علیه ۱ · ۲۸ آیه (بمی. ۳۰:۲–۳۱:۱۲)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
30:2	וַיְדַבֵּר מֹשֶׁה אֶל־רָאשֵׁי הַמַּטּוֹת לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר זֶה הַדָּבָר אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה׃	وَیدَبِر مُشِ اِل‏-رَشِی هَمَتوُت لِونِی یِسرَاِل لِمُر زِ هَدَوَر اشِر صِوَ اَدونای۔	و موشه به سران قبایل بنی‌اسرائیل گفت: این است آنچه خداوند فرمان داده است.
30:3	אִישׁ כִּי־יִדֹּר נֶדֶר לַיהוָה אוֹ־הִשָּׁבַע שְׁבֻעָה לֶאְסֹר אִסָּר עַל־נַפְשׁוֹ לֹא יַחֵל דְּבָרוֹ כְּכָל־הַיֹּצֵא מִפִּיו יַעֲשֶׂה׃	اِیش کِی‏-یِدُر نِدِر لَیهوَ وُ‏-هِشَوَ شوُآ لِسُر اِسَر ال‏-نَفشوُ لُ یَخِل دوَروُ کخَل‏-هَیُصِ مِپِیو یَاسِ۔	هرگاه مردی برای خداوند نذری کند، یا سوگندی بخورد که جان خود را به ممنوعیتی ببندد، نباید کلام خود را بشکند؛ باید هرآنچه از دهانش بیرون آمده است، انجام دهد.
30:4	וְאִשָּׁה כִּי־תִדֹּר נֶדֶר לַיהוָה וְאָסְרָה אִסָּר בְּבֵית אָבִיהָ בִּנְעֻרֶיהָ׃	واِشَ کِی‏-تِدُر نِدِر لَیهوَ وآسرَ اِسَر بوِیت آوِیهَ بِناُرِیهَ۔	و هرگاه زنی، در حالی‌که هنوز در خانه پدرش، در جوانی خویش است، برای خداوند نذری کند و خود را به ممنوعیتی ببندد،
30:5	וְשָׁמַע אָבִיהָ אֶת־נִדְרָהּ וֶאֱסָרָהּ אֲשֶׁר אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ וְהֶחֱרִישׁ לָהּ אָבִיהָ וְקָמוּ כָּל־נְדָרֶיהָ וְכָל־אִסָּר אֲשֶׁר־אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ יָקוּם׃	وشَمَ آوِیهَ اِت‏-نِدرَه وِاِسَرَه اشِر آسرَ ال‏-نَفشَه وهِخِرِیش لَه آوِیهَ وقَمو کَل‏-ندَرِیهَ وخَل‏-اِسَر اشِر‏-آسرَ ال‏-نَفشَه یَقوم۔	و پدرش نذر او و ممنوعیتی را که با آن جان خود را بسته است بشنود، و پدرش نسبت به او سکوت کند، همه نذرهای او پابرجا خواهد ماند، و هر ممنوعیتی که با آن جان خود را بسته است پابرجا خواهد ماند.
30:6	וְאִם־הֵנִיא אָבִיהָ אֹתָהּ בְּיוֹם שָׁמְעוֹ כָּל־נְדָרֶיהָ וֶאֱסָרֶיהָ אֲשֶׁר־אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ לֹא יָקוּם וַיהוָה יִסְלַח־לָהּ כִּי־הֵנִיא אָבִיהָ אֹתָהּ׃	واِم‏-هِنِی آوِیهَ اُتَه بیوُم شَموُ کَل‏-ندَرِیهَ وِاِسَرِیهَ اشِر‏-آسرَ ال‏-نَفشَه لُ یَقوم وَیهوَ یِسلَخ‏-لَه کِی‏-هِنِی آوِیهَ اُتَه۔	اما اگر پدرش در روزی که می‌شنود او را منع کند، هیچ‌یک از نذرهایش یا ممنوعیت‌هایی که با آن‌ها جان خود را بسته است پابرجا نخواهد ماند؛ و خداوند او را خواهد بخشید، زیرا پدرش او را منع کرده است.
30:7	וְאִם־הָיוֹ תִהְיֶה לְאִישׁ וּנְדָרֶיהָ עָלֶיהָ אוֹ מִבְטָא שְׂפָתֶיהָ אֲשֶׁר אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ׃	واِم‏-هَیوُ تِهیِ لاِیش وندَرِیهَ آلِیهَ وُ مِوتَ سفَتِیهَ اشِر آسرَ ال‏-نَفشَه۔	و اگر شوهردار باشد، و نذرهایش بر او باشد، یا سخنی نسنجیده از لبانش که با آن جان خود را بسته است،
30:8	וְשָׁמַע אִישָׁהּ בְּיוֹם שָׁמְעוֹ וְהֶחֱרִישׁ לָהּ וְקָמוּ נְדָרֶיהָ וֶאֱסָרֶהָ אֲשֶׁר־אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ יָקֻמוּ׃	وشَمَ اِیشَه بیوُم شَموُ وهِخِرِیش لَه وقَمو ندَرِیهَ وِاِسَرِهَ اشِر‏-آسرَ ال‏-نَفشَه یَقُمو۔	و شوهرش آن را بشنود، و در روزی که می‌شنود نسبت به او سکوت کند، نذرهایش پابرجا خواهد ماند، و ممنوعیت‌هایی که با آن جان خود را بسته است پابرجا خواهند ماند.
30:9	וְאִם בְּיוֹם שְׁמֹעַ אִישָׁהּ יָנִיא אוֹתָהּ וְהֵפֵר אֶת־נִדְרָהּ אֲשֶׁר עָלֶיהָ וְאֵת מִבְטָא שְׂפָתֶיהָ אֲשֶׁר אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ וַיהוָה יִסְלַח־לָהּ׃	واِم بیوُم شمُا اِیشَه یَنِی وُتَه وهِفِر اِت‏-نِدرَه اشِر آلِیهَ واِت مِوتَ سفَتِیهَ اشِر آسرَ ال‏-نَفشَه وَیهوَ یِسلَخ‏-لَه۔	اما اگر شوهرش در روزی که می‌شنود او را منع کند، نذری را که بر او بود باطل می‌کند، و همچنین سخن لبانش را که با آن جان خود را بسته بود؛ و خداوند او را خواهد بخشید.
30:10	וְנֵדֶר אַלְמָנָה וּגְרוּשָׁה כֹּל אֲשֶׁר־אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ יָקוּם עָלֶיהָ׃	ونِدِر المَنَ وگروشَ کُل اشِر‏-آسرَ ال‏-نَفشَه یَقوم آلِیهَ۔	اما نذر بیوه‌زن یا زن مطلقه، هرچه با آن جان خود را بسته است، بر او پابرجا خواهد ماند.
30:11	וְאִם־בֵּית אִישָׁהּ נָדָרָה אוֹ־אָסְרָה אִסָּר עַל־נַפְשָׁהּ בִּשְׁבֻעָה׃	واِم‏-بِیت اِیشَه نَدَرَ وُ‏-آسرَ اِسَر ال‏-نَفشَه بِشوُآ۔	و اگر در خانه شوهرش نذری کرده باشد، یا جان خود را با سوگندی به ممنوعیتی بسته باشد،
30:12	וְשָׁמַע אִישָׁהּ וְהֶחֱרִשׁ לָהּ לֹא הֵנִיא אֹתָהּ וְקָמוּ כָּל־נְדָרֶיהָ וְכָל־אִסָּר אֲשֶׁר־אָסְרָה עַל־נַפְשָׁהּ יָקוּם׃	وشَمَ اِیشَه وهِخِرِش لَه لُ هِنِی اُتَه وقَمو کَل‏-ندَرِیهَ وخَل‏-اِسَر اشِر‏-آسرَ ال‏-نَفشَه یَقوم۔	و شوهرش آن را شنیده و نسبت به او سکوت کرده و او را منع نکرده باشد، همه نذرهای او پابرجا خواهد ماند، و هر ممنوعیتی که با آن جان خود را بسته است پابرجا خواهد ماند.
30:13	וְאִם־הָפֵר יָפֵר אֹתָם אִישָׁהּ בְּיוֹם שָׁמְעוֹ כָּל־מוֹצָא שְׂפָתֶיהָ לִנְדָרֶיהָ וּלְאִסַּר נַפְשָׁהּ לֹא יָקוּם אִישָׁהּ הֲפֵרָם וַיהוָה יִסְלַח־לָהּ׃	واِم‏-هَفِر یَفِر اُتَم اِیشَه بیوُم شَموُ کَل‏-موُصَ سفَتِیهَ لِندَرِیهَ ولاِسَر نَفشَه لُ یَقوم اِیشَه هَفِرَم وَیهوَ یِسلَخ‏-لَه۔	اما اگر شوهرش در روزی که می‌شنود آن‌ها را کاملاً باطل کند، هیچ‌چیز که از لبانش بیرون آمده، نه نذرهایش و نه ممنوعیت جانش، پابرجا نخواهد ماند؛ شوهرش آن‌ها را باطل کرده است، و خداوند او را خواهد بخشید.
30:14	כָּל־נֵדֶר וְכָל־שְׁבֻעַת אִסָּר לְעַנֹּת נָפֶשׁ אִישָׁהּ יְקִימֶנּוּ וְאִישָׁהּ יְפֵרֶנּוּ׃	کَل‏-نِدِر وخَل‏-شوُات اِسَر لانُت نَفِش اِیشَه یقِیمِنو واِیشَه یفِرِنو۔	هر نذر، و هر سوگند الزام‌آور برای رنج دادن جان، شوهرش می‌تواند تأیید کند، یا شوهرش می‌تواند آن را باطل کند.
30:15	וְאִם־הַחֲרֵשׁ יַחֲרִישׁ לָהּ אִישָׁהּ מִיּוֹם אֶל־יוֹם וְהֵקִים אֶת־כָּל־נְדָרֶיהָ אוֹ אֶת־כָּל־אֱסָרֶיהָ אֲשֶׁר עָלֶיהָ הֵקִים אֹתָם כִּי־הֶחֱרִשׁ לָהּ בְּיוֹם שָׁמְעוֹ׃	واِم‏-هَخَرِش یَخَرِیش لَه اِیشَه مِیوُم اِل‏-یوُم وهِقِیم اِت‏-کَل‏-ندَرِیهَ وُ اِت‏-کَل‏-اِسَرِیهَ اشِر آلِیهَ هِقِیم اُتَم کِی‏-هِخِرِش لَه بیوُم شَموُ۔	اما اگر شوهرش روز به روز نسبت به او سکوت کند، آنگاه همه نذرهایش یا همه ممنوعیت‌هایی را که بر اوست تأیید می‌کند؛ او آن‌ها را تأیید کرده است، زیرا در روزی که آن‌ها را شنید نسبت به او سکوت کرد.
30:16	וְאִם־הָפֵר יָפֵר אֹתָם אַחֲרֵי שָׁמְעוֹ וְנָשָׂא אֶת־עֲוֺנָהּ׃	واِم‏-هَفِر یَفِر اُتَم اخَرِی شَموُ ونَسَ اِت‏-اونَه۔	اما اگر پس از شنیدن آن‌ها آن‌ها را باطل کند، آنگاه او گناه وی را بر دوش خواهد کشید.
30:17	אֵלֶּה הַחֻקִּים אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה בֵּין אִישׁ לְאִשְׁתּוֹ בֵּין־אָב לְבִתּוֹ בִּנְעֻרֶיהָ בֵּית אָבִיהָ׃	اِلِ هَخُقِیم اشِر صِوَ اَدونای اِت‏-مُشِ بِین اِیش لاِشتوُ بِین‏-آو لوِتوُ بِناُرِیهَ بِیت آوِیهَ۔	این‌ها فرایضی است که خداوند به موشه فرمان داد، میان مرد و همسرش، میان پدر و دخترش، در جوانی او، در خانه پدرش.
فصل ۳۱ — جنگ با مدیان
31:1	וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃	وَیدَبِر اَدونای اِل‏-مُشِ لِمُر۔	و خداوند به موشه گفت:
31:2	נְקֹם נִקְמַת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל מֵאֵת הַמִּדְיָנִים אַחַר תֵּאָסֵף אֶל־עַמֶּיךָ׃	نقُم نِقمَت بنِی یِسرَاِل مِاِت هَمِدیَنِیم اخَر تِآسِف اِل‏-امِیخَ۔	انتقام بنی‌اسرائیل را از مدیانیان بگیر؛ پس از آن به قوم خود ملحق خواهی شد.
31:3	וַיְדַבֵּר מֹשֶׁה אֶל־הָעָם לֵאמֹר הֵחָלְצוּ מֵאִתְּכֶם אֲנָשִׁים לַצָּבָא וְיִהְיוּ עַל־מִדְיָן לָתֵת נִקְמַת־יְהוָה בְּמִדְיָן׃	وَیدَبِر مُشِ اِل‏-هَآم لِمُر هِخَلصو مِاِتخِم انَشِیم لَصَوَ ویِهیو ال‏-مِدیَن لَتِت نِقمَت‏-اَدونای بمِدیَن۔	و موشه به قوم گفت: از میان خود مردانی برای جنگ مسلح کنید، تا بر ضد مدیان بروند، تا انتقام خداوند را از مدیان اجرا کنند.
31:4	אֶלֶף לַמַּטֶּה אֶלֶף לַמַּטֶּה לְכֹל מַטּוֹת יִשְׂרָאֵל תִּשְׁלְחוּ לַצָּבָא׃	اِلِف لَمَتِ اِلِف لَمَتِ لخُل مَتوُت یِسرَاِل تِشلخو لَصَوَ۔	از هر قبیله هزار نفر، از همه قبایل اسرائیل، به جنگ بفرستید.
31:5	וַיִּמָּסְרוּ מֵאַלְפֵי יִשְׂרָאֵל אֶלֶף לַמַּטֶּה שְׁנֵים־עָשָׂר אֶלֶף חֲלוּצֵי צָבָא׃	وَیِمَسرو مِالفِی یِسرَاِل اِلِف لَمَتِ شنِیم‏-آسَر اِلِف خَلوصِی صَوَ۔	پس از هزاران اسرائیل، از هر قبیله هزار نفر، دوازده هزار مرد مسلح برای جنگ داده شدند.
31:6	וַיִּשְׁלַח אֹתָם מֹשֶׁה אֶלֶף לַמַּטֶּה לַצָּבָא אֹתָם וְאֶת־פִּינְחָס בֶּן־אֶלְעָזָר הַכֹּהֵן לַצָּבָא וּכְלֵי הַקֹּדֶשׁ וַחֲצֹצְרוֹת הַתְּרוּעָה בְּיָדוֹ׃	وَیِشلَخ اُتَم مُشِ اِلِف لَمَتِ لَصَوَ اُتَم واِت‏-پِینخَس بِن‏-اِلآزَر هَکُهِن لَصَوَ وخلِی هَقُدِش وَخَصُصروُت هَتروآ بیَدوُ۔	و موشه آنان را به جنگ فرستاد، از هر قبیله هزار نفر، آنان و پینحاس پسر العازار کاهن را، به جنگ، با ظروف مقدس و شیپورهای هشدار در دستش.
31:7	וַיִּצְבְּאוּ עַל־מִדְיָן כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה וַיַּהַרְגוּ כָּל־זָכָר׃	وَیِصبو ال‏-مِدیَن کَاشِر صِوَ اَدونای اِت‏-مُشِ وَیَهَرگو کَل‏-زَخَر۔	و آنان بر ضد مدیان جنگیدند، چنان‌که خداوند به موشه فرمان داده بود، و هر مردی را کشتند.
31:8	וְאֶת־מַלְכֵי מִדְיָן הָרְגוּ עַל־חַלְלֵיהֶם אֶת־אֱוִי וְאֶת־רֶקֶם וְאֶת־צוּר וְאֶת־חוּר וְאֶת־רֶבַע חֲמֵשֶׁת מַלְכֵי מִדְיָן וְאֵת בִּלְעָם בֶּן־בְּעוֹר הָרְגוּ בֶּחָרֶב׃	واِت‏-مَلخِی مِدیَن هَرگو ال‏-خَللِیهِم اِت‏-اِوِی واِت‏-رِقِم واِت‏-صور واِت‏-خور واِت‏-رِوَ خَمِشِت مَلخِی مِدیَن واِت بِلآم بِن‏-بوُر هَرگو بِخَرِو۔	و پادشاهان مدیان را نیز کشتند، افزون بر دیگر کشته‌شدگان: اِوی، رِقِم، صور، حور و رِوَع، پنج پادشاه مدیان را؛ و بلعام پسر بِعور را نیز با شمشیر کشتند.
31:9	וַיִּשְׁבּוּ בְנֵי־יִשְׂרָאֵל אֶת־נְשֵׁי מִדְיָן וְאֶת־טַפָּם וְאֵת כָּל־בְּהֶמְתָּם וְאֶת־כָּל־מִקְנֵהֶם וְאֶת־כָּל־חֵילָם בָּזָזוּ׃	وَیِشبو ونِی‏-یِسرَاِل اِت‏-نشِی مِدیَن واِت‏-تَپَم واِت کَل‏-بهِمتَم واِت‏-کَل‏-مِقنِهِم واِت‏-کَل‏-خِیلَم بَزَزو۔	و بنی‌اسرائیل زنان مدیان و کودکانشان را اسیر کردند؛ و همه گاو و گوسفندشان، و همه گله‌هایشان، و همه اموالشان را به غنیمت گرفتند.
31:10	וְאֵת כָּל־עָרֵיהֶם בְּמוֹשְׁבֹתָם וְאֵת כָּל־טִירֹתָם שָׂרְפוּ בָּאֵשׁ׃	واِت کَل‏-آرِیهِم بموُشوُتَم واِت کَل‏-تِیرُتَم سَرفو بَاِش۔	و همه شهرهایی را که در آن‌ها سکونت داشتند، و همه اردوگاه‌هایشان را با آتش سوزاندند.
31:11	וַיִּקְחוּ אֶת־כָּל־הַשָּׁלָל וְאֵת כָּל־הַמַּלְקוֹחַ בָּאָדָם וּבַבְּהֵמָה׃	وَیِقخو اِت‏-کَل‏-هَشَلَل واِت کَل‏-هَمَلقوُخَ بَآدَم ووَبهِمَ۔	و همه غنیمت، و هرچه را که گرفته بودند، چه از انسان‌ها و چه از چارپایان، برداشتند.
31:12	וַיָּבִאוּ אֶל־מֹשֶׁה וְאֶל־אֶלְעָזָר הַכֹּהֵן וְאֶל־עֲדַת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל אֶת־הַשְּׁבִי וְאֶת־הַמַּלְקוֹחַ וְאֶת־הַשָּׁלָל אֶל־הַמַּחֲנֶה אֶל־עַרְבֹת מוֹאָב אֲשֶׁר עַל־יַרְדֵּן יְרֵחוֹ׃	وَیَوِو اِل‏-مُشِ واِل‏-اِلآزَر هَکُهِن واِل‏-ادَت بنِی‏-یِسرَاِل اِت‏-هَشوِی واِت‏-هَمَلقوُخَ واِت‏-هَشَلَل اِل‏-هَمَخَنِ اِل‏-اروُت موُآو اشِر ال‏-یَردِن یرِخوُ۔	و اسیران، غنیمت و آنچه گرفته بودند را نزد موشه، و العازار کاهن، و جماعت بنی‌اسرائیل، به اردوگاه، در دشت‌های موآب که کنار اردن، روبروی اریحا است، آوردند.

علیه ۲ · ۴۲ آیه (بمی. ۳۱:۱۳–۵۴)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
31:13	וַיֵּצְאוּ מֹשֶׁה וְאֶלְעָזָר הַכֹּהֵן וְכָל־נְשִׂיאֵי הָעֵדָה לִקְרָאתָם אֶל־מִחוּץ לַמַּחֲנֶה׃	وَیِصو مُشِ واِلآزَر هَکُهِن وخَل‏-نسِیاِی هَاِدَ لِقرَتَم اِل‏-مِخوص لَمَخَنِ۔	و موشه، و العازار کاهن، و همه سروران جماعت، به استقبال آنان بیرون از اردوگاه رفتند.
31:14	וַיִּקְצֹף מֹשֶׁה עַל פְּקוּדֵי הֶחָיִל שָׂרֵי הָאֲלָפִים וְשָׂרֵי הַמֵּאוֹת הַבָּאִים מִצְּבָא הַמִּלְחָמָה׃	وَیِقصُف مُشِ ال پقودِی هِخَیِل سَرِی هَالَفِیم وسَرِی هَمِوُت هَبَاِیم مِصوَ هَمِلخَمَ۔	و موشه بر افسران سپاه، سرداران هزار و سرداران صد، که از جنگ می‌آمدند، خشمگین شد.
