Shalom Haverim

פָּרָשַׁת וַיֵּרָא

پاراشای وَیِرا – عالیوت

Bereshit 18:1–22:24 · هفطارا – دوم پادشاهان ۴:۱–۲۳ · Shabbat 31 Oct 2026 / 20 Jeshvan 5787

وَیِرا چهارمین پاراشای تورات است. خداوند در بلوط‌زارهای مَمرِه بر اَوراهام ظاهر می‌شود؛ اَوراهام سه مهمان را می‌پذیرد، تولد یِصحاق بشارت داده می‌شود، اَوراهام برای سدوم شفاعت می‌کند، لوط نجات می‌یابد و شهرها واژگون می‌شوند، ساره در گِرار گرفته می‌شود، یِصحاق زاده می‌شود، هاجَر و یِشماعیل روانه می‌شوند، در بِئِر شِوَع پیمان بسته می‌شود و پاراشا با عَقِدا، بستن یِصحاق بر کوه موریا، به اوج می‌رسد. هر آیه به‌طور کامل آمده است: عبری ماسوری، آوانویسی و ترجمه.

حالت صوتی

خواندن تورات

عالیای نخست (ریشون) Bereshit 18:1–18:14 · 14

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
18:1וַיֵּרָא אֵלָיו יְהוָה בְּאֵלֹנֵי מַמְרֵא וְהוּא יֹשֵׁב פֶּתַח־הָאֹהֶל כְּחֹם הַיּוֹם׃وَیِرا اِلَو آدُنَی بِئِلُنه مَمره وِهو یُشِو پِتَخ-هَاُهِل کِخُم هَیُمو خداوند در بلوط‌زارهای مَمرِه بر او ظاهر شد، در حالی که او در گرمای روز به درِ خیمه نشسته بود.
18:2וַיִּשָּׂא עֵינָיו וַיַּרְא וְהִנֵּה שְׁלֹשָׁה אֲנָשִׁים נִצָּבִים עָלָיו וַיַּרְא וַיָּרָץ לִקְרָאתָם מִפֶּתַח הָאֹהֶל וַיִּשְׁתַּחוּ אָרְצָה׃وَییسا اِنَو وَیَر وِهینه شِلُشا آنَشیم نیتسَویم آلَو وَیَر وَیَرَتس لیکرَتَم میپِتَخ هَاُهِل وَییشتَخو آرتساچشمان خود را برافراشت و نگریست، و اینک سه مرد نزد او ایستاده بودند؛ چون ایشان را دید، از درِ خیمه به استقبالشان شتافت و تا به زمین تعظیم کرد.
18:3וַיֹּאמַר אֲדֹנָי אִם־נָא מָצָאתִי חֵן בְּעֵינֶיךָ אַל־נָא תַעֲבֹר מֵעַל עַבְדֶּךָ׃وَیُمَر آدُنَی ایم-نا مَتسَتی خِن بِئِنِخا آل-نا تَاوُر مِال آودِخاو گفت: ای سرور من، اگر اکنون در نظر تو التفات یافته‌ام، از نزد بندهٔ خود مگذر.
18:4יֻקַּח־נָא מְעַט־מַיִם וְרַחֲצוּ רַגְלֵיכֶם וְהִשָּׁעֲנוּ תַּחַת הָעֵץ׃یوکَخ-نا مِات-مَییم وِرَخَتسو رَگلِخِم وِهیشَانو تَخَت هَئِتساندکی آب بیاورند و پاهای خود را بشویید و زیر درخت بیارامید.
18:5וְאֶקְחָה פַת־לֶחֶם וְסַעֲדוּ לִבְּכֶם אַחַר תַּעֲבֹרוּ כִּי־עַל־כֵּן עֲבַרְתֶּם עַל־עַבְדְּכֶם וַיֹּאמְרוּ כֵּן תַּעֲשֶׂה כַּאֲשֶׁר דִּבַּרְתָּ׃وِئِکخا فَت-لِخِم وِسَادو لیبِخِم آخَر تَاوُرو کی-آل-کِن آوَرتِم آل-آودِخِم وَیُمرو کِن تَاسه کَاشِر دیبَرتاو لقمه‌ای نان بیاورم تا دل خود را تقویت کنید؛ پس از آن بگذرید، زیرا برای همین نزد بندهٔ خود آمده‌اید. گفتند: چنان که گفتی، بکن.
18:6וַיְמַהֵר אַבְרָהָם הָאֹהֱלָה אֶל־שָׂרָה וַיֹּאמֶר מַהֲרִי שְׁלֹשׁ סְאִים קֶמַח סֹלֶת לוּשִׁי וַעֲשִׂי עֻגוֹת׃وَیمَهِر آورَهَم هَاُهِلا اِل-سَرا وَیُمِر مَهَری شِلُش سِئیم کِمَخ سُلِت لوشی وَاسی اوگُتپس اَوراهام به شتاب به خیمه نزد ساره رفت و گفت: زود سه پیمانه آرد نرم بگیر و خمیر کن و نان‌های گرده بپز.
18:7וְאֶל־הַבָּקָר רָץ אַבְרָהָם וַיִּקַּח בֶּן־בָּקָר רַךְ וָטוֹב וַיִּתֵּן אֶל־הַנַּעַר וַיְמַהֵר לַעֲשׂוֹת אֹתוֹ׃وِئِل-هَبَکَر رَتس آورَهَم وَییکَخ بِن-بَکَر رَخ وَتُو وَییتِن اِل-هَنَار وَیمَهِر لَاسُت اُتوو اَوراهام به سوی گله دوید و گوساله‌ای نرم و نیکو گرفت و به جوان داد، و او به شتاب آن را آماده کرد.
18:8וַיִּקַּח חֶמְאָה וְחָלָב וּבֶן־הַבָּקָר אֲשֶׁר עָשָׂה וַיִּתֵּן לִפְנֵיהֶם וְהוּא־עֹמֵד עֲלֵיהֶם תַּחַת הָעֵץ וַיֹּאכֵלוּ׃وَییکَخ خِما وِخَلَو اووِن-هَبَکَر آشِر آسا وَییتِن لیفنِهِم وِهو-اُمِد آلِهِم تَخَت هَئِتس وَیُخِلوو کره و شیر و گوساله‌ای را که آماده کرده بود گرفت و پیش ایشان نهاد؛ و خود زیر درخت نزد ایشان ایستاد، و آنان خوردند.
18:9וַיֹּאמְרוּ אֵׄלָׄיׄוׄ אַיֵּה שָׂרָה אִשְׁתֶּךָ וַיֹּאמֶר הִנֵּה בָאֹהֶל׃وَیُمرو اِلَو آیه سَرا ایشتِخا وَیُمِر هینه وَاُهِلبه او گفتند: همسرت ساره کجاست؟ گفت: اینک در خیمه است.
18:10וַיֹּאמֶר שׁוֹב אָשׁוּב אֵלֶיךָ כָּעֵת חַיָּה וְהִנֵּה־בֵן לְשָׂרָה אִשְׁתֶּךָ וְשָׂרָה שֹׁמַעַת פֶּתַח הָאֹהֶל וְהוּא אַחֲרָיו׃وَیُمِر شُو آشوو اِلِخا کَئِت خَیا وِهینه-وِن لِسَرا ایشتِخا وِسَرا شُمَات پِتَخ هَاُهِل وِهو آخَرَوو گفت: البته در همین وقتِ سالِ آینده نزد تو بازخواهم گشت، و اینک همسرت ساره را پسری خواهد بود. و ساره به درِ خیمه که پشت سر او بود گوش می‌داد.
18:11וְאַבְרָהָם וְשָׂרָה זְקֵנִים בָּאִים בַּיָּמִים חָדַל לִהְיוֹת לְשָׂרָה אֹרַח כַּנָּשִׁים׃وِاورَهَم وِسَرا زِکِنیم بَئیم بَیَمیم خَدَل لیهیُت لِسَرا اُرَخ کَنَشیمو اَوراهام و ساره پیر و سالخورده بودند؛ و عادت زنان از ساره منقطع شده بود.
18:12וַתִּצְחַק שָׂרָה בְּקִרְבָּהּ לֵאמֹר אַחֲרֵי בְלֹתִי הָיְתָה־לִּי עֶדְנָה וַאדֹנִי זָקֵן׃وَتیتسخَک سَرا بِکیربَه لِمُر آخَره وِلُتی هَیتا-لی اِدنا وَدُنی زَکِنو ساره در دل خود خندید و گفت: آیا پس از فرسودگی‌ام مرا شادمانی خواهد بود، و سرورم نیز پیر است؟
18:13וַיֹּאמֶר יְהוָה אֶל־אַבְרָהָם לָמָּה זֶּה צָחֲקָה שָׂרָה לֵאמֹר הַאַף אֻמְנָם אֵלֵד וַאֲנִי זָקַנְתִּי׃وَیُمِر آدُنَی اِل-آورَهَم لَما زه تسَخَکا سَرا لِمُر هَاف اومنَم اِلِد وَانی زَکَنتیو خداوند به اَوراهام گفت: ساره چرا خندید و گفت: آیا براستی خواهم زایید، با آنکه پیر شده‌ام؟
18:14הֲיִפָּלֵא מֵיְהוָה דָּבָר לַמּוֹעֵד אָשׁוּב אֵלֶיךָ כָּעֵת חַיָּה וּלְשָׂרָה בֵן׃هَییپَله مِادُنَی دَوَر لَمُئِد آشوو اِلِخا کَئِت خَیا اولسَرا وِنآیا برای خداوند چیزی دشوار است؟ در وقت مقرر، در همین وقتِ سالِ آینده نزد تو بازخواهم گشت، و ساره را پسری خواهد بود.

