Parashat Korach — Bemidbar 16:1–18:32 (polski)

I wziął Korach, syn Jichara, syna Kehata, syna Lewiego, wraz z Datanem i Awiramem, synami Eliawa, oraz On, syn Peleta, z synów Reuwena —

i powstali przeciw Moszemu, a wraz z nimi dwustu pięćdziesięciu mężów spośród synów Israela, książąt zgromadzenia, wezwanych na zgromadzenie, mężów imiennych.

I zebrali się przeciw Moszemu i przeciw Aharonowi, i rzekli do nich: Dość wam! Wszak cała społeczność, wszyscy oni są święci, a Adonai jest pośród nich; dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie Adonai?

Gdy Mosze to usłyszał, padł na swoje oblicze.

I przemówił do Koracha i do całej jego gromady, mówiąc: Rano oznajmi Adonai, kto jest Jego i kto jest święty, i przybliży go do siebie; a kogo wybierze, tego przybliży do siebie.

To uczyńcie: weźcie sobie kadzielnice, Korach i cała jego gromada,

i włóżcie w nie ogień, i połóżcie na nich kadzidło przed Adonai jutro; a mąż, którego wybierze Adonai, ten będzie święty. Dość wam, synowie Lewiego!

I rzekł Mosze do Koracha: Słuchajcie no, synowie Lewiego!

Czyż mało wam, że Bóg Israela oddzielił was od społeczności Israela, aby przybliżyć was do siebie, byście pełnili służbę przybytku Adonai i stali przed społecznością, by jej służyć?

Przybliżył ciebie i wszystkich twoich braci, synów Lewiego, wraz z tobą; a wy domagacie się jeszcze i kapłaństwa?

Dlatego ty i cała twoja gromada zebraliście się przeciw Adonai; a Aharon — czymże on jest, że szemrzecie przeciw niemu?

I posłał Mosze, by wezwać Datana i Awirama, synów Eliawa; lecz oni rzekli: Nie przyjdziemy!

Czyż mało, że wyprowadziłeś nas z ziemi opływającej mlekiem i miodem, aby nas uśmiercić na pustyni, że chcesz jeszcze panować nad nami?

Nadto nie wprowadziłeś nas do ziemi opływającej mlekiem i miodem ani nie dałeś nam w dziedzictwo pól i winnic. Czy chcesz tym mężom wyłupić oczy? Nie przyjdziemy!

I rozgniewał się Mosze bardzo, i rzekł do Adonai: Nie zwracaj się ku ich ofierze; ani jednego osła od nich nie wziąłem i nikomu z nich nie wyrządziłem krzywdy.

I rzekł Mosze do Koracha: Ty i cała twoja gromada bądźcie przed Adonai, ty i oni, i Aharon, jutro.

I weźcie każdy swoją kadzielnicę, i połóżcie na nich kadzidło, i przynieście przed Adonai każdy swoją kadzielnicę, dwieście pięćdziesiąt kadzielnic; także ty i Aharon, każdy swoją kadzielnicę.

I wzięli każdy swoją kadzielnicę, i włożyli w nie ogień, i położyli na nich kadzidło, i stanęli u wejścia do Namiotu Spotkania, wraz z Moszem i Aharonem.

I zebrał Korach przeciw nim całą społeczność u wejścia do Namiotu Spotkania; i ukazała się chwała Adonai całej społeczności.

I przemówił Adonai do Moszego i do Aharona, mówiąc:

Oddzielcie się spośród tej społeczności, a zniszczę ich w jednej chwili.

I padli na swoje oblicze, i rzekli: Boże, Boże duchów wszelkiego ciała! Czy gdy jeden mąż zgrzeszy, będziesz się gniewał na całą społeczność?

I przemówił Adonai do Moszego, mówiąc:

Przemów do społeczności, mówiąc: Odstąpcie zewsząd od mieszkania Koracha, Datana i Awirama.

I wstał Mosze, i poszedł do Datana i Awirama, a starsi Israela poszli za nim.