31:15	וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם מֹשֶׁה הַחִיִּיתֶם כָּל־נְקֵבָה׃	وَیُمِر الِیهِم مُشِ هَخِیِیتِم کَل‏-نقِوَ۔	و موشه به آنان گفت: آیا همه زنان را زنده گذاشتید؟
31:16	הֵן הֵנָּה הָיוּ לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל בִּדְבַר בִּלְעָם לִמְסָר־מַעַל בַּיהוָה עַל־דְּבַר־פְּעוֹר וַתְּהִי הַמַּגֵּפָה בַּעֲדַת יְהוָה׃	هِن هِنَ هَیو لِونِی یِسرَاِل بِدوَر بِلآم لِمسَر‏-مَال بَیهوَ ال‏-دوَر‏-پوُر وَتهِی هَمَگِفَ بَادَت اَدونای۔	اینک، همین زنان بودند که به مشورت بلعام، بنی‌اسرائیل را واداشتند تا در موضوع پِعور بر ضد خداوند گناه کنند، و بلایی در جماعت خداوند رخ داد.
31:17	וְעַתָּה הִרְגוּ כָל־זָכָר בַּטָּף וְכָל־אִשָּׁה יֹדַעַת אִישׁ לְמִשְׁכַּב זָכָר הֲרֹגוּ׃	واتَ هِرگو خَل‏-زَخَر بَتَف وخَل‏-اِشَ یُدَات اِیش لمِشکَو زَخَر هَرُگو۔	پس اکنون، هر پسری را در میان کودکان بکشید، و هر زنی را که با مردی همبستر شده و او را شناخته است بکشید.
31:18	וְכֹל הַטַּף בַּנָּשִׁים אֲשֶׁר לֹא־יָדְעוּ מִשְׁכַּב זָכָר הַחֲיוּ לָכֶם׃	وخُل هَتَف بَنَشِیم اشِر لُ‏-یَدو مِشکَو زَخَر هَخَیو لَخِم۔	اما همه دخترانی را که با مرد همبستر نشده‌اند، برای خود زنده نگه دارید.
31:19	וְאַתֶּם חֲנוּ מִחוּץ לַמַּחֲנֶה שִׁבְעַת יָמִים כֹּל הֹרֵג נֶפֶשׁ וְכֹל נֹגֵעַ בֶּחָלָל תִּתְחַטְּאוּ בַּיּוֹם הַשְּׁלִישִׁי וּבַיּוֹם הַשְּׁבִיעִי אַתֶּם וּשְׁבִיכֶם׃	واتِم خَنو مِخوص لَمَخَنِ شِوات یَمِیم کُل هُرِگ نِفِش وخُل نُگِا بِخَلَل تِتخَتو بَیوُم هَشلِیشِی ووَیوُم هَشوِیاِی اتِم وشوِیخِم۔	و شما، هفت روز بیرون از اردوگاه اردو بزنید؛ هر کس که کسی را کشته، و هر کس که به مرده‌ای دست زده، در روز سوم و روز هفتم خود را پاک کنید، شما و اسیرانتان.
31:20	וְכָל־בֶּגֶד וְכָל־כְּלִי־עוֹר וְכָל־מַעֲשֵׂה עִזִּים וְכָל־כְּלִי־עֵץ תִּתְחַטָּאוּ׃	وخَل‏-بِگِد وخَل‏-کلِی‏-وُر وخَل‏-مَاسِ اِزِیم وخَل‏-کلِی‏-اِص تِتخَتَو۔	و هر جامه، و هر شیء از چرم، و هر کار از موی بز، و هر ظرف چوبی را پاک کنید.
31:21	וַיֹּאמֶר אֶלְעָזָר הַכֹּהֵן אֶל־אַנְשֵׁי הַצָּבָא הַבָּאִים לַמִּלְחָמָה זֹאת חֻקַּת הַתּוֹרָה אֲשֶׁר־צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃	وَیُمِر اِلآزَر هَکُهِن اِل‏-انشِی هَصَوَ هَبَاِیم لَمِلخَمَ زُت خُقَت هَتوُرَ اشِر‏-صِوَ اَدونای اِت‏-مُشِ۔	و العازار کاهن به مردان جنگی که به نبرد رفته بودند گفت: این است فریضه تورات که خداوند به موشه فرمان داده است:
31:22	אַךְ אֶת־הַזָּהָב וְאֶת־הַכָּסֶף אֶת־הַנְּחֹשֶׁת אֶת־הַבַּרְזֶל אֶת־הַבְּדִיל וְאֶת־הָעֹפָרֶת׃	اخْ اِت‏-هَزَهَو واِت‏-هَکَسِف اِت‏-هَنخُشِت اِت‏-هَبَرزِل اِت‏-هَبدِیل واِت‏-هَاُفَرِت۔	فقط طلا، و نقره، مس، آهن، قلع و سرب،
31:23	כָּל־דָּבָר אֲשֶׁר־יָבֹא בָאֵשׁ תַּעֲבִירוּ בָאֵשׁ וְטָהֵר אַךְ בְּמֵי נִדָּה יִתְחַטָּא וְכֹל אֲשֶׁר לֹא־יָבֹא בָּאֵשׁ תַּעֲבִירוּ בַמָּיִם׃	کَل‏-دَوَر اشِر‏-یَوُ وَاِش تَاوِیرو وَاِش وتَهِر اخْ بمِی نِدَ یِتخَتَ وخُل اشِر لُ‏-یَوُ بَاِش تَاوِیرو وَمَیِم۔	هرچه در برابر آتش مقاومت کند، آن را از آتش بگذرانید، و پاک خواهد شد؛ با این حال باید با آب طهارت نیز پاک شود؛ و هرچه در برابر آتش مقاومت نکند، آن را از آب بگذرانید.
31:24	וְכִבַּסְתֶּם בִּגְדֵיכֶם בַּיּוֹם הַשְּׁבִיעִי וּטְהַרְתֶּם וְאַחַר תָּבֹאוּ אֶל־הַמַּחֲנֶה׃	وخِبَستِم بِگدِیخِم بَیوُم هَشوِیاِی وتهَرتِم واخَر تَوُو اِل‏-هَمَخَنِ۔	و جامه‌های خود را در روز هفتم بشویید، و پاک خواهید شد، و پس از آن به اردوگاه وارد خواهید شد.
31:25	וַיֹּאמֶר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃	وَیُمِر اَدونای اِل‏-مُشِ لِمُر۔	و خداوند به موشه گفت:
31:26	שָׂא אֵת רֹאשׁ מַלְקוֹחַ הַשְּׁבִי בָּאָדָם וּבַבְּהֵמָה אַתָּה וְאֶלְעָזָר הַכֹּהֵן וְרָאשֵׁי אֲבוֹת הָעֵדָה׃	سَ اِت رُش مَلقوُخَ هَشوِی بَآدَم ووَبهِمَ اتَ واِلآزَر هَکُهِن ورَشِی اووُت هَاِدَ۔	شمار غنیمتی را که گرفته شده، از انسان‌ها و چارپایان، تو و العازار کاهن، و سران خانه‌های پدری جماعت انجام دهید؛
31:27	וְחָצִיתָ אֶת־הַמַּלְקוֹחַ בֵּין תֹּפְשֵׂי הַמִּלְחָמָה הַיֹּצְאִים לַצָּבָא וּבֵין כָּל־הָעֵדָה׃	وخَصِیتَ اِت‏-هَمَلقوُخَ بِین تُفسِی هَمِلخَمَ هَیُصاِیم لَصَوَ ووِین کَل‏-هَاِدَ۔	و غنیمت را به دو بخش تقسیم کن: میان کسانی که به جنگ رفتند و تمام جماعت.
31:28	וַהֲרֵמֹתָ מֶכֶס לַיהוָה מֵאֵת אַנְשֵׁי הַמִּלְחָמָה הַיֹּצְאִים לַצָּבָא אֶחָד נֶפֶשׁ מֵחֲמֵשׁ הַמֵּאוֹת מִן־הָאָדָם וּמִן־הַבָּקָר וּמִן־הַחֲמֹרִים וּמִן־הַצֹּאן׃	وَهَرِمُتَ مِخِس لَیهوَ مِاِت انشِی هَمِلخَمَ هَیُصاِیم لَصَوَ اِخَد نِفِش مِخَمِش هَمِوُت مِن‏-هَآدَم ومِن‏-هَبَقَر ومِن‏-هَخَمُرِیم ومِن‏-هَصُن۔	و برای خداوند از مردان جنگی که به نبرد رفتند خراجی برگیر: یک نفر از هر پانصد، از انسان‌ها، از گاوان، از الاغ‌ها و از گوسفندان.
31:29	מִמַּחֲצִיתָם תִּקָּחוּ וְנָתַתָּה לְאֶלְעָזָר הַכֹּהֵן תְּרוּמַת יְהוָה׃	مِمَخَصِیتَم تِقَخو ونَتَتَ لاِلآزَر هَکُهِن ترومَت اَدونای۔	آن را از نیمه آنان بگیر و به العازار کاهن بده، به عنوان هدیه‌ای برای خداوند.
31:30	וּמִמַּחֲצִת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל תִּקַּח אֶחָד אָחֻז מִן־הַחֲמִשִּׁים מִן־הָאָדָם מִן־הַבָּקָר מִן־הַחֲמֹרִים וּמִן־הַצֹּאן מִכָּל־הַבְּהֵמָה וְנָתַתָּה אֹתָם לַלְוִיִּם שֹׁמְרֵי מִשְׁמֶרֶת מִשְׁכַּן יְהוָה׃	ومِمَخَصِت بنِی‏-یِسرَاِل تِقَخ اِخَد آخُز مِن‏-هَخَمِشِیم مِن‏-هَآدَم مِن‏-هَبَقَر مِن‏-هَخَمُرِیم ومِن‏-هَصُن مِکَل‏-هَبهِمَ ونَتَتَ اُتَم لَلوِیِم شُمرِی مِشمِرِت مِشکَن اَدونای۔	و از نیمه بنی‌اسرائیل، یک قسمت از هر پنجاه، از انسان‌ها، از گاوان، از الاغ‌ها و از گوسفندان، از هر چارپا، بگیر و به لاویان بده که نگهبانی مسکن خداوند را برعهده دارند.
31:31	וַיַּעַשׂ מֹשֶׁה וְאֶלְעָזָר הַכֹּהֵן כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃	وَیَاس مُشِ واِلآزَر هَکُهِن کَاشِر صِوَ اَدونای اِت‏-مُشِ۔	و موشه و العازار کاهن چنان‌که خداوند به موشه فرمان داده بود عمل کردند.
31:32	וַיְהִי הַמַּלְקוֹחַ יֶתֶר הַבָּז אֲשֶׁר בָּזְזוּ עַם הַצָּבָא צֹאן שֵׁשׁ־מֵאוֹת אֶלֶף וְשִׁבְעִים אֶלֶף וַחֲמֵשֶׁת־אֲלָפִים׃	وَیهِی هَمَلقوُخَ یِتِر هَبَز اشِر بَززو ام هَصَوَ صُن شِش‏-مِوُت اِلِف وشِواِیم اِلِف وَخَمِشِت‏-الَفِیم۔	و غنیمت، افزون بر آنچه مردان جنگی گرفته بودند، این بود: ششصد و هفتاد و پنج هزار گوسفند،
31:33	וּבָקָר שְׁנַיִם וְשִׁבְעִים אָלֶף׃	ووَقَر شنَیِم وشِواِیم آلِف۔	و هفتاد و دو هزار گاو،
31:34	וַחֲמֹרִים אֶחָד וְשִׁשִּׁים אָלֶף׃	وَخَمُرِیم اِخَد وشِشِیم آلِف۔	و شصت و یک هزار الاغ،
31:35	וְנֶפֶשׁ אָדָם מִן־הַנָּשִׁים אֲשֶׁר לֹא־יָדְעוּ מִשְׁכַּב זָכָר כָּל־נֶפֶשׁ שְׁנַיִם וּשְׁלֹשִׁים אָלֶף׃	ونِفِش آدَم مِن‏-هَنَشِیم اشِر لُ‏-یَدو مِشکَو زَخَر کَل‏-نِفِش شنَیِم وشلُشِیم آلِف۔	و سی و دو هزار نفر در مجموع، از زنانی که با مرد همبستر نشده بودند.
31:36	וַתְּהִי הַמֶּחֱצָה חֵלֶק הַיֹּצְאִים בַּצָּבָא מִסְפַּר הַצֹּאן שְׁלֹשׁ־מֵאוֹת אֶלֶף וּשְׁלֹשִׁים אֶלֶף וְשִׁבְעַת אֲלָפִים וַחֲמֵשׁ מֵאוֹת׃	وَتهِی هَمِخِصَ خِلِق هَیُصاِیم بَصَوَ مِسپَر هَصُن شلُش‏-مِوُت اِلِف وشلُشِیم اِلِف وشِوات الَفِیم وَخَمِش مِوُت۔	و نیمه، سهم کسانی که به جنگ رفته بودند، از نظر شمار سیصد و سی و هفت هزار و پانصد گوسفند بود؛
31:37	וַיְהִי הַמֶּכֶס לַיהוָה מִן־הַצֹּאן שֵׁשׁ מֵאוֹת חָמֵשׁ וְשִׁבְעִים׃	وَیهِی هَمِخِس لَیهوَ مِن‏-هَصُن شِش مِوُت خَمِش وشِواِیم۔	و خراج خداوند از گوسفندان ششصد و هفتاد و پنج بود.
31:38	וְהַבָּקָר שִׁשָּׁה וּשְׁלֹשִׁים אָלֶף וּמִכְסָם לַיהוָה שְׁנַיִם וְשִׁבְעִים׃	وهَبَقَر شِشَ وشلُشِیم آلِف ومِخسَم لَیهوَ شنَیِم وشِواِیم۔	و گاوان سی و شش هزار بودند، و خراج آنان برای خداوند هفتاد و دو بود.
31:39	וַחֲמֹרִים שְׁלֹשִׁים אֶלֶף וַחֲמֵשׁ מֵאוֹת וּמִכְסָם לַיהוָה אֶחָד וְשִׁשִּׁים׃	وَخَمُرِیم شلُشِیم اِلِف وَخَمِش مِوُت ومِخسَم لَیهوَ اِخَد وشِشِیم۔	و الاغ‌ها سی هزار و پانصد بودند، و خراج آنان برای خداوند شصت و یک بود.
31:40	וְנֶפֶשׁ אָדָם שִׁשָּׁה עָשָׂר אָלֶף וּמִכְסָם לַיהוָה שְׁנַיִם וּשְׁלֹשִׁים נָפֶשׁ׃	ونِفِش آدَم شِشَ آسَر آلِف ومِخسَم لَیهوَ شنَیِم وشلُشِیم نَفِش۔	و انسان‌ها شانزده هزار نفر بودند، و خراج آنان برای خداوند سی و دو نفر بود.
31:41	וַיִּתֵּן מֹשֶׁה אֶת־מֶכֶס תְּרוּמַת יְהוָה לְאֶלְעָזָר הַכֹּהֵן כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃	وَیِتِن مُشِ اِت‏-مِخِس ترومَت اَدونای لاِلآزَر هَکُهِن کَاشِر صِوَ اَدونای اِت‏-مُشِ۔	و موشه آن خراج را که هدیه‌ای برای خداوند بود، به العازار کاهن داد، چنان‌که خداوند به موشه فرمان داده بود.
31:42	וּמִמַּחֲצִית בְּנֵי יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר חָצָה מֹשֶׁה מִן־הָאֲנָשִׁים הַצֹּבְאִים׃	ومِمَخَصِیت بنِی یِسرَاِل اشِر خَصَ مُشِ مِن‏-هَانَشِیم هَصُواِیم۔	و از نیمه بنی‌اسرائیل که موشه از مردانی که به جنگ رفته بودند جدا کرده بود —
31:43	וַתְּהִי מֶחֱצַת הָעֵדָה מִן־הַצֹּאן שְׁלֹשׁ־מֵאוֹת אֶלֶף וּשְׁלֹשִׁים אֶלֶף שִׁבְעַת אֲלָפִים וַחֲמֵשׁ מֵאוֹת׃	وَتهِی مِخِصَت هَاِدَ مِن‏-هَصُن شلُش‏-مِوُت اِلِف وشلُشِیم اِلِف شِوات الَفِیم وَخَمِش مِوُت۔	و نیمه جماعت سیصد و سی و هفت هزار و پانصد گوسفند بود،
31:44	וּבָקָר שִׁשָּׁה וּשְׁלֹשִׁים אָלֶף׃	ووَقَر شِشَ وشلُشِیم آلِف۔	و سی و شش هزار گاو،
31:45	וַחֲמֹרִים שְׁלֹשִׁים אֶלֶף וַחֲמֵשׁ מֵאוֹת׃	وَخَمُرِیم شلُشِیم اِلِف وَخَمِش مِوُت۔	و سی هزار و پانصد الاغ،
31:46	וְנֶפֶשׁ אָדָם שִׁשָּׁה עָשָׂר אָלֶף׃	ونِفِش آدَم شِشَ آسَر آلِف۔	و شانزده هزار انسان —
31:47	וַיִּקַּח מֹשֶׁה מִמַּחֲצִת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל אֶת־הָאָחֻז אֶחָד מִן־הַחֲמִשִּׁים מִן־הָאָדָם וּמִן־הַבְּהֵמָה וַיִּתֵּן אֹתָם לַלְוִיִּם שֹׁמְרֵי מִשְׁמֶרֶת מִשְׁכַּן יְהוָה כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃	وَیِقَخ مُشِ مِمَخَصِت بنِی‏-یِسرَاِل اِت‏-هَآخُز اِخَد مِن‏-هَخَمِشِیم مِن‏-هَآدَم ومِن‏-هَبهِمَ وَیِتِن اُتَم لَلوِیِم شُمرِی مِشمِرِت مِشکَن اَدونای کَاشِر صِوَ اَدونای اِت‏-مُشِ۔	از نیمه بنی‌اسرائیل، موشه یک قسمت از هر پنجاه گرفت، هم از انسان‌ها و هم از چارپایان، و آن‌ها را به لاویانی داد که نگهبانی مسکن خداوند را برعهده داشتند، چنان‌که خداوند به موشه فرمان داده بود.
31:48	וַיִּקְרְבוּ אֶל־מֹשֶׁה הַפְּקֻדִים אֲשֶׁר לְאַלְפֵי הַצָּבָא שָׂרֵי הָאֲלָפִים וְשָׂרֵי הַמֵּאוֹת׃	وَیِقروو اِل‏-مُشِ هَپقُدِیم اشِر لالفِی هَصَوَ سَرِی هَالَفِیم وسَرِی هَمِوُت۔	و افسرانی که بر هزاران سپاه فرمانروایی داشتند، سرداران هزار و سرداران صد، نزد موشه آمدند،
31:49	וַיֹּאמְרוּ אֶל־מֹשֶׁה עֲבָדֶיךָ נָשְׂאוּ אֶת־רֹאשׁ אַנְשֵׁי הַמִּלְחָמָה אֲשֶׁר בְּיָדֵנוּ וְלֹא־נִפְקַד מִמֶּנּוּ אִישׁ׃	وَیُمرو اِل‏-مُشِ اوَدِیخَ نَسو اِت‏-رُش انشِی هَمِلخَمَ اشِر بیَدِنو ولُ‏-نِفقَد مِمِنو اِیش۔	و به موشه گفتند: بندگانت شمار مردان جنگی را که زیر فرمان ما هستند برشمردند، و هیچ‌یک از ما کم نیست.
31:50	וַנַּקְרֵב אֶת־קָרְבַּן יְהוָה אִישׁ אֲשֶׁר מָצָא כְלִי־זָהָב אֶצְעָדָה וְצָמִיד טַבַּעַת עָגִיל וְכוּמָז לְכַפֵּר עַל־נַפְשֹׁתֵינוּ לִפְנֵי יְהוָה׃	وَنَقرِو اِت‏-قَربَن اَدونای اِیش اشِر مَصَ خلِی‏-زَهَو اِصآدَ وصَمِید تَبَات آگِیل وخومَز لخَپِر ال‏-نَفشُتِینو لِفنِی اَدونای۔	پس ما هدیه‌ای برای خداوند آوردیم، آنچه هر یک یافته بود، اشیای طلایی: دستبندها، النگوها، انگشترهای مهر، گوشواره‌ها و گردنبندها، تا برای جان‌های ما در حضور خداوند کفاره شود.