عالیای دوم (شنی) Bereshit 18:15–18:33 · 19

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
18:15וַתְּכַחֵשׁ שָׂרָה ׀ לֵאמֹר לֹא צָחַקְתִּי כִּי ׀ יָרֵאָה וַיֹּאמֶר ׀ לֹא כִּי צָחָקְתְּ׃وَتِخَخِش سَرا لِمُر لو تسَخَکتی کی یَرِا وَیُمِر لو کی تسَخَکتآنگاه ساره انکار کرد و گفت: نخندیدم؛ زیرا ترسید. گفت: نه، بلکه خندیدی.
18:16וַיָּקֻמוּ מִשָּׁם הָאֲנָשִׁים וַיַּשְׁקִפוּ עַל־פְּנֵי סְדֹם וְאַבְרָהָם הֹלֵךְ עִמָּם לְשַׁלְּחָם׃وَیَکومو میشَم هَانَشیم وَیَشکیفو آل-پِنه سِدُم وِاورَهَم هُلِخ ایمَم لِشَلِخَمو آن مردان از آنجا برخاستند و به سوی سدوم نگریستند؛ و اَوراهام با ایشان رفت تا ایشان را بدرقه کند.
18:17וַיהֹוָה אָמָר הַמְכַסֶּה אֲנִי מֵאַבְרָהָם אֲשֶׁר אֲנִי עֹשֶׂה׃وَادُنَی آمَر هَمخَسه آنی مِاورَهَم آشِر آنی اُسهو خداوند گفت: آیا آنچه می‌کنم از اَوراهام پنهان دارم،
18:18וְאַבְרָהָם הָיוֹ יִהְיֶה לְגוֹי גָּדוֹל וְעָצוּם וְנִבְרְכוּ בוֹ כֹּל גּוֹיֵי הָאָרֶץ׃وِاورَهَم هَیو ییهیه لِگُی گَدُل وِاتسوم وِنیورِخو وو کُل گُیه هَارِتسو حال آنکه از اَوراهام به یقین قومی بزرگ و نیرومند پدید خواهد آمد، و همهٔ قوم‌های زمین در او برکت خواهند یافت؟
18:19כִּי יְדַעְתִּיו לְמַעַן אֲשֶׁר יְצַוֶּה אֶת־בָּנָיו וְאֶת־בֵּיתוֹ אַחֲרָיו וְשָׁמְרוּ דֶּרֶךְ יְהוָה לַעֲשׂוֹת צְדָקָה וּמִשְׁפָּט לְמַעַן הָבִיא יְהוָה עַל־אַבְרָהָם אֵת אֲשֶׁר־דִּבֶּר עָלָיו׃کی یِدَتیو لِمَان آشِر یِتسَوه اِت-بَنَو وِئِت-بِتو آخَرَو وِشَمرو دِرِخ آدُنَی لَاسُت تسِدَکا اومیشپَت لِمَان هَوی آدُنَی آل-آورَهَم اِت آشِر-دیبِر آلَوزیرا او را شناخته‌ام تا فرزندان و خاندان خود را پس از خویش فرمان دهد که راه خداوند را نگاه دارند و عدالت و انصاف را به جا آورند، تا خداوند آنچه دربارهٔ اَوراهام گفته است بر او برساند.
18:20וַיֹּאמֶר יְהוָה זַעֲקַת סְדֹם וַעֲמֹרָה כִּי־רָבָּה וְחַטָּאתָם כִּי כָבְדָה מְאֹד׃وَیُمِر آدُنَی زَاکَت سِدُم وَامُرا کی-رَبا وِخَتَتَم کی خَودا مِاُدو خداوند گفت: فریاد سدوم و عموره بزرگ است، و گناه ایشان بسیار گران است.
18:21אֵרֲדָה־נָּא וְאֶרְאֶה הַכְּצַעֲקָתָהּ הַבָּאָה אֵלַי עָשׂוּ ׀ כָּלָה וְאִם־לֹא אֵדָעָה׃اِرَدا-نا وِئِرئه هَکِتسَاکَتَه هَبَا اِلَی آسو کَلا وِئیم-لو اِدَااکنون فرود می‌آیم تا ببینم آیا به‌کلی موافق فریادی که به من رسیده رفتار کرده‌اند؛ و اگر نه، خواهم دانست.
18:22וַיִּפְנוּ מִשָּׁם הָאֲנָשִׁים וַיֵּלְכוּ סְדֹמָה וְאַבְרָהָם עוֹדֶנּוּ עֹמֵד לִפְנֵי יְהוָה׃وَییفنو میشَم هَانَشیم وَیِلخو سِدُما وِاورَهَم اُدِنو اُمِد لیفنه آدُنَیو آن مردان از آنجا روی گردانیده به سوی سدوم رفتند؛ و اَوراهام هنوز در حضور خداوند ایستاده بود.
18:23וַיִּגַּשׁ אַבְרָהָם וַיֹּאמַר הַאַף תִּסְפֶּה צַדִּיק עִם־רָשָׁע׃وَییگَش آورَهَم وَیُمَر هَاف تیسپه تسَدیک ایم-رَشاو اَوراهام نزدیک آمد و گفت: آیا عادل را با شریر هلاک خواهی کرد؟
18:24אוּלַי יֵשׁ חֲמִשִּׁים צַדִּיקִם בְּתוֹךְ הָעִיר הַאַף תִּסְפֶּה וְלֹא־תִשָּׂא לַמָּקוֹם לְמַעַן חֲמִשִּׁים הַצַּדִּיקִם אֲשֶׁר בְּקִרְבָּהּ׃اولَی یِش خَمیشیم تسَدیکیم بِتُخ هَئیر هَاف تیسپه وِلو-تیسا لَمَکُم لِمَان خَمیشیم هَتسَدیکیم آشِر بِکیربَهشاید در شهر پنجاه عادل باشند؛ آیا آن را هلاک خواهی کرد و آن مکان را به خاطر پنجاه عادلی که در آن هستند نخواهی بخشید؟
18:25חָלִלָה לְּךָ מֵעֲשֹׂת ׀ כַּדָּבָר הַזֶּה לְהָמִית צַדִּיק עִם־רָשָׁע וְהָיָה כַצַּדִּיק כָּרָשָׁע חָלִלָה לָּךְ הֲשֹׁפֵט כָּל־הָאָרֶץ לֹא יַעֲשֶׂה מִשְׁפָּט׃خَلیلا لِخا مِاسُت کَدَوَر هَزه لِهَمیت تسَدیک ایم-رَشا وِهَیا خَتسَدیک کَرَشا خَلیلا لَخ هَشُفِت کُل-هَارِتس لو یَاسه میشپَتحاشا از تو که چنین کاری کنی، که عادل را با شریر بکشی و عادل و شریر یکسان باشند؛ حاشا از تو! آیا داور تمام جهان انصاف نخواهد کرد؟
18:26וַיֹּאמֶר יְהוָה אִם־אֶמְצָא בִסְדֹם חֲמִשִּׁים צַדִּיקִם בְּתוֹךְ הָעִיר וְנָשָׂאתִי לְכָל־הַמָּקוֹם בַּעֲבוּרָם׃وَیُمِر آدُنَی ایم-اِمتسا ویسدُم خَمیشیم تسَدیکیم بِتُخ هَئیر وِنَسَتی لِخَل-هَمَکُم بَاوورَمو خداوند گفت: اگر در سدوم پنجاه عادل در میان شهر یابم، تمام آن مکان را به خاطر ایشان خواهم بخشید.
18:27וַיַּעַן אַבְרָהָם וַיֹּאמַר הִנֵּה־נָא הוֹאַלְתִּי לְדַבֵּר אֶל־אֲדֹנָי וְאָנֹכִי עָפָר וָאֵפֶר׃وَیَان آورَهَم وَیُمَر هینه-نا هُالتی لِدَبِر اِل-آدُنَی وِانُخی آفَر وَئِفِرو اَوراهام در جواب گفت: اینک من که خاک و خاکستر هستم، جرأت کردم که با سرور خود سخن گویم.
18:28אוּלַי יַחְסְרוּן חֲמִשִּׁים הַצַּדִּיקִם חֲמִשָּׁה הֲתַשְׁחִית בַּחֲמִשָּׁה אֶת־כָּל־הָעִיר וַיֹּאמֶר לֹא אַשְׁחִית אִם־אֶמְצָא שָׁם אַרְבָּעִים וַחֲמִשָּׁה׃اولَی یَخسِرون خَمیشیم هَتسَدیکیم خَمیشا هَتَشخیت بَخَمیشا اِت-کُل-هَئیر وَیُمِر لو آشخیت ایم-اِمتسا شَم آربَئیم وَخَمیشاشاید از آن پنجاه عادل پنج کم باشد؛ آیا به سبب آن پنج تمام شهر را نابود خواهی کرد؟ گفت: اگر چهل و پنج در آنجا یابم، آن را نابود نخواهم کرد.
18:29וַיֹּסֶף עוֹד לְדַבֵּר אֵלָיו וַיֹּאמַר אוּלַי יִמָּצְאוּן שָׁם אַרְבָּעִים וַיֹּאמֶר לֹא אֶעֱשֶׂה בַּעֲבוּר הָאַרְבָּעִים׃وَیُسِف اُد لِدَبِر اِلَو وَیُمَر اولَی ییمَتسون شَم آربَئیم وَیُمِر لو اِئِسه بَاوور هَاربَئیمبار دیگر با او سخن گفت و گفت: شاید چهل در آنجا یافت شوند. گفت: به خاطر آن چهل چنین نخواهم کرد.
18:30וַיֹּאמֶר אַל־נָא יִחַר לַאדֹנָי וַאֲדַבֵּרָה אוּלַי יִמָּצְאוּן שָׁם שְׁלֹשִׁים וַיֹּאמֶר לֹא אֶעֱשֶׂה אִם־אֶמְצָא שָׁם שְׁלֹשִׁים׃وَیُمِر آل-نا ییخَر لَدُنَی وَادَبِرا اولَی ییمَتسون شَم شِلُشیم وَیُمِر لو اِئِسه ایم-اِمتسا شَم شِلُشیمو گفت: سرورم خشمگین نشود تا سخن گویم: شاید سی در آنجا یافت شوند. گفت: اگر سی در آنجا یابم، چنین نخواهم کرد.
18:31וַיֹּאמֶר הִנֵּה־נָא הוֹאַלְתִּי לְדַבֵּר אֶל־אֲדֹנָי אוּלַי יִמָּצְאוּן שָׁם עֶשְׂרִים וַיֹּאמֶר לֹא אַשְׁחִית בַּעֲבוּר הָעֶשְׂרִים׃وَیُمِر هینه-نا هُالتی لِدَبِر اِل-آدُنَی اولَی ییمَتسون شَم اِسریم وَیُمِر لو آشخیت بَاوور هَئِسریمو گفت: اینک جرأت کردم که با سرور خود سخن گویم: شاید بیست در آنجا یافت شوند. گفت: به خاطر آن بیست نابود نخواهم کرد.
18:32וַיֹּאמֶר אַל־נָא יִחַר לַאדֹנָי וַאֲדַבְּרָה אַךְ־הַפַּעַם אוּלַי יִמָּצְאוּן שָׁם עֲשָׂרָה וַיֹּאמֶר לֹא אַשְׁחִית בַּעֲבוּר הָעֲשָׂרָה׃وَیُمِر آل-نا ییخَر لَدُنَی وَادَبِرا آخ-هَپَام اولَی ییمَتسون شَم آسَرا وَیُمِر لو آشخیت بَاوور هَاسَراو گفت: سرورم خشمگین نشود تا فقط همین یک بار سخن گویم: شاید ده در آنجا یافت شوند. گفت: به خاطر آن ده نابود نخواهم کرد.
18:33וַיֵּלֶךְ יְהוָה כַּאֲשֶׁר כִּלָּה לְדַבֵּר אֶל־אַבְרָהָם וְאַבְרָהָם שָׁב לִמְקֹמוֹ׃وَیِلِخ آدُنَی کَاشِر کیلا لِدَبِر اِل-آورَهَم وِاورَهَم شَو لیمکُموو چون خداوند گفت‌وگوی خود را با اَوراهام به پایان رساند، رفت؛ و اَوراهام به مکان خود بازگشت.

