موسی گفت: «عصای هارون را پیش روی شهادت بازگردان، تا برای پسران عصیان، نشانه‌ای نگاهبانی شود، و غریدن ایشان را از خود برطرف سازی، تا نمیرند.»

و موسی چنانکه خداوند به او امر کرده بود، عمل کرد؛ چنین کرد.

و بنی‌اسرائیل به موسی گفتند: «اینک ما هلاک می‌شویم، نابود می‌شویم، همه‌ی ما نابود می‌شویم!

«هر که نزدیک شود، هر که به خیمه‌ی خداوند نزدیک شود، می‌میرد. آیا ما همگی هلاک خواهیم شد؟»

خداوند به هارون گفت: «تو، و پسرانت، و خاندان پدرت با تو، تقصیر مقدّس را بر دوش خواهید داشت؛ و تو و پسرانت با تو، تقصیر کهانت خود را بر دوش خواهید داشت.

«و نیز برادرانت، قبیله‌ی لاوی، قبیله‌ی پدرت را با خود نزدیک آور، تا به تو بپیوندند و تو را خدمت کنند؛ و تو و پسرانت با تو، در برابر خیمه‌ی شهادت باشید.

«و ایشان نگهداری تو و نگهداری تمام خیمه را به عهده گیرند، اما به ظروف مقدّس و به مذبح نزدیک نشوند، تا نه ایشان و نه شما بمیرید.

«و ایشان به تو ملحق شوند و نگهداری خیمه‌ی اجتماع را برای تمام خدمت خیمه به جا آورند؛ و هیچ بیگانه‌ای به شما نزدیک نشود.

«و شما نگهداری مقدّس و نگهداری مذبح را به عهده گیرید، تا دیگر خشم بر بنی‌اسرائیل نباشد.

«و من، اینک، برادرانت، لاویان را از میان بنی‌اسرائیل گرفته‌ام، که به شما بخشیده شده‌اند، وقف خداوند، تا خدمت خیمه‌ی اجتماع را به جای آورند.

«و تو و پسرانت با تو، کهانت خود را برای هر کار مذبح و آنچه در پس پرده است، نگاه دارید؛ و آن خدمت را به جای آورید. من کهانت شما را به عنوان بخشش می‌دهم؛ و هر بیگانه‌ای که نزدیک شود، کشته خواهد شد.»

خداوند به هارون گفت: «و من، اینک، نگهداری هدایای برافراشته خود را به تو می‌دهم، از تمام مقدّسات بنی‌اسرائیل؛ آنها را به تو و به پسرانت به عنوان مسح، به عنوان حکمی ابدی داده‌ام.

«این از مقدّس‌الاقداس، از آتش، از آنِ تو خواهد بود: تمام هدایای ایشان، تمام هدایای آردی، و تمام قربانی‌های گناه و قربانی‌های جرم که به من باز می‌گردانند، مقدّس‌الاقداس برای تو و پسرانت خواهد بود.

«در قدس‌الاقداس آن را بخورید؛ هر مذکری آن را بخورد؛ برای تو مقدّس خواهد بود.

«و این نیز برای تو خواهد بود: هدیه‌ی برافراشته‌ی بخشش‌های ایشان، از تمام هدایای تکان داده‌شده‌ی بنی‌اسرائیل؛ آنها را به تو و به پسران و دخترانت با تو، به عنوان حکمی ابدی داده‌ام؛ هر پاکی در خانه‌ات آن را بخورد.

«تمام بهترین روغن، و تمام بهترین شیره‌ی انگور و گندم، نخستین‌های ایشان که به خداوند می‌دهند، به تو داده‌ام.

«نخستین‌های تمام آنچه در زمین ایشان است، که به خداوند می‌آورند، از آنِ تو خواهد بود؛ هر پاکی در خانه‌ات آن را بخورد.

«هر چیزی که در اسرائیل حرام (نذر) شود، از آنِ تو خواهد بود.