I przemówił do społeczności, mówiąc: Odstąpcie, proszę, od namiotów tych niegodziwych mężów i nie dotykajcie niczego, co do nich należy, abyście nie zginęli z powodu wszystkich ich grzechów.

I odstąpili zewsząd od mieszkania Koracha, Datana i Awirama; a Datan i Awiram wyszli i stanęli u wejścia swoich namiotów, wraz ze swymi żonami, synami i dziećmi.

I rzekł Mosze: Po tym poznacie, że Adonai posłał mnie, abym czynił wszystkie te dzieła, i że nie z własnego serca je czynię:

Jeśli ci umrą tak, jak umierają wszyscy ludzie, i jeśli spotka ich los wszystkich ludzi, to nie posłał mnie Adonai.

Lecz jeśli Adonai stworzy rzecz nową, i ziemia otworzy swą paszczę, i pochłonie ich wraz ze wszystkim, co do nich należy, i zstąpią żywcem do Szeolu, wtedy poznacie, że ci mężowie wzgardzili Adonai.

I stało się, gdy skończył mówić wszystkie te słowa, że rozstąpiła się ziemia, która była pod nimi,

i otworzyła ziemia swą paszczę, i pochłonęła ich wraz z ich domami, i wszystkimi ludźmi, którzy należeli do Koracha, i całym dobytkiem.

I zstąpili oni, i wszystko, co do nich należało, żywcem do Szeolu; i przykryła ich ziemia, i zniknęli spośród zgromadzenia.

A cały Israel, który był wokół nich, uciekł na ich krzyk, gdyż mówili: Aby i nas nie pochłonęła ziemia!

I wyszedł ogień od Adonai, i strawił owych dwustu pięćdziesięciu mężów, którzy ofiarowali kadzidło.

I przemówił Adonai do Moszego, mówiąc:

Powiedz Elazarowi, synowi Aharona kapłana, aby zebrał kadzielnice spośród pożogi, a ogień rozrzuć daleko, gdyż się uświęciły;

kadzielnice tych, którzy zgrzeszyli przeciw własnym duszom, i niech zrobią z nich kute blachy na pokrycie ołtarza, gdyż przynieśli je przed Adonai i się uświęciły; i niech będą znakiem dla synów Israela.

I wziął Elazar kapłan miedziane kadzielnice, które przynieśli spaleni, i wykuto z nich pokrycie ołtarza,

na pamiątkę dla synów Israela, aby nie zbliżał się żaden obcy, który nie jest z potomstwa Aharona, by spalać kadzidło przed Adonai, i aby nie stał się jak Korach i jak jego gromada, tak jak powiedział mu Adonai przez rękę Moszego.

A nazajutrz szemrała cała społeczność synów Israela przeciw Moszemu i przeciw Aharonowi, mówiąc: Wy uśmierciliście lud Adonai!

I stało się, gdy zebrała się społeczność przeciw Moszemu i przeciw Aharonowi, że zwrócili się ku Namiotowi Spotkania, a oto okrył go obłok, i ukazała się chwała Adonai.

I przyszli Mosze i Aharon przed Namiot Spotkania.

I przemówił Adonai do Moszego, mówiąc:

Usuńcie się spośród tej społeczności, a zniszczę ich w jednej chwili. I padli na swoje oblicze.

I rzekł Mosze do Aharona: Weź kadzielnicę i włóż do niej ognia z ołtarza, i połóż kadzidło, i idź śpiesznie do społeczności, i dokonaj za nich przebłagania; gdyż wyszedł gniew od Adonai: zaczęła się plaga.

I wziął Aharon, jak powiedział Mosze, i pobiegł w środek zgromadzenia, a oto zaczęła się już plaga wśród ludu; i włożył kadzidło, i dokonał przebłagania za lud.

I stanął między umarłymi a żywymi, i plaga została powstrzymana.

A liczba zmarłych w pladze wyniosła czternaście tysięcy siedmiuset, oprócz zmarłych z powodu sprawy Koracha.