عالیای سوم (شلیشی) Bereshit 19:1–19:20 · 20

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
19:1וַיָּבֹאוּ שְׁנֵי הַמַּלְאָכִים סְדֹמָה בָּעֶרֶב וְלוֹט יֹשֵׁב בְּשַׁעַר־סְדֹם וַיַּרְא־לוֹט וַיָּקָם לִקְרָאתָם וַיִּשְׁתַּחוּ אַפַּיִם אָרְצָה׃وَیَوُاو شِنه هَمَلاخیم سِدُما بَئِرِو وِلُت یُشِو بِشَار-سِدُم وَیَر-لُت وَیَکَم لیکرَتَم وَییشتَخو آپَییم آرتساو آن دو فرشته شامگاهان به سدوم رسیدند، و لوط به دروازهٔ سدوم نشسته بود. و لوط ایشان را دید و به استقبالشان برخاست و رو بر زمین نهاد.
19:2וַיֹּאמֶר הִנֶּה נָּא־אֲדֹנַי סוּרוּ נָא אֶל־בֵּית עַבְדְּכֶם וְלִינוּ וְרַחֲצוּ רַגְלֵיכֶם וְהִשְׁכַּמְתֶּם וַהֲלַכְתֶּם לְדַרְכְּכֶם וַיֹּאמְרוּ לֹּא כִּי בָרְחוֹב נָלִין׃وَیُمِر هینه نا-آدُنَی سورو نا اِل-بِت آودِخِم وِلینو وِرَخَتسو رَگلِخِم وِهیشکَمتِم وَهَلَختِم لِدَرکِخِم وَیُمرو لو کی وَرخُو نَلینو گفت: اینک ای سرورانم، به خانهٔ بندهٔ خود درآیید و شب را بمانید و پاهای خود را بشویید؛ بامدادان برخاسته به راه خود بروید. گفتند: نه، بلکه شب را در کوچه به سر می‌بریم.
19:3וַיִּפְצַר־בָּם מְאֹד וַיָּסֻרוּ אֵלָיו וַיָּבֹאוּ אֶל־בֵּיתוֹ וַיַּעַשׂ לָהֶם מִשְׁתֶּה וּמַצּוֹת אָפָה וַיֹּאכֵלוּ׃وَییفتسَر-بَم مِاُد وَیَسورو اِلَو وَیَوُاو اِل-بِتو وَیَاس لَهِم میشته اومَتسُت آفا وَیُخِلوو چون بر ایشان بسیار اصرار کرد، نزد او آمدند و به خانه‌اش داخل شدند؛ و برای ایشان ضیافتی برپا کرد و نان فطیر پخت، و خوردند.
19:4טֶרֶם יִשְׁכָּבוּ וְאַנְשֵׁי הָעִיר אַנְשֵׁי סְדֹם נָסַבּוּ עַל־הַבַּיִת מִנַּעַר וְעַד־זָקֵן כָּל־הָעָם מִקָּצֶה׃تِرِم ییشکَوو وِانشه هَئیر آنشه سِدُم نَسَبو آل-هَبَییت مینَار وِاد-زَکِن کُل-هَام میکَتسهو پیش از آنکه بخوابند، مردان شهر، یعنی مردان سدوم، از جوان تا پیر، تمامی قوم از هر سو خانه را احاطه کردند.
19:5וַיִּקְרְאוּ אֶל־לוֹט וַיֹּאמְרוּ לוֹ אַיֵּה הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר־בָּאוּ אֵלֶיךָ הַלָּיְלָה הוֹצִיאֵם אֵלֵינוּ וְנֵדְעָה אֹתָם׃وَییکرِاو اِل-لُت وَیُمرو لو آیه هَانَشیم آشِر-بَاو اِلِخا هَلَیلا هُتسیئِم اِلِنو وِنِدا اُتَمو لوط را صدا زده به او گفتند: آن مردان که امشب نزد تو آمدند کجایند؟ ایشان را نزد ما بیرون آور تا ایشان را بشناسیم.
19:6וַיֵּצֵא אֲלֵהֶם לוֹט הַפֶּתְחָה וְהַדֶּלֶת סָגַר אַחֲרָיו׃وَیِتسه آلِهِم لُت هَپِتخا وِهَدِلِت سَگَر آخَرَوو لوط نزد ایشان بیرون به درگاه آمد و در را پشت سر خود بست.
19:7וַיֹּאמַר אַל־נָא אַחַי תָּרֵעוּ׃وَیُمَر آل-نا آخَی تَرِاوو گفت: ای برادرانم، زنهار بدی مکنید.
19:8הִנֵּה־נָא לִי שְׁתֵּי בָנוֹת אֲשֶׁר לֹא־יָדְעוּ אִישׁ אוֹצִיאָה־נָּא אֶתְהֶן אֲלֵיכֶם וַעֲשׂוּ לָהֶן כַּטּוֹב בְּעֵינֵיכֶם רַק לָאֲנָשִׁים הָאֵל אַל־תַּעֲשׂוּ דָבָר כִּי־עַל־כֵּן בָּאוּ בְּצֵל קֹרָתִי׃هینه-نا لی شِته وَنُت آشِر لو-یَداو ایش اُتسیا-نا اِتهِن آلِخِم وَاسو لَهِن کَتُو بِئِنِخِم رَک لَانَشیم هَئِل آل-تَاسو دَوَر کی-آل-کِن بَاو بِتسِل کُرَتیاینک مرا دو دختر است که مردی را نشناخته‌اند؛ ایشان را نزد شما بیرون آورم و هرچه در نظرتان نیکوست با ایشان بکنید؛ لیکن با این مردان کاری نداشته باشید، زیرا برای همین زیر سایهٔ بام من آمده‌اند.
19:9וַיֹּאמְרוּ ׀ גֶּשׁ־הָלְאָה וַיֹּאמְרוּ הָאֶחָד בָּא־לָגוּר וַיִּשְׁפֹּט שָׁפוֹט עַתָּה נָרַע לְךָ מֵהֶם וַיִּפְצְרוּ בָאִישׁ בְּלוֹט מְאֹד וַיִּגְּשׁוּ לִשְׁבֹּר הַדָּלֶת׃وَیُمرو گِش-هَلا وَیُمرو هَئِخَد با-لَگور وَییشپُت شَفُت آتا نَرا لِخا مِهِم وَییفتسِرو وَئیش بِلُت مِاُد وَییگِشو لیشبُر هَدَلِتگفتند: دور شو! و گفتند: این یکی آمد تا غریب باشد و اکنون می‌خواهد داوری کند! اکنون با تو از ایشان بدتر خواهیم کرد. و بر آن مرد، یعنی لوط، بسیار فشار آوردند و نزدیک آمدند تا در را بشکنند.
19:10וַיִּשְׁלְחוּ הָאֲנָשִׁים אֶת־יָדָם וַיָּבִיאוּ אֶת־לוֹט אֲלֵיהֶם הַבָּיְתָה וְאֶת־הַדֶּלֶת סָגָרוּ׃وَییشلِخو هَانَشیم اِت-یَدَم وَیَویاو اِت-لُت آلِهِم هَبَیتا وِئِت-هَدِلِت سَگَروآنگاه آن مردان دست خود را دراز کرده لوط را نزد خود به خانه درآوردند و در را بستند.