31:51	וַיִּקַּח מֹשֶׁה וְאֶלְעָזָר הַכֹּהֵן אֶת־הַזָּהָב מֵאִתָּם כֹּל כְּלִי מַעֲשֶׂה׃	وَیِقَخ مُشِ واِلآزَر هَکُهِن اِت‏-هَزَهَو مِاِتَم کُل کلِی مَاسِ۔	و موشه و العازار کاهن طلا را از آنان گرفتند، همه در اشیایی کارشده.
31:52	וַיְהִי כָּל־זְהַב הַתְּרוּמָה אֲשֶׁר הֵרִימוּ לַיהוָה שִׁשָּׁה עָשָׂר אֶלֶף שְׁבַע־מֵאוֹת וַחֲמִשִּׁים שָׁקֶל מֵאֵת שָׂרֵי הָאֲלָפִים וּמֵאֵת שָׂרֵי הַמֵּאוֹת׃	وَیهِی کَل‏-زهَو هَترومَ اشِر هِرِیمو لَیهوَ شِشَ آسَر اِلِف شوَ‏-مِوُت وَخَمِشِیم شَقِل مِاِت سَرِی هَالَفِیم ومِاِت سَرِی هَمِوُت۔	و همه طلای هدیه‌ای که برای خداوند وقف کردند، از سرداران هزار و از سرداران صد، شانزده هزار و هفتصد و پنجاه شِکِل بود.
31:53	אַנְשֵׁי הַצָּבָא בָּזְזוּ אִישׁ לוֹ׃	انشِی هَصَوَ بَززو اِیش لوُ۔	(مردان جنگی هر یک برای خود غنیمت گرفته بودند.)
31:54	וַיִּקַּח מֹשֶׁה וְאֶלְעָזָר הַכֹּהֵן אֶת־הַזָּהָב מֵאֵת שָׂרֵי הָאֲלָפִים וְהַמֵּאוֹת וַיָּבִאוּ אֹתוֹ אֶל־אֹהֶל מוֹעֵד זִכָּרוֹן לִבְנֵי־יִשְׂרָאֵל לִפְנֵי יְהוָה׃	وَیِقَخ مُشِ واِلآزَر هَکُهِن اِت‏-هَزَهَو مِاِت سَرِی هَالَفِیم وهَمِوُت وَیَوِو اُتوُ اِل‏-اُهِل موُاِد زِکَروُن لِونِی‏-یِسرَاِل لِفنِی اَدونای۔	و موشه و العازار کاهن طلا را از سرداران هزار و صد گرفتند، و آن را به خیمه اجتماع آوردند، به عنوان یادبودی برای بنی‌اسرائیل در حضور خداوند.

علیه ۳ · ۱۹ آیه (بمی. ۳۲:۱–۱۹)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
32:1	וּמִקְנֶה רַב הָיָה לִבְנֵי רְאוּבֵן וְלִבְנֵי־גָד עָצוּם מְאֹד וַיִּרְאוּ אֶת־אֶרֶץ יַעְזֵר וְאֶת־אֶרֶץ גִּלְעָד וְהִנֵּה הַמָּקוֹם מְקוֹם מִקְנֶה׃	ومِقنِ رَو هَیَ لِونِی رووِن ولِونِی‏-گَد آصوم ماُد وَیِرو اِت‏-اِرِص یَزِر واِت‏-اِرِص گِلآد وهِنِ هَمَقوُم مقوُم مِقنِ۔	و بنی‌رئوبین و بنی‌جاد گله‌های بسیار فراوانی داشتند؛ و چون سرزمین یازر و سرزمین جلعاد را دیدند که به‌راستی جایی برای دام بود،
32:2	וַיָּבֹאוּ בְנֵי־גָד וּבְנֵי רְאוּבֵן וַיֹּאמְרוּ אֶל־מֹשֶׁה וְאֶל־אֶלְעָזָר הַכֹּהֵן וְאֶל־נְשִׂיאֵי הָעֵדָה לֵאמֹר׃	وَیَوُو ونِی‏-گَد وونِی رووِن وَیُمرو اِل‏-مُشِ واِل‏-اِلآزَر هَکُهِن واِل‏-نسِیاِی هَاِدَ لِمُر۔	بنی‌جاد و بنی‌رئوبین آمدند و با موشه، و العازار کاهن، و سروران جماعت سخن گفتند و گفتند:
32:3	עֲטָרוֹת וְדִיבֹן וְיַעְזֵר וְנִמְרָה וְחֶשְׁבּוֹן וְאֶלְעָלֵה וּשְׂבָם וּנְבוֹ וּבְעֹן׃	اتَروُت ودِیوُن ویَزِر ونِمرَ وخِشبوُن واِلآلِ وسوَم ونووُ وواُن۔	عطاروت، و دیبون، و یازر، و نمره، و حشبون، و العاله، و شبام، و نبو، و بعون،
32:4	הָאָרֶץ אֲשֶׁר הִכָּה יְהוָה לִפְנֵי עֲדַת יִשְׂרָאֵל אֶרֶץ מִקְנֶה הִוא וְלַעֲבָדֶיךָ מִקְנֶה׃	هَآرِص اشِر هِکَ اَدونای لِفنِی ادَت یِسرَاِل اِرِص مِقنِ هِو ولَاوَدِیخَ مِقنِ۔	سرزمینی که خداوند در برابر جماعت اسرائیل تسخیر کرد، سرزمینی برای دام است، و بندگانت دام دارند.
32:5	וַיֹּאמְרוּ אִם־מָצָאנוּ חֵן בְּעֵינֶיךָ יֻתַּן אֶת־הָאָרֶץ הַזֹּאת לַעֲבָדֶיךָ לַאֲחֻזָּה אַל־תַּעֲבִרֵנוּ אֶת־הַיַּרְדֵּן׃	وَیُمرو اِم‏-مَصَنو خِن باِینِیخَ یُتَن اِت‏-هَآرِص هَزُت لَاوَدِیخَ لَاخُزَ ال‏-تَاوِرِنو اِت‏-هَیَردِن۔	و گفتند: اگر در نظر تو التفات یافته‌ایم، این سرزمین به بندگانت به ملکیت داده شود؛ ما را از اردن عبور نده.
32:6	וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה לִבְנֵי־גָד וְלִבְנֵי רְאוּבֵן הַאַחֵיכֶם יָבֹאוּ לַמִּלְחָמָה וְאַתֶּם תֵּשְׁבוּ פֹה׃	وَیُمِر مُشِ لِونِی‏-گَد ولِونِی رووِن هَاخِیخِم یَوُو لَمِلخَمَ واتِم تِشوو فُ۔	و موشه به بنی‌جاد و بنی‌رئوبین گفت: آیا برادران شما به جنگ بروند و شما اینجا بمانید؟
32:7	וְלָמָּה תְנִיאוּן אֶת־לֵב בְּנֵי יִשְׂרָאֵל מֵעֲבֹר אֶל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר־נָתַן לָהֶם יְהוָה׃	ولَمَ تنِیون اِت‏-لِو بنِی یِسرَاِل مِاوُر اِل‏-هَآرِص اشِر‏-نَتَن لَهِم اَدونای۔	و چرا دل بنی‌اسرائیل را از عبور به سرزمینی که خداوند به آنان داده است دلسرد می‌کنید؟
32:8	כֹּה עָשׂוּ אֲבֹתֵיכֶם בְּשָׁלְחִי אֹתָם מִקָּדֵשׁ בַּרְנֵעַ לִרְאוֹת אֶת־הָאָרֶץ׃	کُ آسو اوُتِیخِم بشَلخِی اُتَم مِقَدِش بَرنِا لِروُت اِت‏-هَآرِص۔	پدران شما نیز چنین کردند، آنگاه که آنان را از قادش‌برنیع فرستادم تا سرزمین را ببینند.
32:9	וַיַּעֲלוּ עַד־נַחַל אֶשְׁכּוֹל וַיִּרְאוּ אֶת־הָאָרֶץ וַיָּנִיאוּ אֶת־לֵב בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לְבִלְתִּי־בֹא אֶל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר־נָתַן לָהֶם יְהוָה׃	وَیَالو اد‏-نَخَل اِشکوُل وَیِرو اِت‏-هَآرِص وَیَنِیو اِت‏-لِو بنِی یِسرَاِل لوِلتِی‏-وُ اِل‏-هَآرِص اشِر‏-نَتَن لَهِم اَدونای۔	زیرا تا دره اِشکول بالا رفتند، و سرزمین را دیدند، و دل بنی‌اسرائیل را دلسرد کردند تا به سرزمینی که خداوند به آنان داده بود وارد نشوند.
32:10	וַיִּחַר־אַף יְהוָה בַּיּוֹם הַהוּא וַיִּשָּׁבַע לֵאמֹר׃	وَیِخَر‏-اف اَدونای بَیوُم هَهو وَیِشَوَ لِمُر۔	و در آن روز خشم خداوند شعله‌ور شد، و سوگند خورد و گفت:
32:11	אִם־יִרְאוּ הָאֲנָשִׁים הָעֹלִים מִמִּצְרַיִם מִבֶּן עֶשְׂרִים שָׁנָה וָמַעְלָה אֵת הָאֲדָמָה אֲשֶׁר נִשְׁבַּעְתִּי לְאַבְרָהָם לְיִצְחָק וּלְיַעֲקֹב כִּי לֹא־מִלְאוּ אַחֲרָי׃	اِم‏-یِرو هَانَشِیم هَاُلِیم مِمِصرَیِم مِبِن اِسرِیم شَنَ وَمَلَ اِت هَادَمَ اشِر نِشبَتِی لاورَهَم لیِصخَق ولیَاقُو کِی لُ‏-مِلو اخَرَی۔	به‌راستی هیچ‌یک از مردانی که از مصر بیرون آمدند، از بیست سال به بالا، سرزمینی را که برای ابراهیم، اسحاق و یعقوب سوگند خوردم نخواهد دید؛ زیرا به‌طور کامل از من پیروی نکردند،
32:12	בִּלְתִּי כָּלֵב בֶּן־יְפֻנֶּה הַקְּנִזִּי וִיהוֹשֻׁעַ בִּן־נוּן כִּי מִלְאוּ אַחֲרֵי יְהוָה׃	بِلتِی کَلِو بِن‏-یفُنِ هَقنِزِی وِیهوُشُا بِن‏-نون کِی مِلو اخَرِی اَدونای۔	جز کالب پسر یِفُنه قِنِزی، و یهوشوع پسر نون، زیرا آنان به‌طور کامل از خداوند پیروی کردند.
32:13	וַיִּחַר־אַף יְהוָה בְּיִשְׂרָאֵל וַיְנִעֵם בַּמִּדְבָּר אַרְבָּעִים שָׁנָה עַד־תֹּם כָּל־הַדּוֹר הָעֹשֶׂה הָרַע בְּעֵינֵי יְהוָה׃	وَیِخَر‏-اف اَدونای بیِسرَاِل وَینِاِم بَمِدبَر اربَاِیم شَنَ اد‏-تُم کَل‏-هَدوُر هَاُسِ هَرَ باِینِی اَدونای۔	و خشم خداوند بر ضد اسرائیل شعله‌ور شد، و آنان را چهل سال در بیابان سرگردان ساخت، تا آنکه تمام آن نسلی که در نظر خداوند بدی کرده بودند از میان رفتند.
32:14	וְהִנֵּה קַמְתֶּם תַּחַת אֲבֹתֵיכֶם תַּרְבּוּת אֲנָשִׁים חַטָּאִים לִסְפּוֹת עוֹד עַל חֲרוֹן אַף־יְהוָה אֶל־יִשְׂרָאֵל׃	وهِنِ قَمتِم تَخَت اوُتِیخِم تَربوت انَشِیم خَتَاِیم لِسپوُت وُد ال خَروُن اف‏-اَدونای اِل‏-یِسرَاِل۔	و اینک، شما به جای پدرانتان برخاسته‌اید، نسلی از مردمان گناهکار، تا خشم شعله‌ور خداوند را بر ضد اسرائیل بیش از پیش افزایید.
32:15	כִּי תְשׁוּבֻן מֵאַחֲרָיו וְיָסַף עוֹד לְהַנִּיחוֹ בַּמִּדְבָּר וְשִׁחַתֶּם לְכָל־הָעָם הַזֶּה׃	کِی تشووُن مِاخَرَیو ویَسَف وُد لهَنِیخوُ بَمِدبَر وشِخَتِم لخَل‏-هَآم هَزِ۔	زیرا اگر از او روی برگردانید، بار دیگر آنان را در بیابان رها خواهد کرد، و شما همه این قوم را نابود خواهید کرد.
32:16	וַיִּגְּשׁוּ אֵלָיו וַיֹּאמְרוּ גִּדְרֹת צֹאן נִבְנֶה לְמִקְנֵנוּ פֹּה וְעָרִים לְטַפֵּנוּ׃	وَیِگشو اِلَیو وَیُمرو گِدرُت صُن نِونِ لمِقنِنو پُ وآرِیم لتَپِنو۔	و نزد او آمدند و گفتند: در اینجا آغل‌هایی برای دام‌های خود و شهرهایی برای کودکانمان خواهیم ساخت؛
32:17	וַאֲנַחְנוּ נֵחָלֵץ חֻשִׁים לִפְנֵי בְּנֵי יִשְׂרָאֵל עַד אֲשֶׁר אִם־הֲבִיאֹנֻם אֶל־מְקוֹמָם וְיָשַׁב טַפֵּנוּ בְּעָרֵי הַמִּבְצָר מִפְּנֵי יֹשְׁבֵי הָאָרֶץ׃	وَانَخنو نِخَلِص خُشِیم لِفنِی بنِی یِسرَاِل اد اشِر اِم‏-هَوِیاُنُم اِل‏-مقوُمَم ویَشَو تَپِنو بآرِی هَمِوصَر مِپنِی یُشوِی هَآرِص۔	اما خودمان مسلح در برابر بنی‌اسرائیل حرکت خواهیم کرد، تا آنان را به مکان خودشان برسانیم؛ و کودکانمان در شهرهای حصاردار، به سبب ساکنان آن سرزمین، ساکن خواهند شد.
32:18	לֹא נָשׁוּב אֶל־בָּתֵּינוּ עַד הִתְנַחֵל בְּנֵי יִשְׂרָאֵל אִישׁ נַחֲלָתוֹ׃	لُ نَشوو اِل‏-بَتِینو اد هِتنَخِل بنِی یِسرَاِل اِیش نَخَلَتوُ۔	به خانه‌های خود بازنخواهیم گشت، تا بنی‌اسرائیل هر یک میراث خود را به ارث برند.
32:19	כִּי לֹא נִנְחַל אִתָּם מֵעֵבֶר לַיַּרְדֵּן וָהָלְאָה כִּי בָאָה נַחֲלָתֵנוּ אֵלֵינוּ מֵעֵבֶר הַיַּרְדֵּן מִזְרָחָה׃	کِی لُ نِنخَل اِتَم مِاِوِر لَیَردِن وَهَلآ کِی وَآ نَخَلَتِنو اِلِینو مِاِوِر هَیَردِن مِزرَخَ۔	زیرا ما با آنان در آن سوی اردن یا فراتر از آن میراث نخواهیم برد، چون میراث ما در این سوی اردن، در شرق، به ما رسیده است.

علیه ۴ · ۷۲ آیه (بمی. ۳۲:۲۰–۳۳:۴۹)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
32:20	וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם מֹשֶׁה אִם־תַּעֲשׂוּן אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה אִם־תֵּחָלְצוּ לִפְנֵי יְהוָה לַמִּלְחָמָה׃	وَیُمِر الِیهِم مُشِ اِم‏-تَاسون اِت‏-هَدَوَر هَزِ اِم‏-تِخَلصو لِفنِی اَدونای لَمِلخَمَ۔	و موشه به آنان گفت: اگر چنین کنید، اگر در برابر خداوند برای جنگ مسلح شوید،
32:21	וְעָבַר לָכֶם כָּל־חָלוּץ אֶת־הַיַּרְדֵּן לִפְנֵי יְהוָה עַד הוֹרִישׁוֹ אֶת־אֹיְבָיו מִפָּנָיו׃	وآوَر لَخِم کَل‏-خَلوص اِت‏-هَیَردِن لِفنِی اَدونای اد هوُرِیشوُ اِت‏-اُیوَیو مِپَنَیو۔	و هر مرد مسلح از میان شما در برابر خداوند از اردن عبور کند، تا او دشمنانش را از پیش خود براند،
32:22	וְנִכְבְּשָׁה הָאָרֶץ לִפְנֵי יְהוָה וְאַחַר תָּשֻׁבוּ וִהְיִיתֶם נְקִיִּים מֵיְהוָה וּמִיִּשְׂרָאֵל וְהָיְתָה הָאָרֶץ הַזֹּאת לָכֶם לַאֲחֻזָּה לִפְנֵי יְהוָה׃	ونِخبشَ هَآرِص لِفنِی اَدونای واخَر تَشُوو وِهیِیتِم نقِیِیم مِیهوَ ومِیِسرَاِل وهَیتَ هَآرِص هَزُت لَخِم لَاخُزَ لِفنِی اَدونای۔	و سرزمین در برابر خداوند مطیع شود، سپس بازخواهید گشت، و در برابر خداوند و در برابر اسرائیل بی‌گناه خواهید بود، و این سرزمین در برابر خداوند ملک شما خواهد بود.
32:23	וְאִם־לֹא תַעֲשׂוּן כֵּן הִנֵּה חֲטָאתֶם לַיהוָה וּדְעוּ חַטַּאתְכֶם אֲשֶׁר תִּמְצָא אֶתְכֶם׃	واِم‏-لُ تَاسون کِن هِنِ خَتَتِم لَیهوَ ودو خَتَتخِم اشِر تِمصَ اِتخِم۔	اما اگر چنین نکنید، اینک، بر ضد خداوند گناه کرده‌اید؛ و بدانید که گناه شما دامنگیرتان خواهد شد.
32:24	בְּנוּ־לָכֶם עָרִים לְטַפְּכֶם וּגְדֵרֹת לְצֹנַאֲכֶם וְהַיֹּצֵא מִפִּיכֶם תַּעֲשׂוּ׃	بنو‏-لَخِم آرِیم لتَپخِم وگدِرُت لصُنَاخِم وهَیُصِ مِپِیخِم تَاسو۔	برای کودکانتان شهرها، و برای گوسفندانتان آغل‌ها بسازید؛ و آنچه از دهانتان بیرون آمده، انجام دهید.
32:25	וַיֹּאמֶר בְּנֵי־גָד וּבְנֵי רְאוּבֵן אֶל־מֹשֶׁה לֵאמֹר עֲבָדֶיךָ יַעֲשׂוּ כַּאֲשֶׁר אֲדֹנִי מְצַוֶּה׃	وَیُمِر بنِی‏-گَد وونِی رووِن اِل‏-مُشِ لِمُر اوَدِیخَ یَاسو کَاشِر ادُنِی مصَوِ۔	و بنی‌جاد و بنی‌رئوبین با موشه سخن گفتند: بندگانت چنان‌که سرورم فرمان می‌دهد عمل خواهند کرد.
32:26	טַפֵּנוּ נָשֵׁינוּ מִקְנֵנוּ וְכָל־בְּהֶמְתֵּנוּ יִהְיוּ־שָׁם בְּעָרֵי הַגִּלְעָד׃	تَپِنو نَشِینو مِقنِنو وخَل‏-بهِمتِنو یِهیو‏-شَم بآرِی هَگِلآد۔	کودکانمان، زنانمان، گله‌هایمان و همه دام‌هایمان همان‌جا، در شهرهای جلعاد، خواهند ماند؛
32:27	וַעֲבָדֶיךָ יַעַבְרוּ כָּל־חֲלוּץ צָבָא לִפְנֵי יְהוָה לַמִּלְחָמָה כַּאֲשֶׁר אֲדֹנִי דֹּבֵר׃	وَاوَدِیخَ یَاورو کَل‏-خَلوص صَوَ لِفنِی اَدونای لَمِلخَمَ کَاشِر ادُنِی دُوِر۔	اما بندگانت، هر یک مسلح برای جنگ، در برابر خداوند به نبرد خواهند رفت، چنان‌که سرورم می‌گوید.