«هر نخست‌زاده‌ای، از هر گوشت، که به خداوند تقدیم کنند، از انسان و حیوان، از آنِ تو خواهد بود؛ فقط نخست‌زاده‌ی انسان را حتماً بازخرید کن، و نخست‌زاده‌ی حیوان نجس را بازخرید کن.

«و بازخرید آنها از یک ماهگی، به قیمت تعیین‌شده، پنج مثقال نقره، به مثقال مقدّس، که بیست جیره است، بازخرید کن.

«اما نخست‌زاده‌ی گاو، یا نخست‌زاده‌ی گوسفند، یا نخست‌زاده‌ی بز، آنها را بازخرید مکن؛ آنها مقدّسند؛ خون آنها را بر مذبح بپاش، و پیه آنها را به عنوان قربانی آتشین، برای بوی خوشایند به خداوند بسوزان.

«و گوشت آنها برای تو خواهد بود، همچنان که سینه‌ی تکان داده‌شده و ران راست از آنِ توست.

«تمام هدایای برافراشته‌ی مقدّسات، که بنی‌اسرائیل برای خداوند برمی‌افرازند، به تو و به پسران و دخترانت با تو، به عنوان حکمی ابدی داده‌ام؛ این عهدی ابدی از نمک، در پیشگاه خداوند، برای تو و برای نسل تو با تو خواهد بود.»

خداوند به هارون گفت: «در زمین ایشان ارثی نخواهی داشت، و نه سهمی در میان ایشان از آنِ تو خواهد بود؛ من سهم تو و میراث تو در میان بنی‌اسرائیل هستم.»

و به پسران لاوی، اینک، تمام عشر را در اسرائیل به عنوان ارث داده‌ام، در مقابل خدمتی که می‌کنند، خدمت خیمه‌ی اجتماع.

و دیگر بنی‌اسرائیل به خیمه‌ی اجتماع نزدیک نشوند، تا به گناهی کشنده دچار نشوند.

و لاوی، او خدمت خیمه‌ی اجتماع را به جای آورد؛ و ایشان تقصیر خود را بر دوش خواهند داشت؛ این حکمی ابدی برای نسل‌های شماست؛ و در میان بنی‌اسرائیل ارثی نخواهند داشت.

زیرا عشر بنی‌اسرائیل را که برای خداوند به عنوان هدیه‌ی برافراشته برمی‌افزایند، به لاویان به عنوان ارث داده‌ام؛ از این رو به ایشان گفتم: در میان بنی‌اسرائیل ارثی نخواهند داشت.

خداوند به موسی گفت:

«با لاویان سخن بگو و به ایشان بگو: وقتی از بنی‌اسرائیل عشری را که از ایشان به شما به عنوان ارث داده‌ام، گرفتید، از آن، هدیه‌ای برافراشته برای خداوند بردارید، عشری از عشر.

«و هدیه‌ی برافراشته‌ی شما برای شما حساب شود، مانند غلّه‌ی خرمن و مانند پریِ خم‌خانه.

«بدین‌سان شما نیز از تمام عشری که از بنی‌اسرائیل می‌گیرید، هدیه‌ای برافراشته برای خداوند بردارید، و از آن، هدیه‌ی برافراشته‌ی خداوند را به هارون کاهن بدهید.

«از تمام بخشش‌های خود، تمام هدیه‌ی برافراشته‌ی خداوند را، از بهترین آن، یعنی قسمت مقدّس آن، بردارید.

«و به ایشان بگو: چون بهترین آن را از آن بردارید، برای لاویان مانند محصول خرمن و مانند محصول خم‌خانه حساب خواهد شد.

«و شما آن را در هر مکانی، شما و خانواده‌هایتان بخورید، زیرا این پاداش شماست در برابر خدمت شما در خیمه‌ی اجتماع.

«و به سبب آن گناهی بر دوش نخواهید داشت، چون بهترین آن را از آن برداشته‌اید؛ و مقدّسات بنی‌اسرائیل را بی‌حرمت نخواهید کرد، و نخواهید مرد.»