19:11וְאֶת־הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר־פֶּתַח הַבַּיִת הִכּוּ בַּסַּנְוֵרִים מִקָּטֹן וְעַד־גָּדוֹל וַיִּלְאוּ לִמְצֹא הַפָּתַח׃وِئِت-هَانَشیم آشِر-پِتَخ هَبَییت هیکو بَسَنوِریم میکَتُن وِاد-گَدُل وَییلو لیمتسو هَپَتَخو مردانی را که به درِ خانه بودند، از کوچک تا بزرگ، به کوری زدند، چنان که از جستن در خسته شدند.
19:12וַיֹּאמְרוּ הָאֲנָשִׁים אֶל־לוֹט עֹד מִי־לְךָ פֹה חָתָן וּבָנֶיךָ וּבְנֹתֶיךָ וְכֹל אֲשֶׁר־לְךָ בָּעִיר הוֹצֵא מִן־הַמָּקוֹם׃وَیُمرو هَانَشیم اِل-لُت اُد می-لِخا فو خَتَن اووَنِخا اوونُتِخا وِخُل آشِر-لِخا بَئیر هُتسه مین-هَمَکُمو آن مردان به لوط گفتند: دیگر چه کسی در اینجا داری؟ داماد و پسران و دخترانت و هر که را در شهر داری، از این مکان بیرون آور.
19:13כִּי־מַשְׁחִתִים אֲנַחְנוּ אֶת־הַמָּקוֹם הַזֶּה כִּי־גָדְלָה צַעֲקָתָם אֶת־פְּנֵי יְהוָה וַיְשַׁלְּחֵנוּ יְהוָה לְשַׁחֲתָהּ׃کی-مَشخیتیم آنَخنو اِت-هَمَکُم هَزه کی-گَدلا تسَاکَتَم اِت-پِنه آدُنَی وَیشَلِخِنو آدُنَی لِشَخَتَهزیرا ما این مکان را نابود خواهیم کرد، چون فریاد بر ایشان در حضور خداوند بزرگ شده است، و خداوند ما را فرستاده تا آن را نابود کنیم.
19:14וַיֵּצֵא לוֹט וַיְדַבֵּר ׀ אֶל־חֲתָנָיו ׀ לֹקְחֵי בְנֹתָיו וַיֹּאמֶר קוּמוּ צְּאוּ מִן־הַמָּקוֹם הַזֶּה כִּי־מַשְׁחִית יְהוָה אֶת־הָעִיר וַיְהִי כִמְצַחֵק בְּעֵינֵי חֲתָנָיו׃وَیِتسه لُت وَیدَبِر اِل-خَتَنَو لُکخه وِنُتَو وَیُمِر کومو تسِاو مین-هَمَکُم هَزه کی-مَشخیت آدُنَی اِت-هَئیر وَیهی خیمتسَخِک بِئِنه خَتَنَوپس لوط بیرون رفت و با دامادان خود که دخترانش را می‌گرفتند سخن گفت و گفت: برخیزید، از این مکان بیرون روید، زیرا خداوند این شهر را نابود می‌کند. اما در نظر دامادانش چون کسی بود که مزاح می‌کند.
19:15וּכְמוֹ הַשַּׁחַר עָלָה וַיָּאִיצוּ הַמַּלְאָכִים בְּלוֹט לֵאמֹר קוּם קַח אֶת־אִשְׁתְּךָ וְאֶת־שְׁתֵּי בְנֹתֶיךָ הַנִּמְצָאֹת פֶּן־תִּסָּפֶה בַּעֲוֺן הָעִיר׃اوخمو هَشَخَر آلا وَیَئیتسو هَمَلاخیم بِلُت لِمُر کوم کَخ اِت-ایشتِخا وِئِت-شِته وِنُتِخا هَنیمتسَاُت پِن-تیسَفه بَاوُن هَئیرو هنگام طلوع فجر، فرشتگان لوط را شتاب داده گفتند: برخیز، همسر و دو دخترت را که اینجا هستند بردار، مبادا در مجازات شهر هلاک شوی.
19:16וַיִּתְמַהְמָהּ ׀ וַיַּחֲזִקוּ הָאֲנָשִׁים בְּיָדוֹ וּבְיַד־אִשְׁתּוֹ וּבְיַד שְׁתֵּי בְנֹתָיו בְּחֶמְלַת יְהוָה עָלָיו וַיֹּצִאֻהוּ וַיַּנִּחֻהוּ מִחוּץ לָעִיר׃وَییتمَهمَه وَیَخَزیکو هَانَشیم بِیَدو اوویَد-ایشتو اوویَد شِته وِنُتَو بِخِملَت آدُنَی آلَو وَیُتسیاوهو وَیَنیخوهو میخوتس لَئیرو چون درنگ می‌کرد، آن مردان دست او و دست همسرش و دست دو دخترش را گرفتند، از آنجا که خداوند بر او شفقت داشت؛ و او را بیرون آورده بیرون شهر گذاشتند.
19:17וַיְהִי כְהוֹצִיאָם אֹתָם הַחוּצָה וַיֹּאמֶר הִמָּלֵט עַל־נַפְשֶׁךָ אַל־תַּבִּיט אַחֲרֶיךָ וְאַל־תַּעֲמֹד בְּכָל־הַכִּכָּר הָהָרָה הִמָּלֵט פֶּן־תִּסָּפֶה׃وَیهی خِهُتسیام اُتَم هَخوتسا وَیُمِر هیمَلِت آل-نَفشِخا آل-تَبیت آخَرِخا وِال-تَامُد بِخَل-هَکیکَر هَهَرا هیمَلِت پِن-تیسَفهو چون ایشان را بیرون آوردند، گفت: جان خود را دریاب؛ از پشت سر منگر و در هیچ جای این دشت توقف مکن؛ به کوه بگریز، مبادا هلاک شوی.
19:18וַיֹּאמֶר לוֹט אֲלֵהֶם אַל־נָא אֲדֹנָי׃وَیُمِر لُت آلِهِم آل-نا آدُنَیلوط به ایشان گفت: نه چنین، ای سرور من!
19:19הִנֵּה־נָא מָצָא עַבְדְּךָ חֵן בְּעֵינֶיךָ וַתַּגְדֵּל חַסְדְּךָ אֲשֶׁר עָשִׂיתָ עִמָּדִי לְהַחֲיוֹת אֶת־נַפְשִׁי וְאָנֹכִי לֹא אוּכַל לְהִמָּלֵט הָהָרָה פֶּן־תִּדְבָּקַנִי הָרָעָה וָמַתִּי׃هینه-نا مَتسا آودِخا خِن بِئِنِخا وَتَگدِل خَسدِخا آشِر آسیتا ایمَدی لِهَخَیُت اِت-نَفشی وِانُخی لو اوخَل لِهیمَلِت هَهَرا پِن-تیدبَکَنی هَرَا وَمَتیاینک بنده‌ات در نظرت التفات یافته است و احسانی که با من کردی و جانم را زنده نگاه داشتی بزرگ است؛ لیکن من نمی‌توانم به کوه بگریزم، مبادا بلا مرا فرو گیرد و بمیرم.
19:20הִנֵּה־נָא הָעִיר הַזֹּאת קְרֹבָה לָנוּס שָׁמָּה וְהִיא מִצְעָר אִמָּלְטָה נָּא שָׁמָּה הֲלֹא מִצְעָר הִוא וּתְחִי נַפְשִׁי׃هینه-نا هَئیر هَزُت کِرُوا لَنوس شَما وِهی میتسار ایمَلتا نا شَما هَلو میتسار هی اوتخی نَفشیاینک این شهر برای گریختن به آنجا نزدیک است، و کوچک است؛ بگذار به آنجا بگریزم، آیا کوچک نیست؟ تا جانم زنده بماند.