32:28	וַיְצַו לָהֶם מֹשֶׁה אֵת אֶלְעָזָר הַכֹּהֵן וְאֵת יְהוֹשֻׁעַ בִּן־נוּן וְאֶת־רָאשֵׁי אֲבוֹת הַמַּטּוֹת לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל׃	وَیصَو لَهِم مُشِ اِت اِلآزَر هَکُهِن واِت یهوُشُا بِن‏-نون واِت‏-رَشِی اووُت هَمَتوُت لِونِی یِسرَاِل۔	پس موشه درباره آنان به العازار کاهن، و یهوشوع پسر نون، و سران خانه‌های پدری قبایل بنی‌اسرائیل فرمان داد.
32:29	וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה אֲלֵהֶם אִם־יַעַבְרוּ בְנֵי־גָד וּבְנֵי־רְאוּבֵן אִתְּכֶם אֶת־הַיַּרְדֵּן כָּל־חָלוּץ לַמִּלְחָמָה לִפְנֵי יְהוָה וְנִכְבְּשָׁה הָאָרֶץ לִפְנֵיכֶם וּנְתַתֶּם לָהֶם אֶת־אֶרֶץ הַגִּלְעָד לַאֲחֻזָּה׃	وَیُمِر مُشِ الِهِم اِم‏-یَاورو ونِی‏-گَد وونِی‏-رووِن اِتخِم اِت‏-هَیَردِن کَل‏-خَلوص لَمِلخَمَ لِفنِی اَدونای ونِخبشَ هَآرِص لِفنِیخِم ونتَتِم لَهِم اِت‏-اِرِص هَگِلآد لَاخُزَ۔	و موشه به آنان گفت: اگر بنی‌جاد و بنی‌رئوبین با شما از اردن عبور کنند، همه مسلح برای نبرد، در برابر خداوند، و سرزمین در برابر شما مطیع شود، سرزمین جلعاد را به آنان به ملکیت خواهید داد؛
32:30	וְאִם־לֹא יַעַבְרוּ חֲלוּצִים אִתְּכֶם וְנֹאחֲזוּ בְתֹכְכֶם בְּאֶרֶץ כְּנָעַן׃	واِم‏-لُ یَاورو خَلوصِیم اِتخِم ونُخَزو وتُخخِم باِرِص کنَان۔	اما اگر مسلح با شما عبور نکنند، در میان شما در سرزمین کنعان ملکیتی خواهند داشت.
32:31	וַיַּעֲנוּ בְנֵי־גָד וּבְנֵי רְאוּבֵן לֵאמֹר אֵת אֲשֶׁר דִּבֶּר יְהוָה אֶל־עֲבָדֶיךָ כֵּן נַעֲשֶׂה׃	وَیَانو ونِی‏-گَد وونِی رووِن لِمُر اِت اشِر دِبِر اَدونای اِل‏-اوَدِیخَ کِن نَاسِ۔	و بنی‌جاد و بنی‌رئوبین پاسخ دادند: چنان‌که خداوند به بندگانت گفته است، همان‌گونه عمل خواهیم کرد.
32:32	נַחְנוּ נַעֲבֹר חֲלוּצִים לִפְנֵי יְהוָה אֶרֶץ כְּנָעַן וְאִתָּנוּ אֲחֻזַּת נַחֲלָתֵנוּ מֵעֵבֶר לַיַּרְדֵּן׃	نَخنو نَاوُر خَلوصِیم لِفنِی اَدونای اِرِص کنَان واِتَنو اخُزَت نَخَلَتِنو مِاِوِر لَیَردِن۔	ما مسلح در برابر خداوند به سرزمین کنعان عبور خواهیم کرد، و ملکیت میراث ما در این سوی اردن نزد ما خواهد ماند.
32:33	וַיִּתֵּן לָהֶם מֹשֶׁה לִבְנֵי־גָד וְלִבְנֵי רְאוּבֵן וְלַחֲצִי שֵׁבֶט מְנַשֶּׁה בֶן־יוֹסֵף אֶת־מַמְלֶכֶת סִיחֹן מֶלֶךְ הָאֱמֹרִי וְאֶת־מַמְלֶכֶת עוֹג מֶלֶךְ הַבָּשָׁן הָאָרֶץ לְעָרֶיהָ בִּגְבֻלֹת עָרֵי הָאָרֶץ סָבִיב׃	وَیِتِن لَهِم مُشِ لِونِی‏-گَد ولِونِی رووِن ولَخَصِی شِوِت منَشِ وِن‏-یوُسِف اِت‏-مَملِخِت سِیخُن مِلِخْ هَاِمُرِی واِت‏-مَملِخِت وُگ مِلِخْ هَبَشَن هَآرِص لآرِیهَ بِگوُلُت آرِی هَآرِص سَوِیو۔	و موشه به آنان، بنی‌جاد، بنی‌رئوبین، و نیمی از قبیله منسی پسر یوسف، پادشاهی سیحون پادشاه اموریان، و پادشاهی عوج پادشاه باشان را داد، سرزمین را با شهرهایش و مرزهای آن، شهرهای سرزمین اطراف.
32:34	וַיִּבְנוּ בְנֵי־גָד אֶת־דִּיבֹן וְאֶת־עֲטָרֹת וְאֵת עֲרֹעֵר׃	وَیِونو ونِی‏-گَد اِت‏-دِیوُن واِت‏-اتَرُت واِت ارُاِر۔	و بنی‌جاد دیبون، و عطاروت، و عروعیر را ساختند،
32:35	וְאֶת־עַטְרֹת שׁוֹפָן וְאֶת־יַעְזֵר וְיָגְבֳּהָה׃	واِت‏-اترُت شوُفَن واِت‏-یَزِر ویَگبُهَ۔	و عطروت‌شوفان، یازر، یجبها،
32:36	וְאֶת־בֵּית נִמְרָה וְאֶת־בֵּית הָרָן עָרֵי מִבְצָר וְגִדְרֹת צֹאן׃	واِت‏-بِیت نِمرَ واِت‏-بِیت هَرَن آرِی مِوصَر وگِدرُت صُن۔	و بیت‌نمره و بیت‌هاران، شهرهای حصاردار، و آغل‌هایی برای گوسفندان.
32:37	וּבְנֵי רְאוּבֵן בָּנוּ אֶת־חֶשְׁבּוֹן וְאֶת־אֶלְעָלֵא וְאֵת קִרְיָתָיִם׃	وونِی رووِن بَنو اِت‏-خِشبوُن واِت‏-اِلآلِ واِت قِریَتَیِم۔	و بنی‌رئوبین حشبون، العاله، و قریتایم را ساختند،
32:38	וְאֶת־נְבוֹ וְאֶת־בַּעַל מְעוֹן מוּסַבֹּת שֵׁם וְאֶת־שִׂבְמָה וַיִּקְרְאוּ בְשֵׁמֹת אֶת־שְׁמוֹת הֶעָרִים אֲשֶׁר בָּנוּ׃	واِت‏-نووُ واِت‏-بَال موُن موسَبُت شِم واِت‏-سِومَ وَیِقرو وشِمُت اِت‏-شموُت هِآرِیم اشِر بَنو۔	و نبو، و بعل‌معون (که نام‌هایشان تغییر یافت)، و سبمه را؛ و به شهرهایی که ساختند نام‌های دیگری دادند.
32:39	וַיֵּלְכוּ בְּנֵי מָכִיר בֶּן־מְנַשֶּׁה גִּלְעָדָה וַיִּלְכְּדֻהָ וַיּוֹרֶשׁ אֶת־הָאֱמֹרִי אֲשֶׁר־בָּהּ׃	وَیِلخو بنِی مَخِیر بِن‏-منَشِ گِلآدَ وَیِلکدُهَ وَیوُرِش اِت‏-هَاِمُرِی اشِر‏-بَه۔	و بنی‌ماخیر پسر منسی به جلعاد رفتند، و آن را گرفتند، و اموریانی را که در آنجا بودند بیرون راندند.
32:40	וַיִּתֵּן מֹשֶׁה אֶת־הַגִּלְעָד לְמָכִיר בֶּן־מְנַשֶּׁה וַיֵּשֶׁב בָּהּ׃	وَیِتِن مُشِ اِت‏-هَگِلآد لمَخِیر بِن‏-منَشِ وَیِشِو بَه۔	و موشه جلعاد را به ماخیر پسر منسی داد، و او در آنجا ساکن شد.
32:41	וְיָאִיר בֶּן־מְנַשֶּׁה הָלַךְ וַיִּלְכֹּד אֶת־חַוֺּתֵיהֶם וַיִּקְרָא אֶתְהֶן חַוֺּת יָאִיר׃	ویَاِیر بِن‏-منَشِ هَلَخْ وَیِلکُد اِت‏-خَوتِیهِم وَیِقرَ اِتهِن خَوت یَاِیر۔	و یائیر پسر منسی رفت و روستاهای آنان را گرفت، و آن‌ها را حووت‌یائیر نامید.
32:42	וְנֹבַח הָלַךְ וַיִּלְכֹּד אֶת־קְנָת וְאֶת־בְּנֹתֶיהָ וַיִּקְרָא לָה נֹבַח בִּשְׁמוֹ׃	ونُوَخ هَلَخْ وَیِلکُد اِت‏-قنَت واِت‏-بنُتِیهَ وَیِقرَ لَ نُوَخ بِشموُ۔	و نوبح رفت و قنات و روستاهای آن را گرفت، و آن را به نام خودش نوبح نامید.
فصل ۳۳ — مَسِعی: سفرها در بیابان
33:1	אֵלֶּה מַסְעֵי בְנֵי־יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר יָצְאוּ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם לְצִבְאֹתָם בְּיַד־מֹשֶׁה וְאַהֲרֹן׃	اِلِ مَساِی ونِی‏-یِسرَاِل اشِر یَصو مِاِرِص مِصرَیِم لصِواُتَم بیَد‏-مُشِ واهَرُن۔	این‌ها سفرهای بنی‌اسرائیل است که به‌واسطه آن‌ها، به همراه سپاهیان خود، زیر دست موشه و هارون، از سرزمین مصر بیرون آمدند.
33:2	וַיִּכְתֹּב מֹשֶׁה אֶת־מוֹצָאֵיהֶם לְמַסְעֵיהֶם עַל־פִּי יְהוָה וְאֵלֶּה מַסְעֵיהֶם לְמוֹצָאֵיהֶם׃	وَیِختُو مُشِ اِت‏-موُصَاِیهِم لمَساِیهِم ال‏-پِی اَدونای واِلِ مَساِیهِم لموُصَاِیهِم۔	و موشه به فرمان خداوند، عزیمت‌های آنان را بر اساس سفرهایشان نوشت؛ و این‌ها سفرهای آنان بر اساس عزیمت‌هایشان است.
33:3	וַיִּסְעוּ מֵרַעְמְסֵס בַּחֹדֶשׁ הָרִאשׁוֹן בַּחֲמִשָּׁה עָשָׂר יוֹם לַחֹדֶשׁ הָרִאשׁוֹן מִמָּחֳרַת הַפֶּסַח יָצְאוּ בְנֵי־יִשְׂרָאֵל בְּיָד רָמָה לְעֵינֵי כָּל־מִצְרָיִם׃	وَیِسو مِرَمسِس بَخُدِش هَرِشوُن بَخَمِشَ آسَر یوُم لَخُدِش هَرِشوُن مِمَخُرَت هَپِسَخ یَصو ونِی‏-یِسرَاِل بیَد رَمَ لاِینِی کَل‏-مِصرَیِم۔	و در ماه نخست، در روز پانزدهم ماه نخست، از رعمسیس روانه شدند؛ روز بعد از پسح، بنی‌اسرائیل با دستی برافراشته، در برابر چشمان همه مصریان، بیرون رفتند،
33:4	וּמִצְרַיִם מְקַבְּרִים אֵת אֲשֶׁר הִכָּה יְהוָה בָּהֶם כָּל־בְּכוֹר וּבֵאלֹהֵיהֶם עָשָׂה יְהוָה שְׁפָטִים׃	ومِصرَیِم مقَبرِیم اِت اشِر هِکَ اَدونای بَهِم کَل‏-بخوُر ووِلُهِیهِم آسَ اَدونای شفَتِیم۔	در حالی‌که مصریان همه نخست‌زادگان خود را که خداوند در میانشان زده بود دفن می‌کردند؛ و خداوند بر خدایان آنان نیز داوری‌ها اجرا کرده بود.
33:5	וַיִּסְעוּ בְנֵי־יִשְׂרָאֵל מֵרַעְמְסֵס וַיַּחֲנוּ בְּסֻכֹּת׃	وَیِسو ونِی‏-یِسرَاِل مِرَمسِس وَیَخَنو بسُکُت۔	و بنی‌اسرائیل از رعمسیس روانه شدند و در سوکوت اردو زدند.
33:6	וַיִּסְעוּ מִסֻּכֹּת וַיַּחֲנוּ בְאֵתָם אֲשֶׁר בִּקְצֵה הַמִּדְבָּר׃	وَیِسو مِسُکُت وَیَخَنو واِتَم اشِر بِقصِ هَمِدبَر۔	و از سوکوت روانه شدند و در ایتام، که در کناره بیابان است، اردو زدند.
33:7	וַיִּסְעוּ מֵאֵתָם וַיָּשָׁב עַל־פִּי הַחִירֹת אֲשֶׁר עַל־פְּנֵי בַּעַל צְפוֹן וַיַּחֲנוּ לִפְנֵי מִגְדֹּל׃	وَیِسو مِاِتَم وَیَشَو ال‏-پِی هَخِیرُت اشِر ال‏-پنِی بَال صفوُن وَیَخَنو لِفنِی مِگدُل۔	و از ایتام روانه شدند و به سوی پی‌هحیروت، که روبروی بعل‌صفون است، بازگشتند، و در برابر مجدل اردو زدند.
33:8	וַיִּסְעוּ מִפְּנֵי הַחִירֹת וַיַּעַבְרוּ בְתוֹךְ־הַיָּם הַמִּדְבָּרָה וַיֵּלְכוּ דֶּרֶךְ שְׁלֹשֶׁת יָמִים בְּמִדְבַּר אֵתָם וַיַּחֲנוּ בְּמָרָה׃	وَیِسو مِپنِی هَخِیرُت وَیَاورو وتوُخْ‏-هَیَم هَمِدبَرَ وَیِلخو دِرِخْ شلُشِت یَمِیم بمِدبَر اِتَم وَیَخَنو بمَرَ۔	و از برابر حیروت روانه شدند، و از میان دریا به سوی بیابان گذشتند، و سه روز راه در بیابان ایتام رفتند، و در ماره اردو زدند.
33:9	וַיִּסְעוּ מִמָּרָה וַיָּבֹאוּ אֵילִמָה וּבְאֵילִם שְׁתֵּים עֶשְׂרֵה עֵינֹת מַיִם וְשִׁבְעִים תְּמָרִים וַיַּחֲנוּ־שָׁם׃	وَیِسو مِمَرَ وَیَوُو اِیلِمَ وواِیلِم شتِیم اِسرِ اِینُت مَیِم وشِواِیم تمَرِیم وَیَخَنو‏-شَم۔	و از ماره روانه شدند و به ایلیم رسیدند؛ و در ایلیم دوازده چشمه آب و هفتاد درخت خرما بود؛ و در آنجا اردو زدند.
33:10	וַיִּסְעוּ מֵאֵילִם וַיַּחֲנוּ עַל־יַם־סוּף׃	وَیِسو مِاِیلِم وَیَخَنو ال‏-یَم‏-سوف۔	و از ایلیم روانه شدند و کنار دریای سرخ اردو زدند.
33:11	וַיִּסְעוּ מִיַּם־סוּף וַיַּחֲנוּ בְּמִדְבַּר־סִין׃	وَیِسو مِیَم‏-سوف وَیَخَنو بمِدبَر‏-سِین۔	و از دریای سرخ روانه شدند و در بیابان سین اردو زدند.
33:12	וַיִּסְעוּ מִמִּדְבַּר־סִין וַיַּחֲנוּ בְּדָפְקָה׃	وَیِسو مِمِدبَر‏-سِین وَیَخَنو بدَفقَ۔	و از بیابان سین روانه شدند و در دفقه اردو زدند.
33:13	וַיִּסְעוּ מִדָּפְקָה וַיַּחֲנוּ בְּאָלוּשׁ׃	وَیِسو مِدَفقَ وَیَخَنو بآلوش۔	و از دفقه روانه شدند و در الوش اردو زدند.
33:14	וַיִּסְעוּ מֵאָלוּשׁ וַיַּחֲנוּ בִּרְפִידִם וְלֹא־הָיָה שָׁם מַיִם לָעָם לִשְׁתּוֹת׃	وَیِسو مِآلوش وَیَخَنو بِرفِیدِم ولُ‏-هَیَ شَم مَیِم لَآم لِشتوُت۔	و از الوش روانه شدند و در رفیدیم اردو زدند، جایی که آبی برای نوشیدن قوم نبود.
33:15	וַיִּסְעוּ מֵרְפִידִם וַיַּחֲנוּ בְּמִדְבַּר סִינָי׃	وَیِسو مِرفِیدِم وَیَخَنو بمِدبَر سِینَی۔	و از رفیدیم روانه شدند و در بیابان سینا اردو زدند.
33:16	וַיִּסְעוּ מִמִּדְבַּר סִינָי וַיַּחֲנוּ בְּקִבְרֹת הַתַּאֲוָה׃	وَیِسو مِمِدبَر سِینَی وَیَخَنو بقِورُت هَتَاوَ۔	و از بیابان سینا روانه شدند و در قبروت‌هتَّأوه اردو زدند.
33:17	וַיִּסְעוּ מִקִּבְרֹת הַתַּאֲוָה וַיַּחֲנוּ בַּחֲצֵרֹת׃	وَیِسو مِقِورُت هَتَاوَ وَیَخَنو بَخَصِرُت۔	و از قبروت‌هتَّأوه روانه شدند و در حصیروت اردو زدند.
33:18	וַיִּסְעוּ מֵחֲצֵרֹת וַיַּחֲנוּ בְּרִתְמָה׃	وَیِسو مِخَصِرُت وَیَخَنو برِتمَ۔	و از حصیروت روانه شدند و در ریتمه اردو زدند.
33:19	וַיִּסְעוּ מֵרִתְמָה וַיַּחֲנוּ בְּרִמֹּן פָּרֶץ׃	وَیِسو مِرِتمَ وَیَخَنو برِمُن پَرِص۔	و از ریتمه روانه شدند و در رمون‌فارص اردو زدند.
33:20	וַיִּסְעוּ מֵרִמֹּן פָּרֶץ וַיַּחֲנוּ בְּלִבְנָה׃	وَیِسو مِرِمُن پَرِص وَیَخَنو بلِونَ۔	و از رمون‌فارص روانه شدند و در لبنه اردو زدند.
33:21	וַיִּסְעוּ מִלִּבְנָה וַיַּחֲנוּ בְּרִסָּה׃	وَیِسو مِلِونَ وَیَخَنو برِسَ۔	و از لبنه روانه شدند و در رِسّه اردو زدند.
33:22	וַיִּסְעוּ מֵרִסָּה וַיַּחֲנוּ בִּקְהֵלָתָה׃	وَیِسو مِرِسَ وَیَخَنو بِقهِلَتَ۔	و از رِسّه روانه شدند و در قهیلاته اردو زدند.
33:23	וַיִּסְעוּ מִקְּהֵלָתָה וַיַּחֲנוּ בְּהַר־שָׁפֶר׃	وَیِسو مِقهِلَتَ وَیَخَنو بهَر‏-شَفِر۔	و از قهیلاته روانه شدند و در کوه شافر اردو زدند.
33:24	וַיִּסְעוּ מֵהַר־שָׁפֶר וַיַּחֲנוּ בַּחֲרָדָה׃	وَیِسو مِهَر‏-شَفِر وَیَخَنو بَخَرَدَ۔	و از کوه شافر روانه شدند و در حراده اردو زدند.
33:25	וַיִּסְעוּ מֵחֲרָדָה וַיַּחֲנוּ בְּמַקְהֵלֹת׃	وَیِسو مِخَرَدَ وَیَخَنو بمَقهِلُت۔	و از حراده روانه شدند و در مقهیلوت اردو زدند.
33:26	וַיִּסְעוּ מִמַּקְהֵלֹת וַיַּחֲנוּ בְּתָחַת׃	وَیِسو مِمَقهِلُت وَیَخَنو بتَخَت۔	و از مقهیلوت روانه شدند و در تاحَت اردو زدند.