I wrócił Aharon do Moszego, do wejścia Namiotu Spotkania, a plaga została powstrzymana.

I przemówił Adonai do Moszego, mówiąc:

Przemów do synów Israela i weź od nich po jednej lasce dla każdego rodu, od wszystkich ich książąt według ich rodów, dwanaście lasek; imię każdego napiszesz na jego lasce.

A imię Aharona napiszesz na lasce Lewiego, gdyż jedna laska jest dla głowy ich rodu.

I złożysz je w Namiocie Spotkania przed Świadectwem, gdzie objawiam się wam.

I stanie się, że mąż, którego wybiorę, jego laska zakwitnie; i uśmierzę od siebie szemrania synów Israela, którymi szemrzą przeciw wam.

I przemówił Mosze do synów Israela, a wszyscy ich książęta dali mu po jednej lasce na każdego księcia, według ich rodów, dwanaście lasek; a laska Aharona była pośród ich lasek.

I złożył Mosze laski przed Adonai w Namiocie Świadectwa.

I stało się nazajutrz, że wszedł Mosze do Namiotu Świadectwa, a oto zakwitła laska Aharona z domu Lewiego: wypuściła pąki, i zakwitła kwiatem, i wydała dojrzałe migdały.

I wyniósł Mosze wszystkie laski sprzed Adonai do wszystkich synów Israela; i ujrzeli, i wzięli każdy swoją laskę.

I rzekł Adonai do Moszego: Odnieś laskę Aharona z powrotem przed Świadectwo, by była przechowana jako znak dla buntowników; aby ustało ich szemranie przeciw mnie i aby nie umarli.

I uczynił Mosze; jak rozkazał mu Adonai, tak uczynił.

I rzekli synowie Israela do Moszego, mówiąc: Oto giniemy, marniejemy, wszyscy marniejemy!

Każdy, kto się zbliża, kto się zbliża do przybytku Adonai, umiera; czyż mamy doszczętnie wyginąć?

I rzekł Adonai do Aharona: Ty i twoi synowie, i dom twego ojca wraz z tobą, poniesiecie winę za świątynię; a ty i twoi synowie wraz z tobą poniesiecie winę za wasze kapłaństwo.

Także twoich braci, pokolenie Lewiego, pokolenie twego ojca, przyprowadź wraz z tobą, by się przyłączyli do ciebie i ci służyli; ale ty i twoi synowie wraz z tobą będziecie przed Namiotem Świadectwa.

I niech pełnią straż przy tobie i straż przy całym namiocie; tylko do świętych sprzętów i do ołtarza niech się nie zbliżają, aby nie umarli, ani oni, ani wy.

I niech się przyłączą do ciebie, i niech pełnią straż przy Namiocie Spotkania, przy całej służbie namiotu; a żaden obcy niech się nie zbliża do was.

I będziecie pełnić straż przy świątyni i straż przy ołtarzu, aby już nie było gniewu na synów Israela.

A oto ja wziąłem waszych braci Lewitów spośród synów Israela; wam są oni dani jako dar dla Adonai, by pełnili służbę Namiotu Spotkania.

A ty i twoi synowie wraz z tobą będziecie strzec waszego kapłaństwa we wszystkim, co dotyczy ołtarza i tego, co za zasłoną, i będziecie służyć; jako służbę darowaną daję wam wasze kapłaństwo, a obcy, który się zbliży, poniesie śmierć.

I przemówił Adonai do Aharona: A oto ja dałem ci straż nad moimi daninami; ze wszystkich świętości synów Israela dałem je tobie jako część i twoim synom jako wieczne prawo.

To niech będzie twoje z najświętszych świętości, z ognia: każda ich ofiara, każda ich ofiara pokarmowa, każda ich ofiara za grzech i każda ich ofiara pokutna, którą mi zwracają, jest najświętsza dla ciebie i dla twoich synów.

W miejscu najświętszym będziesz to spożywać; każdy mężczyzna może to jeść; święte niech to będzie dla ciebie.