عالیای چهارم (رِویعی) Bereshit 19:21–21:4 · 40

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
19:21וַיֹּאמֶר אֵלָיו הִנֵּה נָשָׂאתִי פָנֶיךָ גַּם לַדָּבָר הַזֶּה לְבִלְתִּי הָפְכִּי אֶת־הָעִיר אֲשֶׁר דִּבַּרְתָּ׃وَیُمِر اِلَو هینه نَسَتی فَنِخا گَم لَدَوَر هَزه لِویلتی هَفکی اِت-هَئیر آشِر دیبَرتابه او گفت: اینک در این امر نیز تو را پذیرفتم که شهری را که درباره‌اش گفتی واژگون نسازم.
19:22מַהֵר הִמָּלֵט שָׁמָּה כִּי לֹא אוּכַל לַעֲשׂוֹת דָּבָר עַד־בֹּאֲךָ שָׁמָּה עַל־כֵּן קָרָא שֵׁם־הָעִיר צוֹעַר׃مَهِر هیمَلِت شَما کی لو اوخَل لَاسُت دَوَر آد-بُاخا شَما آل-کِن کَرا شِم-هَئیر تسُاربشتاب، به آنجا بگریز، زیرا تا تو به آنجا نرسی هیچ کاری نمی‌توانم کرد. از این رو آن شهر صوعر نامیده شد.
19:23הַשֶּׁמֶשׁ יָצָא עַל־הָאָרֶץ וְלוֹט בָּא צֹעֲרָה׃هَشِمِش یَتسا آل-هَارِتس وِلُت با تسُاراو چون لوط به صوعر رسید، آفتاب بر زمین طلوع کرد.
19:24וַיהוָה הִמְטִיר עַל־סְדֹם וְעַל־עֲמֹרָה גָּפְרִית וָאֵשׁ מֵאֵת יְהוָה מִן־הַשָּׁמָיִם׃وَادُنَی هیمتیر آل-سِدُم وِال-آمُرا گَفریت وَئِش مِئِت آدُنَی مین-هَشَمَییمو خداوند بر سدوم و عموره گوگرد و آتش از نزد خداوند از آسمان بارانید.
19:25וַיַּהֲפֹךְ אֶת־הֶעָרִים הָאֵל וְאֵת כָּל־הַכִּכָּר וְאֵת כָּל־יֹשְׁבֵי הֶעָרִים וְצֶמַח הָאֲדָמָה׃وَیَهَفُخ اِت-هِاریم هَئِل وِئِت کُل-هَکیکَر وِئِت کُل-یُشوه هِاریم وِتسِمَخ هَادَماو آن شهرها و تمام دشت و همهٔ ساکنان شهرها و روییدنی‌های زمین را واژگون ساخت.
19:26וַתַּבֵּט אִשְׁתּוֹ מֵאַחֲרָיו וַתְּהִי נְצִיב מֶלַח׃وَتَبِت ایشتو مِاخَرَو وَتِهی نِتسیو مِلَخاما همسر لوط از پشت سر او نگریست و ستونی از نمک گردید.
19:27וַיַּשְׁכֵּם אַבְרָהָם בַּבֹּקֶר אֶל־הַמָּקוֹם אֲשֶׁר־עָמַד שָׁם אֶת־פְּנֵי יְהוָה׃وَیَشکِم آورَهَم بَبُکِر اِل-هَمَکُم آشِر-آمَد شَم اِت-پِنه آدُنَیو اَوراهام بامدادان برخاسته به مکانی رفت که در آن به حضور خداوند ایستاده بود.
19:28וַיַּשְׁקֵף עַל־פְּנֵי סְדֹם וַעֲמֹרָה וְעַל־כָּל־פְּנֵי אֶרֶץ הַכִּכָּר וַיַּרְא וְהִנֵּה עָלָה קִיטֹר הָאָרֶץ כְּקִיטֹר הַכִּבְשָׁן׃وَیَشکِف آل-پِنه سِدُم وَامُرا وِال-کُل-پِنه اِرِتس هَکیکَر وَیَر وِهینه آلا کیتُر هَارِتس کِکیتُر هَکیوشَنو به سوی سدوم و عموره و تمامی زمین دشت نگریست و دید که اینک دود از زمین مانند دود کوره بالا می‌رود.
19:29וַיְהִי בְּשַׁחֵת אֱלֹהִים אֶת־עָרֵי הַכִּכָּר וַיִּזְכֹּר אֱלֹהִים אֶת־אַבְרָהָם וַיְשַׁלַּח אֶת־לוֹט מִתּוֹךְ הַהֲפֵכָה בַּהֲפֹךְ אֶת־הֶעָרִים אֲשֶׁר־יָשַׁב בָּהֵן לוֹט׃وَیهی بِشَخِت اِلُهیم اِت-آره هَکیکَر وَییزکُر اِلُهیم اِت-آورَهَم وَیشَلَخ اِت-لُت میتُخ هَهَفِخا بَهَفُخ اِت-هِاریم آشِر-یَشَو بَهِن لُتو هنگامی که خدا شهرهای دشت را نابود کرد، خدا اَوراهام را به یاد آورد و لوط را از میان آن واژگونی بیرون فرستاد، هنگامی که شهرهایی را که لوط در آنها ساکن بود واژگون ساخت.
19:30וַיַּעַל לוֹט מִצּוֹעַר וַיֵּשֶׁב בָּהָר וּשְׁתֵּי בְנֹתָיו עִמּוֹ כִּי יָרֵא לָשֶׁבֶת בְּצוֹעַר וַיֵּשֶׁב בַּמְּעָרָה הוּא וּשְׁתֵּי בְנֹתָיו׃وَیَال لُت میتسُار وَیِشِو بَهَر اوشته وِنُتَو ایمو کی یَره لَشِوِت بِتسُار وَیِشِو بَمِارا هو اوشته وِنُتَوو لوط از صوعر برآمد و با دو دخترش در کوه ساکن شد، زیرا می‌ترسید که در صوعر بماند؛ و او و دو دخترش در غاری سکونت گزیدند.
19:31וַתֹּאמֶר הַבְּכִירָה אֶל־הַצְּעִירָה אָבִינוּ זָקֵן וְאִישׁ אֵין בָּאָרֶץ לָבוֹא עָלֵינוּ כְּדֶרֶךְ כָּל־הָאָרֶץ׃وَتُمِر هَبِخیرا اِل-هَتسِئیرا آوینو زَکِن وِئیش اِن بَارِتس لَوو آلِنو کِدِرِخ کُل-هَارِتسو دختر بزرگ به کوچک گفت: پدر ما پیر است و مردی در زمین نیست که بر حسب رسم همهٔ جهان نزد ما آید.
19:32לְכָה נַשְׁקֶה אֶת־אָבִינוּ יַיִן וְנִשְׁכְּבָה עִמּוֹ וּנְחַיֶּה מֵאָבִינוּ זָרַע׃لِخا نَشکه اِت-آوینو یَیین وِنیشکِوا ایمو اونخَیه مِاوینو زَرابیا تا پدر خود را شراب بنوشانیم و با او همبستر شویم، تا نسلی از پدر خود نگاه داریم.
19:33וַתַּשְׁקֶיןָ אֶת־אֲבִיהֶן יַיִן בַּלַּיְלָה הוּא וַתָּבֹא הַבְּכִירָה וַתִּשְׁכַּב אֶת־אָבִיהָ וְלֹא־יָדַע בְּשִׁכְבָהּ וּבְקׄוּמָהּ׃وَتَشکِنا اِت-آویهِن یَیین بَلَیلا هو وَتَوو هَبِخیرا وَتیشکَو اِت-آویها وِلو-یَدا بِشیخوَه اووکومَهپس در آن شب پدر خود را شراب نوشانیدند؛ و دختر بزرگ آمد و با پدرش همبستر شد، و او از خوابیدن و برخاستن او آگاه نشد.
19:34וַיְהִי מִמָּחֳרָת וַתֹּאמֶר הַבְּכִירָה אֶל־הַצְּעִירָה הֵן־שָׁכַבְתִּי אֶמֶשׁ אֶת־אָבִי נַשְׁקֶנּוּ יַיִן גַּם־הַלַּיְלָה וּבֹאִי שִׁכְבִי עִמּוֹ וּנְחַיֶּה מֵאָבִינוּ זָרַע׃وَیهی میمُخُرَت وَتُمِر هَبِخیرا اِل-هَتسِئیرا هِن-شَخَوتی اِمِش اِت-آوی نَشکِنو یَیین گَم-هَلَیلا اووُئی شیخوی ایمو اونخَیه مِاوینو زَراو روز دیگر، دختر بزرگ به کوچک گفت: اینک دیشب با پدرم همبستر شدم؛ امشب نیز او را شراب بنوشانیم، و تو درآی و با او همبستر شو، تا نسلی از پدر خود نگاه داریم.