33:27	וַיִּסְעוּ מִתָּחַת וַיַּחֲנוּ בְּתָרַח׃	وَیِسو مِتَخَت وَیَخَنو بتَرَخ۔	و از تاحَت روانه شدند و در تارَح اردو زدند.
33:28	וַיִּסְעוּ מִתָּרַח וַיַּחֲנוּ בְּמִתְקָה׃	وَیِسو مِتَرَخ وَیَخَنو بمِتقَ۔	و از تارَح روانه شدند و در مِتقه اردو زدند.
33:29	וַיִּסְעוּ מִמִּתְקָה וַיַּחֲנוּ בְּחַשְׁמֹנָה׃	وَیِسو مِمِتقَ وَیَخَنو بخَشمُنَ۔	و از مِتقه روانه شدند و در حَشمونه اردو زدند.
33:30	וַיִּסְעוּ מֵחַשְׁמֹנָה וַיַּחֲנוּ בְּמֹסֵרוֹת׃	وَیِسو مِخَشمُنَ وَیَخَنو بمُسِروُت۔	و از حَشمونه روانه شدند و در موسیروت اردو زدند.
33:31	וַיִּסְעוּ מִמֹּסֵרוֹת וַיַּחֲנוּ בִּבְנֵי יַעֲקָן׃	وَیِسو مِمُسِروُت وَیَخَنو بِونِی یَاقَن۔	و از موسیروت روانه شدند و در بنی‌یعقان اردو زدند.
33:32	וַיִּסְעוּ מִבְּנֵי יַעֲקָן וַיַּחֲנוּ בְּחֹר הַגִּדְגָּד׃	وَیِسو مِبنِی یَاقَن وَیَخَنو بخُر هَگِدگَد۔	و از بنی‌یعقان روانه شدند و در حورهجدجاد اردو زدند.
33:33	וַיִּסְעוּ מֵחֹר הַגִּדְגָּד וַיַּחֲנוּ בְּיָטְבָתָה׃	وَیِسو مِخُر هَگِدگَد وَیَخَنو بیَتوَتَ۔	و از حورهجدجاد روانه شدند و در یطبات اردو زدند.
33:34	וַיִּסְעוּ מִיָּטְבָתָה וַיַּחֲנוּ בְּעַבְרֹנָה׃	وَیِسو مِیَتوَتَ وَیَخَنو باورُنَ۔	و از یطبات روانه شدند و در عبرونه اردو زدند.
33:35	וַיִּסְעוּ מֵעַבְרֹנָה וַיַּחֲנוּ בְּעֶצְיוֹן גָּבֶר׃	وَیِسو مِاورُنَ وَیَخَنو باِصیوُن گَوِر۔	و از عبرونه روانه شدند و در عصیون‌جابر اردو زدند.
33:36	וַיִּסְעוּ מֵעֶצְיוֹן גָּבֶר וַיַּחֲנוּ בְמִדְבַּר־צִן הִוא קָדֵשׁ׃	وَیِسو مِاِصیوُن گَوِر وَیَخَنو ومِدبَر‏-صِن هِو قَدِش۔	و از عصیون‌جابر روانه شدند و در بیابان صین، که همان قادش است، اردو زدند.
33:37	וַיִּסְעוּ מִקָּדֵשׁ וַיַּחֲנוּ בְּהֹר הָהָר בִּקְצֵה אֶרֶץ אֱדוֹם׃	وَیِسو مِقَدِش وَیَخَنو بهُر هَهَر بِقصِ اِرِص اِدوُم۔	و از قادش روانه شدند و در کوه هور، در کرانه سرزمین اَدوم، اردو زدند.
33:38	וַיַּעַל אַהֲרֹן הַכֹּהֵן אֶל־הֹר הָהָר עַל־פִּי יְהוָה וַיָּמָת שָׁם בִּשְׁנַת הָאַרְבָּעִים לְצֵאת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם בַּחֹדֶשׁ הַחֲמִישִׁי בְּאֶחָד לַחֹדֶשׁ׃	وَیَال اهَرُن هَکُهِن اِل‏-هُر هَهَر ال‏-پِی اَدونای وَیَمَت شَم بِشنَت هَاربَاِیم لصِت بنِی‏-یِسرَاِل مِاِرِص مِصرَیِم بَخُدِش هَخَمِیشِی باِخَد لَخُدِش۔	و هارون کاهن به فرمان خداوند بر کوه هور بالا رفت، و در آنجا درگذشت، در سال چهلم پس از بیرون آمدن بنی‌اسرائیل از سرزمین مصر، در ماه پنجم، در روز نخست ماه.
33:39	וְאַהֲרֹן בֶּן־שָׁלֹשׁ וְעֶשְׂרִים וּמְאַת שָׁנָה בְּמֹתוֹ בְּהֹר הָהָר׃	واهَرُن بِن‏-شَلُش واِسرِیم ومات شَنَ بمُتوُ بهُر هَهَر۔	و هارون صد و بیست و سه ساله بود که بر کوه هور درگذشت.
33:40	וַיִּשְׁמַע הַכְּנַעֲנִי מֶלֶךְ עֲרָד וְהוּא־יֹשֵׁב בַּנֶּגֶב בְּאֶרֶץ כְּנַעַן בְּבֹא בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃	وَیِشمَ هَکنَانِی مِلِخْ ارَد وهو‏-یُشِو بَنِگِو باِرِص کنَان بوُ بنِی یِسرَاِل۔	و کنعانی، پادشاه عراد، که در نِگِب، در سرزمین کنعان ساکن بود، از آمدن بنی‌اسرائیل باخبر شد.
33:41	וַיִּסְעוּ מֵהֹר הָהָר וַיַּחֲנוּ בְּצַלְמֹנָה׃	وَیِسو مِهُر هَهَر وَیَخَنو بصَلمُنَ۔	و از کوه هور روانه شدند و در صلمونه اردو زدند.
33:42	וַיִּסְעוּ מִצַּלְמֹנָה וַיַּחֲנוּ בְּפוּנֹן׃	وَیِسو مِصَلمُنَ وَیَخَنو بفونُن۔	و از صلمونه روانه شدند و در فونون اردو زدند.
33:43	וַיִּסְעוּ מִפּוּנֹן וַיַּחֲנוּ בְּאֹבֹת׃	وَیِسو مِپونُن وَیَخَنو باُوُت۔	و از فونون روانه شدند و در اوبوت اردو زدند.
33:44	וַיִּסְעוּ מֵאֹבֹת וַיַּחֲנוּ בְּעִיֵּי הָעֲבָרִים בִּגְבוּל מוֹאָב׃	وَیِسو مِاُوُت وَیَخَنو باِیِی هَاوَرِیم بِگوول موُآو۔	و از اوبوت روانه شدند و در عیّی‌عباریم، در مرز موآب، اردو زدند.
33:45	וַיִּסְעוּ מֵעִיִּים וַיַּחֲנוּ בְּדִיבֹן גָּד׃	وَیِسو مِاِیِیم وَیَخَنو بدِیوُن گَد۔	و از عیّیم روانه شدند و در دیبون‌جاد اردو زدند.
33:46	וַיִּסְעוּ מִדִּיבֹן גָּד וַיַּחֲנוּ בְּעַלְמֹן דִּבְלָתָיְמָה׃	وَیِسو مِدِیوُن گَد وَیَخَنو بالمُن دِولَتَیمَ۔	و از دیبون‌جاد روانه شدند و در عَلمون‌دبلاتایم اردو زدند.
33:47	וַיִּסְעוּ מֵעַלְמֹן דִּבְלָתָיְמָה וַיַּחֲנוּ בְּהָרֵי הָעֲבָרִים לִפְנֵי נְבוֹ׃	وَیِسو مِالمُن دِولَتَیمَ وَیَخَنو بهَرِی هَاوَرِیم لِفنِی نووُ۔	و از عَلمون‌دبلاتایم روانه شدند و در کوه‌های عباریم، روبروی نبو، اردو زدند.
33:48	וַיִּסְעוּ מֵהָרֵי הָעֲבָרִים וַיַּחֲנוּ בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל יַרְדֵּן יְרֵחוֹ׃	وَیِسو مِهَرِی هَاوَرِیم وَیَخَنو باروُت موُآو ال یَردِن یرِخوُ۔	و از کوه‌های عباریم روانه شدند و در دشت‌های موآب، کنار اردن، روبروی اریحا، اردو زدند.
33:49	וַיַּחֲנוּ עַל־הַיַּרְדֵּן מִבֵּית הַיְשִׁמֹת עַד אָבֵל הַשִּׁטִּים בְּעַרְבֹת מוֹאָב׃	وَیَخَنو ال‏-هَیَردِن مِبِیت هَیشِمُت اد آوِل هَشِتِیم باروُت موُآو۔	و کنار اردن، از بیت‌یشیموت تا آبل‌شطیم، در دشت‌های موآب اردو زدند.

علیه ۵ · ۲۲ آیه (بمی. ۳۳:۵۰–۳۴:۱۵)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
33:50	וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל־יַרְדֵּן יְרֵחוֹ לֵאמֹר׃	وَیدَبِر اَدونای اِل‏-مُشِ باروُت موُآو ال‏-یَردِن یرِخوُ لِمُر۔	و خداوند در دشت‌های موآب، کنار اردن، روبروی اریحا، به موشه گفت:
33:51	דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם כִּי אַתֶּם עֹבְרִים אֶת־הַיַּרְדֵּן אֶל־אֶרֶץ כְּנָעַן׃	دَبِر اِل‏-بنِی یِسرَاِل وآمَرتَ الِهِم کِی اتِم اُورِیم اِت‏-هَیَردِن اِل‏-اِرِص کنَان۔	به بنی‌اسرائیل بگو و به آنان بگو: چون از اردن به سرزمین کنعان عبور کنید،
33:52	וְהוֹרַשְׁתֶּם אֶת־כָּל־יֹשְׁבֵי הָאָרֶץ מִפְּנֵיכֶם וְאִבַּדְתֶּם אֵת כָּל־מַשְׂכִּיֹּתָם וְאֵת כָּל־צַלְמֵי מַסֵּכֹתָם תְּאַבֵּדוּ וְאֵת כָּל־בָּמֹתָם תַּשְׁמִידוּ׃	وهوُرَشتِم اِت‏-کَل‏-یُشوِی هَآرِص مِپنِیخِم واِبَدتِم اِت کَل‏-مَسکِیُتَم واِت کَل‏-صَلمِی مَسِخُتَم تابِدو واِت کَل‏-بَمُتَم تَشمِیدو۔	همه ساکنان آن سرزمین را از پیش خود برانید، و همه تصاویر کنده‌کاری‌شده آنان را نابود کنید، و همه بت‌های ریخته‌گری آنان را نابود کنید، و همه بلندی‌های آنان را ویران کنید.
33:53	וְהוֹרַשְׁתֶּם אֶת־הָאָרֶץ וִישַׁבְתֶּם־בָּהּ כִּי לָכֶם נָתַתִּי אֶת־הָאָרֶץ לָרֶשֶׁת אֹתָהּ׃	وهوُرَشتِم اِت‏-هَآرِص وِیشَوتِم‏-بَه کِی لَخِم نَتَتِی اِت‏-هَآرِص لَرِشِت اُتَه۔	و آن سرزمین را تصرف کنید و در آن ساکن شوید؛ زیرا آن سرزمین را به شما دادم تا آن را تصرف کنید.
33:54	וְהִתְנַחַלְתֶּם אֶת־הָאָרֶץ בְּגוֹרָל לְמִשְׁפְּחֹתֵיכֶם לָרַב תַּרְבּוּ אֶת־נַחֲלָתוֹ וְלַמְעַט תַּמְעִיט אֶת־נַחֲלָתוֹ אֶל אֲשֶׁר־יֵצֵא לוֹ שָׁמָּה הַגּוֹרָל לוֹ יִהְיֶה לְמַטּוֹת אֲבֹתֵיכֶם תִּתְנֶחָלוּ׃	وهِتنَخَلتِم اِت‏-هَآرِص بگوُرَل لمِشپخُتِیخِم لَرَو تَربو اِت‏-نَخَلَتوُ ولَمات تَماِیت اِت‏-نَخَلَتوُ اِل اشِر‏-یِصِ لوُ شَمَ هَگوُرَل لوُ یِهیِ لمَتوُت اوُتِیخِم تِتنِخَلو۔	و سرزمین را به قید قرعه میان خانواده‌های خود تقسیم کنید؛ به پرشمارتر میراثی بزرگ‌تر، و به کم‌شمارتر میراثی کوچک‌تر بدهید؛ هرجا قرعه برای کسی بیفتد، همان‌جا از آنِ او خواهد بود؛ بر اساس قبایل پدرانتان میراث خواهید برد.
33:55	וְאִם־לֹא תוֹרִישׁוּ אֶת־יֹשְׁבֵי הָאָרֶץ מִפְּנֵיכֶם וְהָיָה אֲשֶׁר תּוֹתִירוּ מֵהֶם לְשִׂכִּים בְּעֵינֵיכֶם וְלִצְנִינִם בְּצִדֵּיכֶם וְצָרֲרוּ אֶתְכֶם עַל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר אַתֶּם יֹשְׁבִים בָּהּ׃	واِم‏-لُ توُرِیشو اِت‏-یُشوِی هَآرِص مِپنِیخِم وهَیَ اشِر توُتِیرو مِهِم لسِکِیم باِینِیخِم ولِصنِینِم بصِدِیخِم وصَرَرو اِتخِم ال‏-هَآرِص اشِر اتِم یُشوِیم بَه۔	اما اگر ساکنان سرزمین را از پیش خود نرانید، آنانی که از ایشان باقی می‌گذارید، همچون خارها در چشمانتان و همچون نیش‌ها در پهلوهایتان خواهند بود، و شما را در سرزمینی که در آن ساکن خواهید شد آزار خواهند داد.
33:56	וְהָיָה כַּאֲשֶׁר דִּמִּיתִי לַעֲשׂוֹת לָהֶם אֶעֱשֶׂה לָכֶם׃	وهَیَ کَاشِر دِمِیتِی لَاسوُت لَهِم اِاِسِ لَخِم۔	و چنین خواهد شد: همان‌گونه که قصد داشتم با آنان رفتار کنم، با شما رفتار خواهم کرد.
فصل ۳۴ — مرزهای سرزمین
34:1	וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃	وَیدَبِر اَدونای اِل‏-مُشِ لِمُر۔	و خداوند به موشه گفت:
34:2	צַו אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם כִּי־אַתֶּם בָּאִים אֶל־הָאָרֶץ כְּנָעַן זֹאת הָאָרֶץ אֲשֶׁר תִּפֹּל לָכֶם בְּנַחֲלָה אֶרֶץ כְּנַעַן לִגְבֻלֹתֶיהָ׃	صَو اِت‏-بنِی یِسرَاِل وآمَرتَ الِهِم کِی‏-اتِم بَاِیم اِل‏-هَآرِص کنَان زُت هَآرِص اشِر تِپُل لَخِم بنَخَلَ اِرِص کنَان لِگوُلُتِیهَ۔	به بنی‌اسرائیل فرمان بده و به آنان بگو: چون به سرزمین کنعان وارد شوید، این است سرزمینی که به عنوان میراث نصیب شما خواهد شد، سرزمین کنعان بر اساس مرزهایش.
34:3	וְהָיָה לָכֶם פְּאַת־נֶגֶב מִמִּדְבַּר־צִן עַל־יְדֵי אֱדוֹם וְהָיָה לָכֶם גְּבוּל נֶגֶב מִקְצֵה יָם־הַמֶּלַח קֵדְמָה׃	وهَیَ لَخِم پات‏-نِگِو مِمِدبَر‏-صِن ال‏-یدِی اِدوُم وهَیَ لَخِم گوول نِگِو مِقصِ یَم‏-هَمِلَخ قِدمَ۔	سوی جنوبی شما از بیابان صین، در طول اَدوم، خواهد بود، و مرز جنوبی شما از انتهای دریای شور به سوی مشرق خواهد بود؛
34:4	וְנָסַב לָכֶם הַגְּבוּל מִנֶּגֶב לְמַעֲלֵה עַקְרַבִּים וְעָבַר צִנָה וְהָיוּ תוֹצְאֹתָיו מִנֶּגֶב לְקָדֵשׁ בַּרְנֵעַ וְיָצָא חֲצַר־אַדָּר וְעָבַר עַצְמֹנָה׃	ونَسَو لَخِم هَگوول مِنِگِو لمَالِ اقرَبِیم وآوَر صِنَ وهَیو توُصاُتَیو مِنِگِو لقَدِش بَرنِا ویَصَ خَصَر‏-ادَر وآوَر اصمُنَ۔	و مرز به جنوب گردنه عقربیم خواهد گشت، و تا صین خواهد گذشت؛ و به جنوب قادش‌برنیع خواهد رسید، و تا حصرادار خواهد رفت، و تا عصمون خواهد گذشت؛
34:5	וְנָסַב הַגְּבוּל מֵעַצְמוֹן נַחְלָה מִצְרָיִם וְהָיוּ תוֹצְאֹתָיו הַיָּמָּה׃	ونَسَو هَگوول مِاصموُن نَخلَ مِصرَیِم وهَیو توُصاُتَیو هَیَمَ۔	و مرز از عصمون تا نهر مصر خواهد گشت، و انتهای آن نزد دریا خواهد بود.
34:6	וּגְבוּל יָם וְהָיָה לָכֶם הַיָּם הַגָּדוֹל וּגְבוּל זֶה־יִהְיֶה לָכֶם גְּבוּל יָם׃	وگوول یَم وهَیَ لَخِم هَیَم هَگَدوُل وگوول زِ‏-یِهیِ لَخِم گوول یَم۔	و اما مرز غربی، دریای بزرگ را به عنوان مرز خواهید داشت؛ این مرز غربی شما خواهد بود.
34:7	וְזֶה־יִהְיֶה לָכֶם גְּבוּל צָפוֹן מִן־הַיָּם הַגָּדֹל תְּתָאוּ לָכֶם הֹר הָהָר׃	وزِ‏-یِهیِ لَخِم گوول صَفوُن مِن‏-هَیَم هَگَدُل تتَو لَخِم هُر هَهَر۔	و این مرز شمالی شما خواهد بود: از دریای بزرگ تا کوه هور برای خود خطی رسم کنید؛
34:8	מֵהֹר הָהָר תְּתָאוּ לְבֹא חֲמָת וְהָיוּ תּוֹצְאֹת הַגְּבֻל צְדָדָה׃	مِهُر هَهَر تتَو لوُ خَمَت وهَیو توُصاُت هَگوُل صدَدَ۔	از کوه هور تا مدخل حمات رسم کنید؛ و انتهای مرز نزد صدد خواهد بود؛
34:9	וְיָצָא הַגְּבֻל זִפְרֹנָה וְהָיוּ תוֹצְאֹתָיו חֲצַר עֵינָן זֶה־יִהְיֶה לָכֶם גְּבוּל צָפוֹן׃	ویَصَ هَگوُل زِفرُنَ وهَیو توُصاُتَیو خَصَر اِینَن زِ‏-یِهیِ لَخِم گوول صَفوُن۔	و مرز تا زفرون خواهد رفت، و انتهای آن نزد حصرعینان خواهد بود؛ این مرز شمالی شما خواهد بود.
34:10	וְהִתְאַוִּיתֶם לָכֶם לִגְבוּל קֵדְמָה מֵחֲצַר עֵינָן שְׁפָמָה׃	وهِتاوِیتِم لَخِم لِگوول قِدمَ مِخَصَر اِینَن شفَمَ۔	و مرز شرقی خود را از حصرعینان تا شفام رسم کنید؛
34:11	וְיָרַד הַגְּבֻל מִשְּׁפָם הָרִבְלָה מִקֶּדֶם לָעָיִן וְיָרַד הַגְּבוּל וּמָחָה עַל־כֶּתֶף יָם־כִּנֶּרֶת קֵדְמָה׃	ویَرَد هَگوُل مِشفَم هَرِولَ مِقِدِم لَآیِن ویَرَد هَگوول ومَخَ ال‏-کِتِف یَم‏-کِنِرِت قِدمَ۔	و مرز از شفام به سوی رِبله، در سوی شرقی عین، فرود خواهد آمد؛ و مرز فرود خواهد آمد، و به کناره دریای کنارت در مشرق خواهد رسید؛
34:12	וְיָרַד הַגְּבוּל הַיַּרְדֵּנָה וְהָיוּ תוֹצְאֹתָיו יָם הַמֶּלַח זֹאת תִּהְיֶה לָכֶם הָאָרֶץ לִגְבֻלֹתֶיהָ סָבִיב׃	ویَرَد هَگوول هَیَردِنَ وهَیو توُصاُتَیو یَم هَمِلَخ زُت تِهیِ لَخِم هَآرِص لِگوُلُتِیهَ سَوِیو۔	و مرز به سوی اردن فرود خواهد آمد، و انتهای آن نزد دریای شور خواهد بود. این سرزمین شما بر اساس مرزهای اطراف آن خواهد بود.