A to jest twoje: danina z ich darów, ze wszystkich ofiar kołysanych synów Israela; tobie je dałem i twoim synom, i twoim córkom wraz z tobą, jako wieczne prawo; każdy czysty w twoim domu może to jeść.

Wszystko, co najlepsze z oliwy, i wszystko, co najlepsze z moszczu i ze zboża, ich pierwociny, które dają Adonai, tobie je dałem.

Pierwociny wszystkiego, co jest w ich ziemi, które przynoszą Adonai, będą twoje; każdy czysty w twoim domu może to jeść.

Wszystko obłożone klątwą w Israelu będzie twoje.

Wszystko, co otwiera łono, z wszelkiego ciała, które przynoszą Adonai, czy to z ludzi, czy ze zwierząt, będzie twoje; jednak na pewno wykupisz pierworodnego człowieka, i pierworodne zwierzę nieczyste też wykupisz.

A jego wykup: od miesiąca życia wykupisz go według twojej wyceny, za pięć sykli srebra, według sykla świątyni, który wynosi dwadzieścia gera.

Tylko pierworodnego wołu albo pierworodnej owcy, albo pierworodnej kozy nie wykupisz: są święte; ich krwią pokropisz ołtarz, a ich tłuszcz spalisz jako ofiarę ogniową, na woń przyjemną dla Adonai.

A ich mięso będzie twoje; jak mostek ofiary kołysanej i jak prawa łopatka będzie twoje.

Wszystkie daniny ze świętości, które synowie Israela przynoszą Adonai, dałem tobie i twoim synom, i twoim córkom wraz z tobą, jako wieczne prawo; jest to wieczne przymierze soli przed Adonai dla ciebie i dla twego potomstwa wraz z tobą.

I rzekł Adonai do Aharona: W ich ziemi nie będziesz miał dziedzictwa, i działu nie będziesz miał pośród nich; ja jestem twoim działem i twoim dziedzictwem pośród synów Israela.

A oto synom Lewiego dałem każdą dziesięcinę w Israelu w dziedzictwo, w zamian za ich służbę, którą pełnią, służbę Namiotu Spotkania.

I niech już nie zbliżają się synowie Israela do Namiotu Spotkania, by nie ponieśli grzechu i nie umarli.

Lecz Lewita, on będzie pełnił służbę Namiotu Spotkania, i oni poniosą swoją winę; wieczna to ustawa dla waszych pokoleń; a pośród synów Israela nie posiądą dziedzictwa.

Gdyż dziesięcinę synów Israela, którą przynoszą jako daninę Adonai, dałem Lewitom w dziedzictwo; dlatego rzekłem do nich: Pośród synów Israela nie posiądą dziedzictwa.

I przemówił Adonai do Moszego, mówiąc:

A do Lewitów przemówisz i rzekniesz do nich: Gdy weźmiecie od synów Israela dziesięcinę, którą wam dałem od nich w wasze dziedzictwo, to złożycie z niej daninę dla Adonai, dziesięcinę z dziesięciny.

I poczytana wam będzie wasza danina jak zboże z klepiska i jak pełnia z tłoczni.

Tak i wy złożycie daninę dla Adonai ze wszystkich waszych dziesięcin, które bierzecie od synów Israela, i oddacie z niej daninę Adonai Aharonowi kapłanowi.

Ze wszystkich waszych darów złożycie każdą daninę Adonai, z wszystkiego, co najlepsze z niej, jej część poświęconą.

I rzekniesz do nich: Gdy złożycie to, co najlepsze z niej, będzie to poczytane Lewitom jak plon z klepiska i jak plon z tłoczni.

I możecie to jeść w każdym miejscu, wy i wasze domy, gdyż jest to wasza zapłata w zamian za waszą służbę w Namiocie Spotkania.

I nie poniesiecie za to grzechu, gdy złożycie to, co najlepsze z niej; a świętości synów Israela nie zbezcześcicie, abyście nie pomarli. [Maftir: 18:30–32]