19:35וַתַּשְׁקֶיןָ גַּם בַּלַּיְלָה הַהוּא אֶת־אֲבִיהֶן יָיִן וַתָּקָם הַצְּעִירָה וַתִּשְׁכַּב עִמּוֹ וְלֹא־יָדַע בְּשִׁכְבָהּ וּבְקֻמָהּ׃وَتَشکِنا گَم بَلَیلا هَهو اِت-آویهِن یَیین وَتَکَم هَتسِئیرا وَتیشکَو ایمو وِلو-یَدا بِشیخوَه اووکومَهپس آن شب نیز پدر خود را شراب نوشانیدند؛ و دختر کوچک برخاست و با او همبستر شد، و او از خوابیدن و برخاستن او آگاه نشد.
19:36וַתַּהֲרֶיןָ שְׁתֵּי בְנוֹת־לוֹט מֵאֲבִיהֶן׃وَتَهَرِنا شِته وِنُت-لُت مِاویهِنپس هر دو دختر لوط از پدر خود باردار شدند.
19:37וַתֵּלֶד הַבְּכִירָה בֵּן וַתִּקְרָא שְׁמוֹ מוֹאָב הוּא אֲבִי־מוֹאָב עַד־הַיּוֹם׃وَتِلِد هَبِخیرا بِن وَتیکرا شِمو مُاو هو آوی-مُاو آد-هَیُمو دختر بزرگ پسری زایید و او را موآو نام نهاد؛ او تا به امروز پدر موآو است.
19:38וְהַצְּעִירָה גַם־הִוא יָלְדָה בֵּן וַתִּקְרָא שְׁמוֹ בֶּן־עַמִּי הוּא אֲבִי בְנֵי־עַמּוֹן עַד־הַיּוֹם׃وِهَتسِئیرا گَم-هی یَلدا بِن وَتیکرا شِمو بِن-آمی هو آوی وِنه-آمُن آد-هَیُمو دختر کوچک نیز پسری زایید و او را بِن‌عَمی نام نهاد؛ او تا به امروز پدر بنی‌عمون است.
20:1וַיִּסַּע מִשָּׁם אַבְרָהָם אַרְצָה הַנֶּגֶב וַיֵּשֶׁב בֵּין־קָדֵשׁ וּבֵין שׁוּר וַיָּגָר בִּגְרָר׃وَییسا میشَم آورَهَم آرتسا هَنِگِو وَیِشِو بِن-کَدِش اووِن شور وَیَگَر بیگرَرو اَوراهام از آنجا به سرزمین نِگِو کوچ کرد و میان قادش و شور ساکن شد و در گِرار غربت گزید.
20:2וַיֹּאמֶר אַבְרָהָם אֶל־שָׂרָה אִשְׁתּוֹ אֲחֹתִי הִוא וַיִּשְׁלַח אֲבִימֶלֶךְ מֶלֶךְ גְּרָר וַיִּקַּח אֶת־שָׂרָה׃وَیُمِر آورَهَم اِل-سَرا ایشتو آخُتی هی وَییشلَخ آویمِلِخ مِلِخ گِرَر وَییکَخ اِت-سَراو اَوراهام دربارهٔ همسرش ساره گفت: او خواهر من است. و اَویمِلِخ، پادشاه گِرار، فرستاده ساره را گرفت.
20:3וַיָּבֹא אֱלֹהִים אֶל־אֲבִימֶלֶךְ בַּחֲלוֹם הַלָּיְלָה וַיֹּאמֶר לוֹ הִנְּךָ מֵת עַל־הָאִשָּׁה אֲשֶׁר־לָקַחְתָּ וְהִוא בְּעֻלַת בָּעַל׃وَیَوو اِلُهیم اِل-آویمِلِخ بَخَلُم هَلَیلا وَیُمِر لو هینِخا مِت آل-هَئیشا آشِر-لَکَختا وِهی بِاولَت بَالو خدا در رؤیای شب نزد اَویمِلِخ آمد و به او گفت: اینک تو به سبب این زن که گرفته‌ای خواهی مرد، زیرا او زن شوهردار است.
20:4וַאֲבִימֶלֶךְ לֹא קָרַב אֵלֶיהָ וַיֹּאמַר אֲדֹנָי הֲגוֹי גַּם־צַדִּיק תַּהֲרֹג׃وَاویمِلِخ لو کَرَو اِلِها وَیُمَر آدُنَی هَگُی گَم-تسَدیک تَهَرُگو اَویمِلِخ به او نزدیک نشده بود؛ پس گفت: ای سرور من، آیا قومی عادل را نیز خواهی کشت؟
20:5הֲלֹא הוּא אָמַר־לִי אֲחֹתִי הִוא וְהִיא־גַם־הִוא אָמְרָה אָחִי הוּא בְּתָם־לְבָבִי וּבְנִקְיֹן כַּפַּי עָשִׂיתִי זֹאת׃هَلو هو آمَر-لی آخُتی هی وِهی-گَم-هی آمرا آخی هو بِتَم-لِوَوی اوونیکیُن کَپَی آسیتی زُتآیا او خود به من نگفت که او خواهر من است؟ و آن زن نیز خود گفت که او برادر من است. با دلی صاف و دستانی پاک این کار را کردم.
20:6וַיֹּאמֶר אֵלָיו הָאֱלֹהִים בַּחֲלֹם גַּם אָנֹכִי יָדַעְתִּי כִּי בְתָם־לְבָבְךָ עָשִׂיתָ זֹּאת וָאֶחְשֹׂךְ גַּם־אָנֹכִי אוֹתְךָ מֵחֲטוֹ־לִי עַל־כֵּן לֹא־נְתַתִּיךָ לִנְגֹּעַ אֵלֶיהָ׃وَیُمِر اِلَو هَئِلُهیم بَخَلُم گَم آنُخی یَدَتی کی وِتَم-لِوَوخا آسیتا زُت وَئِخسُخ گَم-آنُخی اُتخا مِخَتو-لی آل-کِن لو-نِتَتیخا لینگُا اِلِهاخدا در رؤیا به او گفت: من نیز می‌دانم که این را با دلی صاف کردی، و من نیز تو را از گناه ورزیدن به من بازداشتم؛ از این رو نگذاشتم که به او دست بزنی.
20:7וְעַתָּה הָשֵׁב אֵשֶׁת־הָאִישׁ כִּי־נָבִיא הוּא וְיִתְפַּלֵּל בַּעַדְךָ וֶחְיֵה וְאִם־אֵינְךָ מֵשִׁיב דַּע כִּי־מוֹת תָּמוּת אַתָּה וְכָל־אֲשֶׁר־לָךְ׃وِاتا هَشِو اِشِت-هَئیش کی-نَوی هو وِییتپَلِل بَادخا وِخیه وِئیم-اِنخا مِشیو دا کی-مُت تَموت آتا وِخَل-آشِر-لَخپس اکنون همسر این مرد را بازگردان، زیرا او پیامبر است و برای تو دعا خواهد کرد و زنده خواهی ماند؛ و اگر او را بازنگردانی، بدان که تو و هر که از آنِ توست به یقین خواهید مرد.
20:8וַיַּשְׁכֵּם אֲבִימֶלֶךְ בַּבֹּקֶר וַיִּקְרָא לְכָל־עֲבָדָיו וַיְדַבֵּר אֶת־כָּל־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה בְּאָזְנֵיהֶם וַיִּירְאוּ הָאֲנָשִׁים מְאֹד׃وَیَشکِم آویمِلِخ بَبُکِر وَییکرا لِخَل-آوَدَو وَیدَبِر اِت-کُل-هَدِوَریم هَئِله بِازنِهِم وَییرو هَانَشیم مِاُدبامدادان اَویمِلِخ برخاست و همهٔ خادمان خود را فرا خواند و همهٔ این سخنان را به گوش ایشان رسانید؛ و آن مردان بسیار ترسیدند.