34:13	וַיְצַו מֹשֶׁה אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר זֹאת הָאָרֶץ אֲשֶׁר תִּתְנַחֲלוּ אֹתָהּ בְּגוֹרָל אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה לָתֵת לְתִשְׁעַת הַמַּטּוֹת וַחֲצִי הַמַּטֶּה׃	وَیصَو مُشِ اِت‏-بنِی یِسرَاِل لِمُر زُت هَآرِص اشِر تِتنَخَلو اُتَه بگوُرَل اشِر صِوَ اَدونای لَتِت لتِشات هَمَتوُت وَخَصِی هَمَتِ۔	و موشه به بنی‌اسرائیل فرمان داد: این است سرزمینی که به قید قرعه به ارث خواهید برد، که خداوند فرمان داده است به نه قبیله و نیمی از قبیله داده شود؛
34:14	כִּי לָקְחוּ מַטֵּה בְנֵי הָראוּבֵנִי לְבֵית אֲבֹתָם וּמַטֵּה בְנֵי־הַגָּדִי לְבֵית אֲבֹתָם וַחֲצִי מַטֵּה מְנַשֶּׁה לָקְחוּ נַחֲלָתָם׃	کِی لَقخو مَتِ ونِی هَرووِنِی لوِیت اوُتَم ومَتِ ونِی‏-هَگَدِی لوِیت اوُتَم وَخَصِی مَتِ منَشِ لَقخو نَخَلَتَم۔	زیرا قبیله بنی‌رئوبین بر اساس خانه‌های پدری‌شان، و قبیله بنی‌جاد بر اساس خانه‌های پدری‌شان، پیش‌تر دریافت کرده‌اند، و نیمی از قبیله منسی پیش‌تر میراث خود را دریافت کرده است؛
34:15	שְׁנֵי הַמַּטּוֹת וַחֲצִי הַמַּטֶּה לָקְחוּ נַחֲלָתָם מֵעֵבֶר לְיַרְדֵּן יְרֵחוֹ קֵדְמָה מִזְרָחָה׃	شنِی هَمَتوُت وَخَصِی هَمَتِ لَقخو نَخَلَتَم مِاِوِر لیَردِن یرِخوُ قِدمَ مِزرَخَ۔	دو قبیله و نیمی از قبیله میراث خود را در آن سوی اردن، روبروی اریحا، به سوی مشرق، به سوی طلوع خورشید، دریافت کرده‌اند.

علیه ۶ · ۲۲ آیه (بمی. ۳۴:۱۶–۳۵:۸)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
34:16	וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃	وَیدَبِر اَدونای اِل‏-مُشِ لِمُر۔	و خداوند به موشه گفت:
34:17	אֵלֶּה שְׁמוֹת הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר־יִנְחֲלוּ לָכֶם אֶת־הָאָרֶץ אֶלְעָזָר הַכֹּהֵן וִיהוֹשֻׁעַ בִּן־נוּן׃	اِلِ شموُت هَانَشِیم اشِر‏-یِنخَلو لَخِم اِت‏-هَآرِص اِلآزَر هَکُهِن وِیهوُشُا بِن‏-نون۔	این‌ها نام مردانی است که سرزمین را برای شما به ارث تقسیم خواهند کرد: العازار کاهن، و یهوشوع پسر نون.
34:18	וְנָשִׂיא אֶחָד נָשִׂיא אֶחָד מִמַּטֶּה תִּקְחוּ לִנְחֹל אֶת־הָאָרֶץ׃	ونَسِی اِخَد نَسِی اِخَد مِمَتِ تِقخو لِنخُل اِت‏-هَآرِص۔	و از هر قبیله یک سرور خواهید گرفت، تا سرزمین را به ارث تقسیم کنند.
34:19	וְאֵלֶּה שְׁמוֹת הָאֲנָשִׁים לְמַטֵּה יְהוּדָה כָּלֵב בֶּן־יְפֻנֶּה׃	واِلِ شموُت هَانَشِیم لمَتِ یهودَ کَلِو بِن‏-یفُنِ۔	و این‌ها نام مردان است: از قبیله یهودا، کالب پسر یِفُنه.
34:20	וּלְמַטֵּה בְּנֵי שִׁמְעוֹן שְׁמוּאֵל בֶּן־עַמִּיהוּד׃	ولمَتِ بنِی شِموُن شمواِل بِن‏-امِیهود۔	و از قبیله بنی‌شمعون، شموئیل پسر عمیهود.
34:21	לְמַטֵּה בִנְיָמִן אֱלִידָד בֶּן־כִּסְלוֹן׃	لمَتِ وِنیَمِن اِلِیدَد بِن‏-کِسلوُن۔	از قبیله بنیامین، الیداد پسر کِسلون.
34:22	וּלְמַטֵּה בְנֵי־דָן נָשִׂיא בֻּקִּי בֶּן־יָגְלִי׃	ولمَتِ ونِی‏-دَن نَسِی بُقِی بِن‏-یَگلِی۔	و از قبیله بنی‌دان یک سرور، بُقّی پسر یُجلی.
34:23	לִבְנֵי יוֹסֵף לְמַטֵּה בְנֵי־מְנַשֶּׁה נָשִׂיא חַנִּיאֵל בֶּן־אֵפֹד׃	لِونِی یوُسِف لمَتِ ونِی‏-منَشِ نَسِی خَنِیاِل بِن‏-اِفُد۔	از بنی‌یوسف: از قبیله بنی‌منسی یک سرور، حنّیئل پسر اِفود.
34:24	וּלְמַטֵּה בְנֵי־אֶפְרַיִם נָשִׂיא קְמוּאֵל בֶּן־שִׁפְטָן׃	ولمَتِ ونِی‏-اِفرَیِم نَسِی قمواِل بِن‏-شِفتَن۔	و از قبیله بنی‌افرایم یک سرور، قموئیل پسر شِفتان.
34:25	וּלְמַטֵּה בְנֵי־זְבוּלֻן נָשִׂיא אֱלִיצָפָן בֶּן־פַּרְנָךְ׃	ولمَتِ ونِی‏-زوولُن نَسِی اِلِیصَفَن بِن‏-پَرنَخْ۔	و از قبیله بنی‌زبولون یک سرور، الیصافان پسر پَرناخ.
34:26	וּלְמַטֵּה בְנֵי־יִשָׂשכָר נָשִׂיא פַּלְטִיאֵל בֶּן־עַזָּן׃	ولمَتِ ونِی‏-یِسَشخَر نَسِی پَلتِیاِل بِن‏-ازَن۔	و از قبیله بنی‌یساکار یک سرور، فَلطیئیل پسر عَزّان.
34:27	וּלְמַטֵּה בְנֵי־אָשֵׁר נָשִׂיא אֲחִיהוּד בֶּן־שְׁלֹמִי׃	ولمَتِ ونِی‏-آشِر نَسِی اخِیهود بِن‏-شلُمِی۔	و از قبیله بنی‌اَشیر یک سرور، اَخیهود پسر شِلومی.
34:28	וּלְמַטֵּה בְנֵי־נַפְתָּלִי נָשִׂיא פְּדַהְאֵל בֶּן־עַמִּיהוּד׃	ولمَتِ ونِی‏-نَفتَلِی نَسِی پدَهاِل بِن‏-امِیهود۔	و از قبیله بنی‌نفتالی یک سرور، فِدهئیل پسر عمیهود.
34:29	אֵלֶּה אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה לְנַחֵל אֶת־בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל בְּאֶרֶץ כְּנָעַן׃	اِلِ اشِر صِوَ اَدونای لنَخِل اِت‏-بنِی‏-یِسرَاِل باِرِص کنَان۔	این‌ها کسانی هستند که خداوند فرمان داد میراث را به بنی‌اسرائیل در سرزمین کنعان تقسیم کنند.
فصل ۳۵ — شهرهای لاویان و شهرهای پناهگاه
35:1	וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל־יַרְדֵּן יְרֵחוֹ לֵאמֹר׃	وَیدَبِر اَدونای اِل‏-مُشِ باروُت موُآو ال‏-یَردِن یرِخوُ لِمُر۔	و خداوند در دشت‌های موآب، کنار اردن، روبروی اریحا، به موشه گفت:
35:2	צַו אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְנָתְנוּ לַלְוִיִּם מִנַּחֲלַת אֲחֻזָּתָם עָרִים לָשָׁבֶת וּמִגְרָשׁ לֶעָרִים סְבִיבֹתֵיהֶם תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם׃	صَو اِت‏-بنِی یِسرَاِل ونَتنو لَلوِیِم مِنَخَلَت اخُزَتَم آرِیم لَشَوِت ومِگرَش لِآرِیم سوِیوُتِیهِم تِتنو لَلوِیِم۔	به بنی‌اسرائیل فرمان بده که از میراث ملک خود، شهرهایی برای سکونت به لاویان بدهند؛ و چراگاه‌های اطراف شهرها را نیز به لاویان بدهید.
35:3	וְהָיוּ הֶעָרִים לָהֶם לָשָׁבֶת וּמִגְרְשֵׁיהֶם יִהְיוּ לִבְהֶמְתָּם וְלִרְכֻשָׁם וּלְכֹל חַיָּתָם׃	وهَیو هِآرِیم لَهِم لَشَوِت ومِگرشِیهِم یِهیو لِوهِمتَم ولِرخُشَم ولخُل خَیَتَم۔	و شهرها برای سکونت آنان خواهد بود؛ و چراگاه‌های آن برای دام‌هایشان، و برای اموالشان، و برای همه چارپایانشان خواهد بود.
35:4	וּמִגְרְשֵׁי הֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם מִקִּיר הָעִיר וָחוּצָה אֶלֶף אַמָּה סָבִיב׃	ومِگرشِی هِآرِیم اشِر تِتنو لَلوِیِم مِقِیر هَاِیر وَخوصَ اِلِف امَ سَوِیو۔	و چراگاه‌های شهرهایی که به لاویان می‌دهید، از دیوار شهر به بیرون، هزار ذراع در همه اطراف خواهد بود.
35:5	וּמַדֹּתֶם מִחוּץ לָעִיר אֶת־פְּאַת־קֵדְמָה אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְאֶת־פְּאַת־נֶגֶב אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְאֶת־פְּאַת־יָם אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְאֵת פְּאַת צָפוֹן אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְהָעִיר בַּתָּוֶךְ זֶה יִהְיֶה לָהֶם מִגְרְשֵׁי הֶעָרִים׃	ومَدُتِم مِخوص لَاِیر اِت‏-پات‏-قِدمَ الپَیِم بَامَ واِت‏-پات‏-نِگِو الپَیِم بَامَ واِت‏-پات‏-یَم الپَیِم بَامَ واِت پات صَفوُن الپَیِم بَامَ وهَاِیر بَتَوِخْ زِ یِهیِ لَهِم مِگرشِی هِآرِیم۔	و بیرون از شهر اندازه بگیرید، به سوی شرق دو هزار ذراع، و به سوی جنوب دو هزار ذراع، و به سوی غرب دو هزار ذراع، و به سوی شمال دو هزار ذراع، در حالی‌که شهر در میان باشد؛ این برای آنان چراگاه شهرها خواهد بود.
35:6	וְאֵת הֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם אֵת שֵׁשׁ־עָרֵי הַמִּקְלָט אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לָנֻס שָׁמָּה הָרֹצֵחַ וַעֲלֵיהֶם תִּתְּנוּ אַרְבָּעִים וּשְׁתַּיִם עִיר׃	واِت هِآرِیم اشِر تِتنو لَلوِیِم اِت شِش‏-آرِی هَمِقلَت اشِر تِتنو لَنُس شَمَ هَرُصِخَ وَالِیهِم تِتنو اربَاِیم وشتَیِم اِیر۔	و از شهرهایی که به لاویان می‌دهید، شش شهر پناهگاه خواهند بود، که آن‌ها را می‌دهید تا قاتل بتواند بدان‌جا بگریزد؛ و افزون بر این‌ها، چهل و دو شهر بدهید.
35:7	כָּל־הֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם אַרְבָּעִים וּשְׁמֹנֶה עִיר אֶתְהֶן וְאֶת־מִגְרְשֵׁיהֶן׃	کَل‏-هِآرِیم اشِر تِتنو لَلوِیِم اربَاِیم وشمُنِ اِیر اِتهِن واِت‏-مِگرشِیهِن۔	همه شهرهایی که به لاویان می‌دهید چهل و هشت شهر خواهد بود، همراه با چراگاه‌های آن‌ها.
35:8	וְהֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ מֵאֲחֻזַּת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל מֵאֵת הָרַב תַּרְבּוּ וּמֵאֵת הַמְעַט תַּמְעִיטוּ אִישׁ כְּפִי נַחֲלָתוֹ אֲשֶׁר יִנְחָלוּ יִתֵּן מֵעָרָיו לַלְוִיִּם׃	وهِآرِیم اشِر تِتنو مِاخُزَت بنِی‏-یِسرَاِل مِاِت هَرَو تَربو ومِاِت هَمات تَماِیتو اِیش کفِی نَخَلَتوُ اشِر یِنخَلو یِتِن مِآرَیو لَلوِیِم۔	و اما شهرهایی که از ملک بنی‌اسرائیل می‌دهید، از آنانی که بیشتر دارند بیشتر بدهید، و از آنانی که کمتر دارند کمتر بدهید؛ هر یک بر اساس میراثی که دارد، از شهرهای خود به لاویان خواهد داد.

علیه ۷ · ۳۹ آیه (بمی. ۳۵:۹–۳۶:۱۳)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
35:9	וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃	وَیدَبِر اَدونای اِل‏-مُشِ لِمُر۔	و خداوند به موشه گفت:
35:10	דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם כִּי אַתֶּם עֹבְרִים אֶת־הַיַּרְדֵּן אַרְצָה כְּנָעַן׃	دَبِر اِل‏-بنِی یِسرَاِل وآمَرتَ الِهِم کِی اتِم اُورِیم اِت‏-هَیَردِن ارصَ کنَان۔	به بنی‌اسرائیل بگو و به آنان بگو: چون از اردن به سرزمین کنعان عبور کنید،
35:11	וְהִקְרִיתֶם לָכֶם עָרִים עָרֵי מִקְלָט תִּהְיֶינָה לָכֶם וְנָס שָׁמָּה רֹצֵחַ מַכֵּה־נֶפֶשׁ בִּשְׁגָגָה׃	وهِقرِیتِم لَخِم آرِیم آرِی مِقلَت تِهیِینَ لَخِم ونَس شَمَ رُصِخَ مَکِ‏-نِفِش بِشگَگَ۔	برای خود شهرهایی تعیین کنید که برای شما شهرهای پناهگاه باشند، تا قاتلی که کسی را ناخواسته می‌کشد بتواند بدان‌جا بگریزد.
35:12	וְהָיוּ לָכֶם הֶעָרִים לְמִקְלָט מִגֹּאֵל וְלֹא יָמוּת הָרֹצֵחַ עַד־עָמְדוֹ לִפְנֵי הָעֵדָה לַמִּשְׁפָּט׃	وهَیو لَخِم هِآرِیم لمِقلَت مِگُاِل ولُ یَموت هَرُصِخَ اد‏-آمدوُ لِفنِی هَاِدَ لَمِشپَت۔	و آن شهرها پناهگاهی از خون‌خواه برای شما خواهد بود، تا قاتل نمیرد پیش از آنکه در برابر جماعت به داوری بایستد.
35:13	וְהֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתֵּנוּ שֵׁשׁ־עָרֵי מִקְלָט תִּהְיֶינָה לָכֶם׃	وهِآرِیم اشِر تِتِنو شِش‏-آرِی مِقلَت تِهیِینَ لَخِم۔	و از شهرهایی که می‌دهید، شش برای شما شهرهای پناهگاه خواهد بود.
35:14	אֵת שְׁלֹשׁ הֶעָרִים תִּתְּנוּ מֵעֵבֶר לַיַּרְדֵּן וְאֵת שְׁלֹשׁ הֶעָרִים תִּתְּנוּ בְּאֶרֶץ כְּנָעַן עָרֵי מִקְלָט תִּהְיֶינָה׃	اِت شلُش هِآرِیم تِتنو مِاِوِر لَیَردِن واِت شلُش هِآرِیم تِتنو باِرِص کنَان آرِی مِقلَت تِهیِینَ۔	سه شهر در آن سوی اردن بدهید، و سه شهر در سرزمین کنعان بدهید؛ آن‌ها شهرهای پناهگاه خواهند بود.
35:15	לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל וְלַגֵּר וְלַתּוֹשָׁב בְּתוֹכָם תִּהְיֶינָה שֵׁשׁ־הֶעָרִים הָאֵלֶּה לְמִקְלָט לָנוּס שָׁמָּה כָּל־מַכֵּה־נֶפֶשׁ בִּשְׁגָגָה׃	لِونِی یِسرَاِل ولَگِر ولَتوُشَو بتوُخَم تِهیِینَ شِش‏-هِآرِیم هَاِلِ لمِقلَت لَنوس شَمَ کَل‏-مَکِ‏-نِفِش بِشگَگَ۔	برای بنی‌اسرائیل، و برای غریب، و برای ساکنی که در میان آنان است، این شش شهر پناهگاه خواهند بود، تا هر که کسی را ناخواسته می‌کشد بتواند بدان‌جا بگریزد.
35:16	וְאִם־בִּכְלִי בַרְזֶל הִכָּהוּ וַיָּמֹת רֹצֵחַ הוּא מוֹת יוּמַת הָרֹצֵחַ׃	واِم‏-بِخلِی وَرزِل هِکَهو وَیَمُت رُصِخَ هو موُت یومَت هَرُصِخَ۔	اما اگر او را با ابزاری آهنین بزند، چنان‌که بمیرد، او قاتل است؛ قاتل باید حتماً کشته شود.
35:17	וְאִם בְּאֶבֶן יָד אֲשֶׁר־יָמוּת בָּהּ הִכָּהוּ וַיָּמֹת רֹצֵחַ הוּא מוֹת יוּמַת הָרֹצֵחַ׃	واِم باِوِن یَد اشِر‏-یَموت بَه هِکَهو وَیَمُت رُصِخَ هو موُت یومَت هَرُصِخَ۔	و اگر او را با سنگی در دست که می‌توان با آن مرد بزند، و بمیرد، او قاتل است؛ قاتل باید حتماً کشته شود.
35:18	אוֹ בִּכְלִי עֵץ־יָד אֲשֶׁר־יָמוּת בּוֹ הִכָּהוּ וַיָּמֹת רֹצֵחַ הוּא מוֹת יוּמַת הָרֹצֵחַ׃	وُ بِخلِی اِص‏-یَد اشِر‏-یَموت بوُ هِکَهو وَیَمُت رُصِخَ هو موُت یومَت هَرُصِخَ۔	یا اگر او را با سلاحی چوبی در دست که می‌توان با آن مرد بزند، و بمیرد، او قاتل است؛ قاتل باید حتماً کشته شود.
35:19	גֹּאֵל הַדָּם הוּא יָמִית אֶת־הָרֹצֵחַ בְּפִגְעוֹ־בוֹ הוּא יְמִיתֶנּוּ׃	گُاِل هَدَم هو یَمِیت اِت‏-هَرُصِخَ بفِگوُ‏-ووُ هو یمِیتِنو۔	خون‌خواه خود قاتل را خواهد کشت؛ چون او را بیابد، او را خواهد کشت.