20:9וַיִּקְרָא אֲבִימֶלֶךְ לְאַבְרָהָם וַיֹּאמֶר לוֹ מֶה־עָשִׂיתָ לָּנוּ וּמֶה־חָטָאתִי לָךְ כִּי־הֵבֵאתָ עָלַי וְעַל־מַמְלַכְתִּי חֲטָאָה גְדֹלָה מַעֲשִׂים אֲשֶׁר לֹא־יֵעָשׂוּ עָשִׂיתָ עִמָּדִי׃وَییکرا آویمِلِخ لِاورَهَم وَیُمِر لو مه-آسیتا لَنو اومه-خَتَتی لَخ کی-هِوِتا آلَی وِال-مَملَختی خَتَا گِدُلا مَاسیم آشِر لو-یِاسو آسیتا ایمَدیو اَویمِلِخ اَوراهام را فرا خواند و به او گفت: با ما چه کردی؟ و به تو چه گناه کرده بودم که بر من و بر مملکتم گناهی بزرگ آوردی؟ کارهایی که نباید کرد با من کردی.
20:10וַיֹּאמֶר אֲבִימֶלֶךְ אֶל־אַבְרָהָם מָה רָאִיתָ כִּי עָשִׂיתָ אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה׃وَیُمِر آویمِلِخ اِل-آورَهَم ما رَئیتا کی آسیتا اِت-هَدَوَر هَزهو اَویمِلِخ به اَوراهام گفت: چه دیدی که این کار را کردی؟
20:11וַיֹּאמֶר אַבְרָהָם כִּי אָמַרְתִּי רַק אֵין־יִרְאַת אֱלֹהִים בַּמָּקוֹם הַזֶּה וַהֲרָגוּנִי עַל־דְּבַר אִשְׁתִּי׃وَیُمِر آورَهَم کی آمَرتی رَک اِن-ییرات اِلُهیم بَمَکُم هَزه وَهَرَگونی آل-دِوَر ایشتیاَوراهام گفت: زیرا گمان بردم که به یقین در این مکان ترس خدا نیست، و مرا به خاطر همسرم خواهند کشت.
20:12וְגַם־אָמְנָה אֲחֹתִי בַת־אָבִי הִוא אַךְ לֹא בַת־אִמִּי וַתְּהִי־לִי לְאִשָּׁה׃وِگَم-آمنا آخُتی وَت-آوی هی آخ لو وَت-ایمی وَتِهی-لی لِئیشاو براستی نیز او خواهر من است، دختر پدرم، اما نه دختر مادرم، و همسر من شد.
20:13וַיְהִי כַּאֲשֶׁר הִתְעוּ אֹתִי אֱלֹהִים מִבֵּית אָבִי וָאֹמַר לָהּ זֶה חַסְדֵּךְ אֲשֶׁר תַּעֲשִׂי עִמָּדִי אֶל כָּל־הַמָּקוֹם אֲשֶׁר נָבוֹא שָׁמָּה אִמְרִי־לִי אָחִי הוּא׃وَیهی کَاشِر هیتاو اُتی اِلُهیم میبِت آوی وَاُمَر لَه زه خَسدِخ آشِر تَاسی ایمَدی اِل کُل-هَمَکُم آشِر نَوو شَما ایمری-لی آخی هوو هنگامی که خدا مرا از خانهٔ پدرم آواره ساخت، به او گفتم: این احسان را با من بکن که در هر جا که برویم، دربارهٔ من بگویی: او برادر من است.
20:14וַיִּקַּח אֲבִימֶלֶךְ צֹאן וּבָקָר וַעֲבָדִים וּשְׁפָחֹת וַיִּתֵּן לְאַבְרָהָם וַיָּשֶׁב לוֹ אֵת שָׂרָה אִשְׁתּוֹ׃وَییکَخ آویمِلِخ تسُن اووَکَر وَاوَدیم اوشفَخُت وَییتِن لِاورَهَم وَیَشِو لو اِت سَرا ایشتوپس اَویمِلِخ گوسفندان و گاوان و غلامان و کنیزان گرفته به اَوراهام داد، و همسرش ساره را به او بازگردانید.
20:15וַיֹּאמֶר אֲבִימֶלֶךְ הִנֵּה אַרְצִי לְפָנֶיךָ בַּטּוֹב בְּעֵינֶיךָ שֵׁב׃وَیُمِر آویمِلِخ هینه آرتسی لِفَنِخا بَتُو بِئِنِخا شِوو اَویمِلِخ گفت: اینک سرزمین من پیش روی توست؛ هر جا که در نظرت پسند آید ساکن شو.
20:16וּלְשָׂרָה אָמַר הִנֵּה נָתַתִּי אֶלֶף כֶּסֶף לְאָחִיךְ הִנֵּה הוּא־לָךְ כְּסוּת עֵינַיִם לְכֹל אֲשֶׁר אִתָּךְ וְאֵת כֹּל וְנֹכָחַת׃اولسَرا آمَر هینه نَتَتی اِلِف کِسِف لِاخیخ هینه هو-لَخ کِسوت اِنَییم لِخُل آشِر ایتَخ وِئِت کُل وِنُخَخَتو به ساره گفت: اینک هزار مثقال نقره به برادرت دادم؛ اینک این برای تو پوشش چشمان است نزد همهٔ کسانی که با تو هستند و نزد همه؛ و تو تبرئه شدی.
20:17וַיִּתְפַּלֵּל אַבְרָהָם אֶל־הָאֱלֹהִים וַיִּרְפָּא אֱלֹהִים אֶת־אֲבִימֶלֶךְ וְאֶת־אִשְׁתּוֹ וְאַמְהֹתָיו וַיֵּלֵדוּ׃وَییتپَلِل آورَهَم اِل-هَئِلُهیم وَییرپا اِلُهیم اِت-آویمِلِخ وِئِت-ایشتو وِامهُتَو وَیِلِدوو اَوراهام نزد خدا دعا کرد، و خدا اَویمِلِخ و همسرش و کنیزانش را شفا داد، و زاییدند.
20:18כִּי־עָצֹר עָצַר יְהוָה בְּעַד כָּל־רֶחֶם לְבֵית אֲבִימֶלֶךְ עַל־דְּבַר שָׂרָה אֵשֶׁת אַבְרָהָם׃کی-آتسُر آتسَر آدُنَی بِاد کُل-رِخِم لِوِت آویمِلِخ آل-دِوَر سَرا اِشِت آورَهَمزیرا خداوند به خاطر ساره، همسر اَوراهام، هر رحمی را در خاندان اَویمِلِخ به‌کلی بسته بود.
21:1וַיהוָה פָּקַד אֶת־שָׂרָה כַּאֲשֶׁר אָמָר וַיַּעַשׂ יְהוָה לְשָׂרָה כַּאֲשֶׁר דִּבֵּר׃وَادُنَی پَکَد اِت-سَرا کَاشِر آمَر وَیَاس آدُنَی لِسَرا کَاشِر دیبِرو خداوند چنان که گفته بود از ساره یاد کرد، و خداوند آنچه وعده داده بود برای ساره به جا آورد.
21:2וַתַּהַר וַתֵּלֶד שָׂרָה לְאַבְרָהָם בֵּן לִזְקֻנָיו לַמּוֹעֵד אֲשֶׁר־דִּבֶּר אֹתוֹ אֱלֹהִים׃وَتَهَر وَتِلِد سَرا لِاورَهَم بِن لیزکونَو لَمُئِد آشِر-دیبِر اُتو اِلُهیمو ساره باردار شد و برای اَوراهام در پیری‌اش پسری زایید، در همان وقت مقرری که خدا به او گفته بود.
21:3וַיִּקְרָא אַבְרָהָם אֶת־שֶׁם־בְּנוֹ הַנּוֹלַד־לוֹ אֲשֶׁר־יָלְדָה־לּוֹ שָׂרָה יִצְחָק׃وَییکرا آورَهَم اِت-شِم-بِنو هَنُلَد-لو آشِر-یَلدا-لو سَرا ییتسخَکو اَوراهام پسر خود را که برایش زاده شده بود، و ساره او را برایش زاییده بود، یِصحاق نام نهاد.
21:4וַיָּמָל אַבְרָהָם אֶת־יִצְחָק בְּנוֹ בֶּן־שְׁמֹנַת יָמִים כַּאֲשֶׁר צִוָּה אֹתוֹ אֱלֹהִים׃وَیَمَل آورَهَم اِت-ییتسخَک بِنو بِن-شِمُنَت یَمیم کَاشِر تسیوا اُتو اِلُهیمو اَوراهام پسر خود یِصحاق را چون هشت‌روزه شد ختنه کرد، چنان که خدا او را فرمان داده بود.