35:20	וְאִם־בְּשִׂנְאָה יֶהְדָּפֶנּוּ אוֹ־הִשְׁלִיךְ עָלָיו בִּצְדִיָּה וַיָּמֹת׃	واِم‏-بسِنآ یِهدَفِنو وُ‏-هِشلِیخْ آلَیو بِصدِیَ وَیَمُت۔	و اگر او را از روی کینه هل داده باشد، یا از کمین چیزی به سویش انداخته باشد، چنان‌که بمیرد،
35:21	אוֹ בְאֵיבָה הִכָּהוּ בְיָדוֹ וַיָּמֹת מוֹת־יוּמַת הַמַּכֶּה רֹצֵחַ הוּא גֹּאֵל הַדָּם יָמִית אֶת־הָרֹצֵחַ בְּפִגְעוֹ־בוֹ׃	وُ واِیوَ هِکَهو ویَدوُ وَیَمُت موُت‏-یومَت هَمَکِ رُصِخَ هو گُاِل هَدَم یَمِیت اِت‏-هَرُصِخَ بفِگوُ‏-ووُ۔	یا از روی دشمنی با دست خود او را زده باشد، چنان‌که بمیرد، آن‌که زده است باید حتماً کشته شود؛ او قاتل است؛ خون‌خواه هرگاه او را بیابد قاتل را خواهد کشت.
35:22	וְאִם־בְּפֶתַע בְּלֹא־אֵיבָה הֲדָפוֹ אוֹ־הִשְׁלִיךְ עָלָיו כָּל־כְּלִי בְּלֹא צְדִיָּה׃	واِم‏-بفِتَ بلُ‏-اِیوَ هَدَفوُ وُ‏-هِشلِیخْ آلَیو کَل‏-کلِی بلُ صدِیَ۔	اما اگر بی‌آنکه دشمنی داشته باشد ناگهان او را هل داده باشد، یا بی‌کمین چیزی به سویش انداخته باشد،
35:23	אוֹ בְכָל־אֶבֶן אֲשֶׁר־יָמוּת בָּהּ בְּלֹא רְאוֹת וַיַּפֵּל עָלָיו וַיָּמֹת וְהוּא לֹא־אוֹיֵב לוֹ וְלֹא מְבַקֵּשׁ רָעָתוֹ׃	وُ وخَل‏-اِوِن اشِر‏-یَموت بَه بلُ روُت وَیَپِل آلَیو وَیَمُت وهو لُ‏-وُیِو لوُ ولُ موَقِش رَآتوُ۔	یا با هر سنگی که می‌توان با آن مرد، بی‌آنکه او را ببیند، آن را بر او انداخته باشد، چنان‌که بمیرد، و او دشمن وی نبوده و بدی او را نمی‌خواسته است،
35:24	וְשָׁפְטוּ הָעֵדָה בֵּין הַמַּכֶּה וּבֵין גֹּאֵל הַדָּם עַל הַמִּשְׁפָּטִים הָאֵלֶּה׃	وشَفتو هَاِدَ بِین هَمَکِ ووِین گُاِل هَدَم ال هَمِشپَتِیم هَاِلِ۔	آنگاه جماعت میان آن‌که زده و خون‌خواه، بر اساس این قوانین داوری خواهد کرد؛
35:25	וְהִצִּילוּ הָעֵדָה אֶת־הָרֹצֵחַ מִיַּד גֹּאֵל הַדָּם וְהֵשִׁיבוּ אֹתוֹ הָעֵדָה אֶל־עִיר מִקְלָטוֹ אֲשֶׁר־נָס שָׁמָּה וְיָשַׁב בָּהּ עַד־מוֹת הַכֹּהֵן הַגָּדֹל אֲשֶׁר־מָשַׁח אֹתוֹ בְּשֶׁמֶן הַקֹּדֶשׁ׃	وهِصِیلو هَاِدَ اِت‏-هَرُصِخَ مِیَد گُاِل هَدَم وهِشِیوو اُتوُ هَاِدَ اِل‏-اِیر مِقلَتوُ اشِر‏-نَس شَمَ ویَشَو بَه اد‏-موُت هَکُهِن هَگَدُل اشِر‏-مَشَخ اُتوُ بشِمِن هَقُدِش۔	و جماعت قاتل را از دست خون‌خواه نجات خواهد داد، و جماعت او را به شهر پناهگاهش، که بدان‌جا گریخته بود، بازخواهد گرداند؛ و او در آنجا تا مرگ کاهن اعظم، که با روغن مقدس مسح شده است، ساکن خواهد بود.
35:26	וְאִם־יָצֹא יֵצֵא הָרֹצֵחַ אֶת־גְּבוּל עִיר מִקְלָטוֹ אֲשֶׁר יָנוּס שָׁמָּה׃	واِم‏-یَصُ یِصِ هَرُصِخَ اِت‏-گوول اِیر مِقلَتوُ اشِر یَنوس شَمَ۔	اما اگر قاتل هر زمان از مرز شهر پناهگاه خود، که بدان‌جا گریخته بود، بیرون رود،
35:27	וּמָצָא אֹתוֹ גֹּאֵל הַדָּם מִחוּץ לִגְבוּל עִיר מִקְלָטוֹ וְרָצַח גֹּאֵל הַדָּם אֶת־הָרֹצֵחַ אֵין לוֹ דָּם׃	ومَصَ اُتوُ گُاِل هَدَم مِخوص لِگوول اِیر مِقلَتوُ ورَصَخ گُاِل هَدَم اِت‏-هَرُصِخَ اِین لوُ دَم۔	و خون‌خواه او را بیرون از مرز شهر پناهگاهش بیابد، و خون‌خواه قاتل را بکشد، هیچ گناه خونی برای این کار نخواهد بود؛
35:28	כִּי בְעִיר מִקְלָטוֹ יֵשֵׁב עַד־מוֹת הַכֹּהֵן הַגָּדֹל וְאַחֲרֵי מוֹת הַכֹּהֵן הַגָּדֹל יָשׁוּב הָרֹצֵחַ אֶל־אֶרֶץ אֲחֻזָּתוֹ׃	کِی واِیر مِقلَتوُ یِشِو اد‏-موُت هَکُهِن هَگَدُل واخَرِی موُت هَکُهِن هَگَدُل یَشوو هَرُصِخَ اِل‏-اِرِص اخُزَتوُ۔	زیرا او می‌بایست تا مرگ کاهن اعظم در شهر پناهگاه خود بماند؛ اما پس از مرگ کاهن اعظم، قاتل می‌تواند به سرزمین ملک خود بازگردد.
35:29	וְהָיוּ אֵלֶּה לָכֶם לְחֻקַּת מִשְׁפָּט לְדֹרֹתֵיכֶם בְּכֹל מוֹשְׁבֹתֵיכֶם׃	وهَیو اِلِ لَخِم لخُقَت مِشپَت لدُرُتِیخِم بخُل موُشوُتِیخِم۔	و این چیزها برای شما فریضه‌ای قضایی برای نسل‌هایتان، در همه سکونتگاه‌هایتان خواهد بود.
35:30	כָּל־מַכֵּה־נֶפֶשׁ לְפִי עֵדִים יִרְצַח אֶת־הָרֹצֵחַ וְעֵד אֶחָד לֹא־יַעֲנֶה בְנֶפֶשׁ לָמוּת׃	کَل‏-مَکِ‏-نِفِش لفِی اِدِیم یِرصَخ اِت‏-هَرُصِخَ واِد اِخَد لُ‏-یَانِ ونِفِش لَموت۔	هر که کسی را بکشد، قاتل به گواهی شاهدان کشته خواهد شد؛ اما یک شاهد به‌تنهایی برای گواهی بر ضد کسی، تا بمیرد، کافی نخواهد بود.
35:31	וְלֹא־תִקְחוּ כֹפֶר לְנֶפֶשׁ רֹצֵחַ אֲשֶׁר־הוּא רָשָׁע לָמוּת כִּי־מוֹת יוּמָת׃	ولُ‏-تِقخو خُفِر لنِفِش رُصِخَ اشِر‏-هو رَشَ لَموت کِی‏-موُت یومَت۔	و برای جان قاتلی که مستحق مرگ است، فدیه نگیرید؛ بلکه او باید حتماً کشته شود.
35:32	וְלֹא־תִקְחוּ כֹפֶר לָנוּס אֶל־עִיר מִקְלָטוֹ לָשׁוּב לָשֶׁבֶת בָּאָרֶץ עַד־מוֹת הַכֹּהֵן׃	ولُ‏-تِقخو خُفِر لَنوس اِل‏-اِیر مِقلَتوُ لَشوو لَشِوِت بَآرِص اد‏-موُت هَکُهِن۔	همچنین برای کسی که به شهر پناهگاه خود گریخته است فدیه نگیرید، تا پیش از مرگ کاهن بازگردد و در سرزمین ساکن شود.
35:33	וְלֹא־תַחֲנִיפוּ אֶת־הָאָרֶץ אֲשֶׁר אַתֶּם בָּהּ כִּי הַדָּם הוּא יַחֲנִיף אֶת־הָאָרֶץ וְלָאָרֶץ לֹא־יְכֻפַּר לַדָּם אֲשֶׁר שֻׁפַּךְ־בָּהּ כִּי־אִם בְּדַם שֹׁפְכוֹ׃	ولُ‏-تَخَنِیفو اِت‏-هَآرِص اشِر اتِم بَه کِی هَدَم هو یَخَنِیف اِت‏-هَآرِص ولَآرِص لُ‏-یخُپَر لَدَم اشِر شُپَخْ‏-بَه کِی‏-اِم بدَم شُفخوُ۔	و سرزمینی را که در آن هستید ناپاک نسازید؛ زیرا خون سرزمین را ناپاک می‌کند، و سرزمین را نمی‌توان از خونی که در آن ریخته شده کفاره کرد، مگر با خون آن‌که آن را ریخته است.
35:34	וְלֹא תְטַמֵּא אֶת־הָאָרֶץ אֲשֶׁר אַתֶּם יֹשְׁבִים בָּהּ אֲשֶׁר אֲנִי שֹׁכֵן בְּתוֹכָהּ כִּי אֲנִי יְהוָה שֹׁכֵן בְּתוֹךְ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃	ولُ تتَمِ اِت‏-هَآرِص اشِر اتِم یُشوِیم بَه اشِر انِی شُخِن بتوُخَه کِی انِی اَدونای شُخِن بتوُخْ بنِی یِسرَاِل۔	و سرزمینی را که در آن سکونت دارید ناپاک نسازید، که من در میان آن ساکنم؛ زیرا من، خداوند، در میان بنی‌اسرائیل ساکنم.
فصل ۳۶ — دختران صلفحاد
36:1	וַיִּקְרְבוּ רָאשֵׁי הָאָבוֹת לְמִשְׁפַּחַת בְּנֵי־גִלְעָד בֶּן־מָכִיר בֶּן־מְנַשֶּׁה מִמִּשְׁפְּחֹת בְּנֵי יוֹסֵף וַיְדַבְּרוּ לִפְנֵי מֹשֶׁה וְלִפְנֵי הַנְּשִׂאִים רָאשֵׁי אָבוֹת לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל׃	وَیِقروو رَشِی هَآووُت لمِشپَخَت بنِی‏-گِلآد بِن‏-مَخِیر بِن‏-منَشِ مِمِشپخُت بنِی یوُسِف وَیدَبرو لِفنِی مُشِ ولِفنِی هَنسِاِیم رَشِی آووُت لِونِی یِسرَاِل۔	و سران خانه‌های پدری خاندان بنی‌جلعاد، پسر ماخیر، پسر منسی، از خاندان‌های بنی‌یوسف، نزدیک آمدند، و در برابر موشه و در برابر سروران، سران خانه‌های پدری بنی‌اسرائیل، سخن گفتند؛
36:2	וַיֹּאמְרוּ אֶת־אֲדֹנִי צִוָּה יְהוָה לָתֵת אֶת־הָאָרֶץ בְּנַחֲלָה בְּגוֹרָל לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל וַאדֹנִי צֻוָּה בַיהוָה לָתֵת אֶת־נַחֲלַת צְלָפְחָד אָחִינוּ לִבְנֹתָיו׃	وَیُمرو اِت‏-ادُنِی صِوَ اَدونای لَتِت اِت‏-هَآرِص بنَخَلَ بگوُرَل لِونِی یِسرَاِل وَدُنِی صُوَ وَیهوَ لَتِت اِت‏-نَخَلَت صلَفخَد آخِینو لِونُتَیو۔	و گفتند: خداوند به سرورم فرمان داد که سرزمین را به قید قرعه به عنوان میراث به بنی‌اسرائیل بدهد؛ و سرورم از سوی خداوند فرمان یافته است که میراث صلفحاد برادرمان را به دخترانش بدهد.
36:3	וְהָיוּ לְאֶחָד מִבְּנֵי שִׁבְטֵי בְנֵי־יִשְׂרָאֵל לְנָשִׁים וְנִגְרְעָה נַחֲלָתָן מִנַּחֲלַת אֲבֹתֵינוּ וְנוֹסַף עַל נַחֲלַת הַמַּטֶּה אֲשֶׁר תִּהְיֶינָה לָהֶם וּמִגֹּרַל נַחֲלָתֵנוּ יִגָּרֵעַ׃	وهَیو لاِخَد مِبنِی شِوتِی ونِی‏-یِسرَاِل لنَشِیم ونِگرآ نَخَلَتَن مِنَخَلَت اوُتِینو ونوُسَف ال نَخَلَت هَمَتِ اشِر تِهیِینَ لَهِم ومِگُرَل نَخَلَتِنو یِگَرِا۔	و اگر آنان همسر یکی از پسران دیگر قبایل بنی‌اسرائیل شوند، میراث آنان از میراث پدرانمان گرفته خواهد شد، و به میراث قبیله‌ای که به آن تعلق خواهند یافت افزوده خواهد شد؛ بدین‌سان از قرعه میراث ما گرفته خواهد شد.
36:4	וְאִם־יִהְיֶה הַיֹּבֵל לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל וְנוֹסְפָה נַחֲלָתָן עַל נַחֲלַת הַמַּטֶּה אֲשֶׁר תִּהְיֶינָה לָהֶם וּמִנַּחֲלַת מַטֵּה אֲבֹתֵינוּ יִגָּרַע נַחֲלָתָן׃	واِم‏-یِهیِ هَیُوِل لِونِی یِسرَاِل ونوُسفَ نَخَلَتَن ال نَخَلَت هَمَتِ اشِر تِهیِینَ لَهِم ومِنَخَلَت مَتِ اوُتِینو یِگَرَ نَخَلَتَن۔	و چون یوبیل بنی‌اسرائیل فرارسد، میراث آنان به میراث قبیله‌ای که به آن تعلق خواهند یافت افزوده خواهد شد؛ بدین‌سان میراث آنان از میراث قبیله پدرانمان گرفته خواهد شد.
36:5	וַיְצַו מֹשֶׁה אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל עַל־פִּי יְהוָה לֵאמֹר כֵּן מַטֵּה בְנֵי־יוֹסֵף דֹּבְרִים׃	وَیصَو مُشِ اِت‏-بنِی یِسرَاِل ال‏-پِی اَدونای لِمُر کِن مَتِ ونِی‏-یوُسِف دُورِیم۔	و موشه بر اساس فرمان خداوند به بنی‌اسرائیل فرمان داد: قبیله بنی‌یوسف درست می‌گوید.
36:6	זֶה הַדָּבָר אֲשֶׁר־צִוָּה יְהוָה לִבְנוֹת צְלָפְחָד לֵאמֹר לַטּוֹב בְּעֵינֵיהֶם תִּהְיֶינָה לְנָשִׁים אַךְ לְמִשְׁפַּחַת מַטֵּה אֲבִיהֶם תִּהְיֶינָה לְנָשִׁים׃	زِ هَدَوَر اشِر‏-صِوَ اَدونای لِونوُت صلَفخَد لِمُر لَتوُو باِینِیهِم تِهیِینَ لنَشِیم اخْ لمِشپَخَت مَتِ اوِیهِم تِهیِینَ لنَشِیم۔	این است آنچه خداوند درباره دختران صلفحاد فرمان داده است: باید با هر که به نظرشان نیکوست ازدواج کنند؛ فقط باید در خاندان قبیله پدرشان ازدواج کنند.
36:7	וְלֹא־תִסֹּב נַחֲלָה לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל מִמַּטֶּה אֶל־מַטֶּה כִּי אִישׁ בְּנַחֲלַת מַטֵּה אֲבֹתָיו יִדְבְּקוּ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃	ولُ‏-تِسُو نَخَلَ لِونِی یِسرَاِل مِمَتِ اِل‏-مَتِ کِی اِیش بنَخَلَت مَتِ اوُتَیو یِدبقو بنِی یِسرَاِل۔	بدین‌سان هیچ میراثی در میان بنی‌اسرائیل از قبیله‌ای به قبیله‌ای دیگر نخواهد گشت؛ زیرا هر یک از بنی‌اسرائیل باید به میراث قبیله پدرانش پایبند بماند.
36:8	וְכָל־בַּת יֹרֶשֶׁת נַחֲלָה מִמַּטּוֹת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לְאֶחָד מִמִּשְׁפַּחַת מַטֵּה אָבִיהָ תִּהְיֶה לְאִשָּׁה לְמַעַן יִירְשׁוּ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל אִישׁ נַחֲלַת אֲבֹתָיו׃	وخَل‏-بَت یُرِشِت نَخَلَ مِمَتوُت بنِی یِسرَاِل لاِخَد مِمِشپَخَت مَتِ آوِیهَ تِهیِ لاِشَ لمَان یِیرشو بنِی یِسرَاِل اِیش نَخَلَت اوُتَیو۔	و هر دختری که در هر قبیله‌ای از بنی‌اسرائیل میراثی دارد، باید همسر یکی از خاندان قبیله پدرش شود، تا بنی‌اسرائیل هر یک میراث پدران خود را حفظ کنند.
36:9	וְלֹא־תִסֹּב נַחֲלָה מִמַּטֶּה לְמַטֶּה אַחֵר כִּי־אִישׁ בְּנַחֲלָתוֹ יִדְבְּקוּ מַטּוֹת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃	ولُ‏-تِسُو نَخَلَ مِمَتِ لمَتِ اخِر کِی‏-اِیش بنَخَلَتوُ یِدبقو مَتوُت بنِی یِسرَاِل۔	و هیچ میراثی از قبیله‌ای به قبیله‌ای دیگر نخواهد گشت، زیرا هر یک از قبایل بنی‌اسرائیل باید به میراث خود پایبند بماند.
36:10	כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה כֵּן עָשׂוּ בְּנוֹת צְלָפְחָד׃	کَاشِر صِوَ اَدونای اِت‏-مُشِ کِن آسو بنوُت صلَفخَد۔	چنان‌که خداوند به موشه فرمان داده بود، دختران صلفحاد نیز چنین کردند.
36:11	וַתִּהְיֶינָה מַחְלָה תִרְצָה וְחָגְלָה וּמִלְכָּה וְנֹעָה בְּנוֹת צְלָפְחָד לִבְנֵי דֹדֵיהֶן לְנָשִׁים׃	وَتِهیِینَ مَخلَ تِرصَ وخَگلَ ومِلکَ ونُآ بنوُت صلَفخَد لِونِی دُدِیهِن لنَشِیم۔	زیرا محله، تِرصه، حجله، ملکه و نوعه، دختران صلفحاد، با پسران عموهای خود ازدواج کردند.
36:12	מִמִּשְׁפְּחֹת בְּנֵי־מְנַשֶּׁה בֶן־יוֹסֵף הָיוּ לְנָשִׁים וַתְּהִי נַחֲלָתָן עַל־מַטֵּה מִשְׁפַּחַת אֲבִיהֶן׃	مِمِشپخُت بنِی‏-منَشِ وِن‏-یوُسِف هَیو لنَشِیم وَتهِی نَخَلَتَن ال‏-مَتِ مِشپَخَت اوِیهِن۔	آنان در خاندان‌های بنی‌منسی پسر یوسف ازدواج کردند، و میراث آنان در قبیله خاندان پدرشان باقی ماند.
36:13	אֵלֶּה הַמִּצְוֺת וְהַמִּשְׁפָּטִים אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה בְּיַד־מֹשֶׁה אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל יַרְדֵּן יְרֵחוֹ׃	اِلِ هَمِصوت وهَمِشپَتِیم اشِر صِوَ اَدونای بیَد‏-مُشِ اِل‏-بنِی یِسرَاِل باروُت موُآو ال یَردِن یرِخوُ۔	این‌ها فرمان‌ها و قوانینی است که خداوند به‌واسطه دست موشه به بنی‌اسرائیل داد، در دشت‌های موآب، کنار اردن، روبروی اریحا.

مفتیر · ۳ آیه (بمی. ۳۶:۱۱–۱۳)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
36:11	וַתִּהְיֶינָה מַחְלָה תִרְצָה וְחָגְלָה וּמִלְכָּה וְנֹעָה בְּנוֹת צְלָפְחָד לִבְנֵי דֹדֵיהֶן לְנָשִׁים׃	وَتِهیِینَ مَخلَ تِرصَ وخَگلَ ومِلکَ ونُآ بنوُت صلَفخَد لِونِی دُدِیهِن لنَشِیم۔	زیرا محله، تِرصه، حجله، ملکه و نوعه، دختران صلفحاد، با پسران عموهای خود ازدواج کردند.
36:12	מִמִּשְׁפְּחֹת בְּנֵי־מְנַשֶּׁה בֶן־יוֹסֵף הָיוּ לְנָשִׁים וַתְּהִי נַחֲלָתָן עַל־מַטֵּה מִשְׁפַּחַת אֲבִיהֶן׃	مِمِشپخُت بنِی‏-منَشِ وِن‏-یوُسِف هَیو لنَشِیم وَتهِی نَخَلَتَن ال‏-مَتِ مِشپَخَت اوِیهِن۔	آنان در خاندان‌های بنی‌منسی پسر یوسف ازدواج کردند، و میراث آنان در قبیله خاندان پدرشان باقی ماند.
36:13	אֵלֶּה הַמִּצְוֺת וְהַמִּשְׁפָּטִים אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה בְּיַד־מֹשֶׁה אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל יַרְדֵּן יְרֵחוֹ׃	اِلِ هَمِصوت وهَمِشپَتِیم اشِر صِوَ اَدونای بیَد‏-مُشِ اِل‏-بنِی یِسرَاِل باروُت موُآو ال یَردِن یرِخوُ۔	این‌ها فرمان‌ها و قوانینی است که خداوند به‌واسطه دست موشه به بنی‌اسرائیل داد، در دشت‌های موآب، کنار اردن، روبروی اریحا.

هفتاراه · ۲۶ آیه (ارمیا ۲:۴–۲۸، ۳:۴)

V.	עברית	Transliteration	فارسی
2:4	שִׁמְעוּ דְבַר־יְהוָה בֵּית יַעֲקֹב וְכָל־מִשְׁפְּחוֹת בֵּית יִשְׂרָאֵל׃	شِمو دوَر‏-اَدونای بِیت یَاقُو وخَل‏-مِشپخوُت بِیت یِسرَاِل۔	ای خاندان یعقوب، و همه خاندان‌های خانه اسرائیل، کلام خداوند را بشنوید.
2:5	כֹּה אָמַר יְהוָה מַה־מָּצְאוּ אֲבוֹתֵיכֶם בִּי עָוֶל כִּי רָחֲקוּ מֵעָלָי וַיֵּלְכוּ אַחֲרֵי הַהֶבֶל וַיֶּהְבָּלוּ׃	کُ آمَر اَدونای مَ‏-مَصو اووُتِیخِم بِی آوِل کِی رَخَقو مِآلَی وَیِلخو اخَرِی هَهِوِل وَیِهبَلو۔	خداوند چنین می‌گوید: پدران شما چه بی‌عدالتی در من یافتند که از من دور شدند، و در پی بطالت رفتند، و باطل شدند؟
2:6	וְלֹא אָמְרוּ אַיֵּה יְהוָה הַמַּעֲלֶה אֹתָנוּ מֵאֶרֶץ מִצְרָיִם הַמּוֹלִיךְ אֹתָנוּ בַּמִּדְבָּר בְּאֶרֶץ עֲרָבָה וְשׁוּחָה בְּאֶרֶץ צִיָּה וְצַלְמָוֶת בְּאֶרֶץ לֹא־עָבַר בָּהּ אִישׁ וְלֹא־יָשַׁב אָדָם שָׁם׃	ولُ آمرو ایِ اَدونای هَمَالِ اُتَنو مِاِرِص مِصرَیِم هَموُلِیخْ اُتَنو بَمِدبَر باِرِص ارَوَ وشوخَ باِرِص صِیَ وصَلمَوِت باِرِص لُ‏-آوَر بَه اِیش ولُ‏-یَشَو آدَم شَم۔	و نگفتند: کجاست خداوندی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، که ما را از میان بیابان، از سرزمینی خشک و پر از گودال، از سرزمینی بی‌آب و سایه مرگ، از سرزمینی که هیچ‌کس در آن راه نرفته و هیچ انسانی در آن ساکن نشده، هدایت کرد؟
2:7	וָאָבִיא אֶתְכֶם אֶל־אֶרֶץ הַכַּרְמֶל לֶאֱכֹל פִּרְיָהּ וְטוּבָהּ וַתָּבֹאוּ וַתְּטַמְּאוּ אֶת־אַרְצִי וְנַחֲלָתִי שַׂמְתֶּם לְתוֹעֵבָה׃	وَآوِی اِتخِم اِل‏-اِرِص هَکَرمِل لِاِخُل پِریَه وتووَه وَتَوُو وَتتَمو اِت‏-ارصِی ونَخَلَتِی سَمتِم لتوُاِوَ۔	و شما را به سرزمینی حاصلخیز آوردم، تا از میوه و نیکویی آن بخورید؛ اما آمدید و سرزمین مرا آلوده کردید، و میراث مرا نفرت‌انگیز ساختید.
2:8	הַכֹּהֲנִים לֹא אָמְרוּ אַיֵּה יְהוָה וְתֹפְשֵׂי הַתּוֹרָה לֹא יְדָעוּנִי וְהָרֹעִים פָּשְׁעוּ בִי וְהַנְּבִיאִים נִבְּאוּ בַבַּעַל וְאַחֲרֵי לֹא־יוֹעִלוּ הָלָכוּ׃	هَکُهَنِیم لُ آمرو ایِ اَدونای وتُفسِی هَتوُرَ لُ یدَونِی وهَرُاِیم پَشو وِی وهَنوِیاِیم نِبو وَبَال واخَرِی لُ‏-یوُاِلو هَلَخو۔	کاهنان نگفتند: کجاست خداوند؟ و آنان که با تورات سروکار داشتند مرا نشناختند؛ شبانان نیز بر ضد من شوریدند، و پیامبران به نام بعل نبوت کردند، و در پی چیزهایی رفتند که سودی ندارد.
2:9	לָכֵן עֹד אָרִיב אִתְּכֶם נְאֻם־יְהוָה וְאֶת־בְּנֵי בְנֵיכֶם אָרִיב׃	لَخِن اُد آرِیو اِتخِم ناُم‏-اَدونای واِت‏-بنِی ونِیخِم آرِیو۔	پس هنوز با شما محاجه خواهم کرد، خداوند می‌گوید، و با فرزندان فرزندانتان محاجه خواهم کرد.
2:10	כִּי עִבְרוּ אִיֵּי כִתִּיִּים וּרְאוּ וְקֵדָר שִׁלְחוּ וְהִתְבּוֹנְנוּ מְאֹד וּרְאוּ הֵן הָיְתָה כָּזֹאת׃	کِی اِورو اِیِی خِتِیِیم ورو وقِدَر شِلخو وهِتبوُننو ماُد ورو هِن هَیتَ کَزُت۔	زیرا به جزایر کیتیم بروید و ببینید؛ و به قیدار بفرستید، و به‌دقت جستجو کنید، و ببینید که آیا چنین چیزی رخ داده است.
2:11	הַהֵימִיר גּוֹי אֱלֹהִים וְהֵמָּה לֹא אֱלֹהִים וְעַמִּי הֵמִיר כְּבוֹדוֹ בְּלוֹא יוֹעִיל׃	هَهِیمِیر گوُی اِلُهِیم وهِمَ لُ اِلُهِیم وامِی هِمِیر کووُدوُ بلوُ یوُاِیل۔	آیا هیچ قومی خدایان خود را عوض کرده، هرچند آن‌ها خدا نباشند؟ اما قوم من جلال خود را با چیزی که سودی ندارد عوض کرده است.
2:12	שֹׁמּוּ שָׁמַיִם עַל־זֹאת וְשַׂעֲרוּ חָרְבוּ מְאֹד נְאֻם־יְהוָה׃	شُمو شَمَیِم ال‏-زُت وسَارو خَروو ماُد ناُم‏-اَدونای۔	ای آسمان‌ها، از این شگفت‌زده شوید، و بلرزید، بسیار ویران شوید، خداوند می‌گوید.
2:13	כִּי־שְׁתַּיִם רָעוֹת עָשָׂה עַמִּי אֹתִי עָזְבוּ מְקוֹר מַיִם חַיִּים לַחְצֹב לָהֶם בֹּארוֹת בֹּארֹת נִשְׁבָּרִים אֲשֶׁר לֹא־יָכִלוּ הַמָּיִם׃	کِی‏-شتَیِم رَوُت آسَ امِی اُتِی آزوو مقوُر مَیِم خَیِیم لَخصُو لَهِم بُروُت بُرُت نِشبَرِیم اشِر لُ‏-یَخِلو هَمَیِم۔	زیرا قوم من دو بدی مرتکب شده‌اند: مرا، سرچشمه آب‌های زنده، ترک کرده‌اند، و برای خود آب‌انبارها کنده‌اند، آب‌انبارهای شکسته که آب را نگه نمی‌دارند.
2:14	הַעֶבֶד יִשְׂרָאֵל אִם־יְלִיד בַּיִת הוּא מַדּוּעַ הָיָה לָבַז׃	هَاِوِد یِسرَاِل اِم‏-یلِید بَیِت هو مَدوا هَیَ لَوَز۔	آیا اسرائیل غلامی است؟ یا برده‌ای است که در خانه زاده شده؟ پس چرا شکار شده است؟
2:15	עָלָיו יִשְׁאֲגוּ כְפִרִים נָתְנוּ קוֹלָם וַיָּשִׁיתוּ אַרְצוֹ לְשַׁמָּה עָרָיו נִצְּתוּ מִבְּלִי יֹשֵׁב׃	آلَیو یِشاگو خفِرِیم نَتنو قوُلَم وَیَشِیتو ارصوُ لشَمَ آرَیو نِصتو مِبلِی یُشِو۔	شیران جوان بر او غریدند، آواز خود را بلند کردند، و سرزمینش را ویران ساختند؛ شهرهایش سوخته و بی‌سکنه‌اند.
2:16	גַּם־בְּנֵי־נֹף וְתַחְפַּנְחֵס יִרְעוּךְ קָדְקֹד׃	گَم‏-بنِی‏-نُف وتَخپَنخِس یِروخْ قَدقُد۔	فرزندان نوف و تحفنحیس نیز فرق سرت را شکسته‌اند.
2:17	הֲלוֹא־זֹאת תַּעֲשֶׂה־לָּךְ עָזְבֵךְ אֶת־יְהוָה אֱלֹהַיִךְ בְּעֵת מוֹלִיכֵךְ בַּדָּרֶךְ׃	هَلوُ‏-زُت تَاسِ‏-لَخْ آزوِخْ اِت‏-اَدونای اِلُهَیِخْ باِت موُلِیخِخْ بَدَرِخْ۔	آیا این را بر خود نیاورده‌ای، از آنکه خداوند، خدای خود را ترک کردی، هنگامی‌که تو را در راه هدایت می‌کرد؟
2:18	וְעַתָּה מַה־לָּךְ לְדֶרֶךְ מִצְרַיִם לִשְׁתּוֹת מֵי שִׁחוֹר וּמַה־לָּךְ לְדֶרֶךְ אַשּׁוּר לִשְׁתּוֹת מֵי נָהָר׃	واتَ مَ‏-لَخْ لدِرِخْ مِصرَیِم لِشتوُت مِی شِخوُر ومَ‏-لَخْ لدِرِخْ اشور لِشتوُت مِی نَهَر۔	و اکنون، تو را با راه مصر چه کار، که آب شیحور بنوشی؟ و تو را با راه آشور چه کار، که آب رود را بنوشی؟
2:19	תְּיַסְּרֵךְ רָעָתֵךְ וּמְשֻׁבוֹתַיִךְ תּוֹכִחֻךְ וּדְעִי וּרְאִי כִּי־רַע וָמָר עָזְבֵךְ אֶת־יְהוָה אֱלֹהָיִךְ וְלֹא פַחְדָּתִי אֵלַיִךְ נְאֻם־אֲדֹנָי יְהוִה צְבָאוֹת׃	تیَسرِخْ رَآتِخْ ومشُووُتَیِخْ توُخِخُخْ وداِی وراِی کِی‏-رَ وَمَر آزوِخْ اِت‏-اَدونای اِلُهَیِخْ ولُ فَخدَتِی اِلَیِخْ ناُم‏-ادُنَی اَدونای صوَوُت۔	بدی خودت تو را تنبیه خواهد کرد، و ارتدادهایت تو را سرزنش خواهند کرد؛ پس بدان و ببین چه بد و تلخ است که خداوند، خدای خود را ترک کرده‌ای، و ترس من در تو نیست، خداوندگار، خدای لشکرها می‌گوید.
2:20	כִּי מֵעוֹלָם שָׁבַרְתִּי עֻלֵּךְ נִתַּקְתִּי מוֹסְרֹתַיִךְ וַתֹּאמְרִי לֹא אֶעֱבוֹר כִּי עַל־כָּל־גִּבְעָה גְּבֹהָה וְתַחַת כָּל־עֵץ רַעֲנָן אַתְּ צֹעָה זֹנָה׃	کِی مِوُلَم شَوَرتِی اُلِخْ نِتَقتِی موُسرُتَیِخْ وَتُمرِی لُ اِاِووُر کِی ال‏-کَل‏-گِوآ گوُهَ وتَخَت کَل‏-اِص رَانَن اتْ صُآ زُنَ۔	زیرا از دیرباز یوغت را شکستم، بندهایت را گسستم؛ و تو گفتی: نافرمانی نخواهم کرد؛ با این حال، بر هر تپه بلند و زیر هر درخت سبز، همچون فاحشه‌ای دراز کشیدی.
2:21	וְאָנֹכִי נְטַעְתִּיךְ שֹׂרֵק כֻּלֹּה זֶרַע אֱמֶת וְאֵיךְ נֶהְפַּכְתְּ לִי סוּרֵי הַגֶּפֶן נָכְרִיָּה׃	وآنُخِی نتَتِیخْ سُرِق کُلُ زِرَ اِمِت واِیخْ نِهپَختْ لِی سورِی هَگِفِن نَخرِیَ۔	و من تو را چون تاکی برگزیده کاشتم، تماماً بذری راستین؛ پس چگونه برای من به شاخه‌های منحط تاکی بیگانه بدل شدی؟
2:22	כִּי אִם־תְּכַבְּסִי בַּנֶּתֶר וְתַרְבִּי־לָךְ בֹּרִית נִכְתָּם עֲוֹנֵךְ לְפָנַי נְאֻם אֲדֹנָי יְהוִה׃	کِی اِم‏-تخَبسِی بَنِتِر وتَربِی‏-لَخْ بُرِیت نِختَم اوُنِخْ لفَنَی ناُم ادُنَی اَدونای۔	زیرا هرچند خود را با قلیا بشویی، و صابون فراوان به کار بری، گناهت در برابر من نشانه‌گذاری شده باقی می‌ماند، خداوندگار خدا می‌گوید.
2:23	אֵיךְ תֹּאמְרִי לֹא נִטְמֵאתִי אַחֲרֵי הַבְּעָלִים לֹא הָלַכְתִּי רְאִי דַרְכֵּךְ בַּגַּיְא דְּעִי מֶה עָשִׂית בִּכְרָה קַלָּה מְשָׂרֶכֶת דְּרָכֶיהָ׃	اِیخْ تُمرِی لُ نِتمِتِی اخَرِی هَبآلِیم لُ هَلَختِی راِی دَرکِخْ بَگَی داِی مِ آسِیت بِخرَ قَلَ مسَرِخِت درَخِیهَ۔	چگونه می‌توانی بگویی: آلوده نشده‌ام، در پی بعل‌ها نرفته‌ام؟ راه خود را در دره بنگر، بدان چه کرده‌ای؛ تو ماده‌شتری جوان و تیزرفتاری، که راه‌های خود را درهم می‌پیچد،
2:24	פֶּרֶה לִמֻּד מִדְבָּר בְּאַוַּת נַפְשָׁהּ שָׁאֲפָה רוּחַ תַּאֲנָתָהּ מִי יְשִׁיבֶנָּה כָּל־מְבַקְשֶׁיהָ לֹא יִיעָפוּ בְּחָדְשָׁהּ יִמְצָאוּנְהָ׃	پِرِ لِمُد مِدبَر باوَت نَفشَه شَافَ روخَ تَانَتَه مِی یشِیوِنَ کَل‏-موَقشِیهَ لُ یِیآفو بخَدشَه یِمصَونهَ۔	الاغی وحشی خوکرده به بیابان، که در شهوت خود بو می‌کشد باد را؛ کیست که بتواند شهوتش را بازدارد؟ همه آنانی که او را می‌جویند خسته نخواهند شد؛ در ماه او او را خواهند یافت.
2:25	מִנְעִי רַגְלֵךְ מִיָּחֵף וּגְרוֹנֵךְ מִצִּמְאָה וַתֹּאמְרִי נוֹאָשׁ לוֹא כִּי־אָהַבְתִּי זָרִים וְאַחֲרֵיהֶם אֵלֵךְ׃	مِناِی رَگلِخْ مِیَخِف وگروُنِخْ مِصِمآ وَتُمرِی نوُآش لوُ کِی‏-آهَوتِی زَرِیم واخَرِیهِم اِلِخْ۔	پای خود را از راه رفتن پابرهنه، و گلوی خود را از تشنگی بازدار؛ اما تو می‌گویی: امیدی نیست؛ نه! زیرا بیگانگان را دوست دارم، و در پی آنان خواهم رفت.
2:26	כְּבֹשֶׁת גַּנָּב כִּי יִמָּצֵא כֵּן הֹבִישׁוּ בֵּית יִשְׂרָאֵל הֵמָּה מַלְכֵיהֶם שָׂרֵיהֶם וְכֹהֲנֵיהֶם וּנְבִיאֵיהֶם׃	کوُشِت گَنَو کِی یِمَصِ کِن هُوِیشو بِیت یِسرَاِل هِمَ مَلخِیهِم سَرِیهِم وخُهَنِیهِم ونوِیاِیهِم۔	چنان‌که دزد چون گرفتار شود شرمنده می‌گردد، خاندان اسرائیل نیز چنین شرمنده خواهد شد: ایشان، پادشاهانشان، سرورانشان، و کاهنانشان، و پیامبرانشان،
2:27	אֹמְרִים לָעֵץ אָבִי אַתָּה וְלָאֶבֶן אַתְּ יְלִדְתָּנוּ כִּי־פָנוּ אֵלַי עֹרֶף וְלֹא פָנִים וּבְעֵת רָעָתָם יֹאמְרוּ קוּמָה וְהוֹשִׁיעֵנוּ׃	اُمرِیم لَاِص آوِی اتَ ولَاِوِن اتْ یلِدتَنو کِی‏-فَنو اِلَی اُرِف ولُ فَنِیم وواِت رَآتَم یُمرو قومَ وهوُشِیاِنو۔	که به چوب می‌گویند: تو پدر من هستی؛ و به سنگ: تو مرا زاده‌ای؛ زیرا پشت خود را به من کرده‌اند، نه روی خود را؛ اما در زمان سختی‌شان خواهند گفت: برخیز و ما را نجات ده.
2:28	וְאַיֵּה אֱלֹהֶיךָ אֲשֶׁר עָשִׂיתָ לָּךְ יָקוּמוּ אִם־יוֹשִׁיעוּךָ בְּעֵת רָעָתֶךָ כִּי מִסְפַּר עָרֶיךָ הָיוּ אֱלֹהֶיךָ יְהוּדָה׃	وایِ اِلُهِیخَ اشِر آسِیتَ لَخْ یَقومو اِم‏-یوُشِیوخَ باِت رَآتِخَ کِی مِسپَر آرِیخَ هَیو اِلُهِیخَ یهودَ۔	پس کجایند خدایانی که برای خود ساختی؟ اگر می‌توانند تو را در زمان سختی‌ات نجات دهند، برخیزند؛ زیرا به شمار شهرهایت خدایانت هستند، ای یهودا.
3:4	הֲלוֹא מֵעַתָּה קָרָאת לִי אָבִי אַלּוּף נְעֻרַי אָתָּה׃	هَلوُ مِاتَ قَرَت لِی آوِی الوف ناُرَی آتَ۔	آیا از این پس مرا نخواهی خواند: ای پدر من، تو دوست جوانی من هستی؟