عالیای پنجم (حمیشی) Bereshit 21:5–21:21 · 17

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
21:5וְאַבְרָהָם בֶּן־מְאַת שָׁנָה בְּהִוָּלֶד לוֹ אֵת יִצְחָק בְּנוֹ׃وِاورَهَم بِن-مِات شَنا بِهیوَلِد لو اِت ییتسخَک بِنوو اَوراهام صدساله بود هنگامی که پسرش یِصحاق برایش زاده شد.
21:6וַתֹּאמֶר שָׂרָה צְחֹק עָשָׂה לִי אֱלֹהִים כָּל־הַשֹּׁמֵעַ יִצְחַק־לִי׃وَتُمِر سَرا تسِخُک آسا لی اِلُهیم کُل-هَشُمِا ییتسخَک-لیو ساره گفت: خدا برای من خنده پدید آورد؛ هر که بشنود با من خواهد خندید.
21:7וַתֹּאמֶר מִי מִלֵּל לְאַבְרָהָם הֵינִיקָה בָנִים שָׂרָה כִּי־יָלַדְתִּי בֵן לִזְקֻנָיו׃وَتُمِر می میلِل لِاورَهَم هِنیکا وَنیم سَرا کی-یَلَدتی وِن لیزکونَوو گفت: که به اَوراهام می‌گفت که ساره فرزندان را شیر خواهد داد؟ زیرا در پیری‌اش پسری برایش زاییدم.
21:8וַיִּגְדַּל הַיֶּלֶד וַיִּגָּמַל וַיַּעַשׂ אַבְרָהָם מִשְׁתֶּה גָדוֹל בְּיוֹם הִגָּמֵל אֶת־יִצְחָק׃وَییگدَل هَیِلِد وَییگَمَل وَیَاس آورَهَم میشته گَدُل بِیُم هیگَمِل اِت-ییتسخَکو کودک بزرگ شد و از شیر گرفته شد؛ و اَوراهام در روزی که یِصحاق را از شیر گرفتند ضیافتی بزرگ برپا کرد.
21:9וַתֵּרֶא שָׂרָה אֶת־בֶּן־הָגָר הַמִּצְרִית אֲשֶׁר־יָלְדָה לְאַבְרָהָם מְצַחֵק׃وَتِره سَرا اِت-بِن-هَگَر هَمیتسریت آشِر-یَلدا لِاورَهَم مِتسَخِکو ساره پسر هاجَر مصری را که برای اَوراهام زاییده بود دید که تمسخر می‌کند.
21:10וַתֹּאמֶר לְאַבְרָהָם גָּרֵשׁ הָאָמָה הַזֹּאת וְאֶת־בְּנָהּ כִּי לֹא יִירַשׁ בֶּן־הָאָמָה הַזֹּאת עִם־בְּנִי עִם־יִצְחָק׃وَتُمِر لِاورَهَم گَرِش هَاما هَزُت وِئِت-بِنَه کی لو ییرَش بِن-هَاما هَزُت ایم-بِنی ایم-ییتسخَکپس به اَوراهام گفت: این کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر این کنیز با پسر من یِصحاق وارث نخواهد شد.
21:11וַיֵּרַע הַדָּבָר מְאֹד בְּעֵינֵי אַבְרָהָם עַל אוֹדֹת בְּנוֹ׃وَیِرا هَدَوَر مِاُد بِئِنه آورَهَم آل اُدُت بِنوو این امر به سبب پسرش در نظر اَوراهام بسیار ناگوار آمد.
21:12וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים אֶל־אַבְרָהָם אַל־יֵרַע בְּעֵינֶיךָ עַל־הַנַּעַר וְעַל־אֲמָתֶךָ כֹּל אֲשֶׁר תֹּאמַר אֵלֶיךָ שָׂרָה שְׁמַע בְּקֹלָהּ כִּי בְיִצְחָק יִקָּרֵא לְךָ זָרַע׃وَیُمِر اِلُهیم اِل-آورَهَم آل-یِرا بِئِنِخا آل-هَنَار وِال-آمَتِخا کُل آشِر تُمَر اِلِخا سَرا شِما بِکُلَه کی وِییتسخَک ییکَره لِخا زَراو خدا به اَوراهام گفت: به سبب آن پسر و کنیزت در نظرت ناگوار نیاید؛ در هر آنچه ساره به تو بگوید سخن او را بشنو، زیرا نسل تو از یِصحاق خوانده خواهد شد.
21:13וְגַם אֶת־בֶּן־הָאָמָה לְגוֹי אֲשִׂימֶנּוּ כִּי זַרְעֲךָ הוּא׃وِگَم اِت-بِن-هَاما لِگُی آسیمِنو کی زَراخا هوو از پسر آن کنیز نیز قومی پدید خواهم آورد، زیرا او از نسل توست.
21:14וַיַּשְׁכֵּם אַבְרָהָם ׀ בַּבֹּקֶר וַיִּקַּח־לֶחֶם וְחֵמַת מַיִם וַיִּתֵּן אֶל־הָגָר שָׂם עַל־שִׁכְמָהּ וְאֶת־הַיֶּלֶד וַיְשַׁלְּחֶהָ וַתֵּלֶךְ וַתֵּתַע בְּמִדְבַּר בְּאֵר שָׁבַע׃وَیَشکِم آورَهَم بَبُکِر وَییکَخ-لِخِم وِخِمَت مَییم وَییتِن اِل-هَگَر سَم آل-شیخمَه وِئِت-هَیِلِد وَیشَلِخِها وَتِلِخ وَتِتا بِمیدبَر بِئِر شَوابامدادان اَوراهام برخاست و نان و مشکی آب گرفته به هاجَر داد و بر دوشش نهاد، و کودک را نیز، و او را روانه کرد؛ و او رفت و در بیابان بِئِر شِوَع سرگردان شد.
21:15וַיִּכְלוּ הַמַּיִם מִן־הַחֵמֶת וַתַּשְׁלֵךְ אֶת־הַיֶּלֶד תַּחַת אַחַד הַשִּׂיחִם׃وَییخلو هَمَییم مین-هَخِمِت وَتَشلِخ اِت-هَیِلِد تَخَت آخَد هَسیخیمو چون آب مشک تمام شد، کودک را زیر یکی از بوته‌ها انداخت.
21:16וַתֵּלֶךְ וַתֵּשֶׁב לָהּ מִנֶּגֶד הַרְחֵק כִּמְטַחֲוֵי קֶשֶׁת כִּי אָמְרָה אַל־אֶרְאֶה בְּמוֹת הַיָּלֶד וַתֵּשֶׁב מִנֶּגֶד וַתִּשָּׂא אֶת־קֹלָהּ וַתֵּבְךְּ׃وَتِلِخ وَتِشِو لَه مینِگِد هَرخِک کیمتَخَوه کِشِت کی آمرا آل-اِرئه بِمُت هَیَلِد وَتِشِو مینِگِد وَتیسا اِت-کُلَه وَتِوکو رفت و در برابر او به فاصلهٔ یک تیررس دور نشست، زیرا گفت: مرگ کودک را نبینم. و در برابر او نشست و آواز خود را بلند کرده گریست.
21:17וַיִּשְׁמַע אֱלֹהִים אֶת־קוֹל הַנַּעַר וַיִּקְרָא מַלְאַךְ אֱלֹהִים ׀ אֶל־הָגָר מִן־הַשָּׁמַיִם וַיֹּאמֶר לָהּ מַה־לָּךְ הָגָר אַל־תִּירְאִי כִּי־שָׁמַע אֱלֹהִים אֶל־קוֹל הַנַּעַר בַּאֲשֶׁר הוּא־שָׁם׃وَییشما اِلُهیم اِت-کُل هَنَار وَییکرا مَلاخ اِلُهیم اِل-هَگَر مین-هَشَمَییم وَیُمِر لَه ما-لَخ هَگَر آل-تیرئی کی-شَما اِلُهیم اِل-کُل هَنَار بَاشِر هو-شَمو خدا آواز پسر را شنید؛ و فرشتهٔ خدا از آسمان هاجَر را ندا داده به او گفت: ای هاجَر، تو را چه شد؟ مترس، زیرا خدا آواز پسر را در جایی که هست شنیده است.
21:18קוּמִי שְׂאִי אֶת־הַנַּעַר וְהַחֲזִיקִי אֶת־יָדֵךְ בּוֹ כִּי־לְגוֹי גָּדוֹל אֲשִׂימֶנּוּ׃کومی سِئی اِت-هَنَار وِهَخَزیکی اِت-یَدِخ بو کی-لِگُی گَدُل آسیمِنوبرخیز، پسر را بلند کن و دست او را محکم بگیر، زیرا از او قومی بزرگ پدید خواهم آورد.
21:19וַיִּפְקַח אֱלֹהִים אֶת־עֵינֶיהָ וַתֵּרֶא בְּאֵר מָיִם וַתֵּלֶךְ וַתְּמַלֵּא אֶת־הַחֵמֶת מַיִם וַתַּשְׁקְ אֶת־הַנָּעַר׃وَییفکَخ اِلُهیم اِت-اِنِها وَتِره بِئِر مَییم وَتِلِخ وَتِمَله اِت-هَخِمِت مَییم وَتَشک اِت-هَنَارو خدا چشمان او را گشود و چاه آبی دید؛ پس رفت و مشک را از آب پر کرد و پسر را نوشانید.
21:20וַיְהִי אֱלֹהִים אֶת־הַנַּעַר וַיִּגְדָּל וַיֵּשֶׁב בַּמִּדְבָּר וַיְהִי רֹבֶה קַשָּׁת׃وَیهی اِلُهیم اِت-هَنَار وَییگدَل وَیِشِو بَمیدبَر وَیهی رُوه کَشَتو خدا با آن پسر بود، و او بزرگ شد؛ و در بیابان ساکن شد و تیرانداز گردید.
21:21וַיֵּשֶׁב בְּמִדְבַּר פָּארָן וַתִּקַּח־לוֹ אִמּוֹ אִשָּׁה מֵאֶרֶץ מִצְרָיִם׃وَیِشِو بِمیدبَر پَرَن وَتیکَخ-لو ایمو ایشا مِئِرِتس میتسرَییمو در بیابان پاران ساکن شد؛ و مادرش زنی از سرزمین مصر برای او گرفت.

عالیای ششم (شیشی) Bereshit 21:22–21:34 · 13

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
21:22וַיְהִי בָּעֵת הַהִוא וַיֹּאמֶר אֲבִימֶלֶךְ וּפִיכֹל שַׂר־צְבָאוֹ אֶל־אַבְרָהָם לֵאמֹר אֱלֹהִים עִמְּךָ בְּכֹל אֲשֶׁר־אַתָּה עֹשֶׂה׃وَیهی بَئِت هَهی وَیُمِر آویمِلِخ اوفیخُل سَر-تسِوَاو اِل-آورَهَم لِمُر اِلُهیم ایمِخا بِخُل آشِر-آتا اُسهو در آن زمان اَویمِلِخ و پیخول، سردار سپاهش، به اَوراهام گفتند: خدا در هر کاری که می‌کنی با توست.
21:23וְעַתָּה הִשָּׁבְעָה לִּי בֵאלֹהִים הֵנָּה אִם־תִּשְׁקֹר לִי וּלְנִינִי וּלְנֶכְדִּי כַּחֶסֶד אֲשֶׁר־עָשִׂיתִי עִמְּךָ תַּעֲשֶׂה עִמָּדִי וְעִם־הָאָרֶץ אֲשֶׁר־גַּרְתָּה בָּהּ׃وِاتا هیشَوا لی وِلُهیم هِنا ایم-تیشکُر لی اولنینی اولنِخدی کَخِسِد آشِر-آسیتی ایمِخا تَاسه ایمَدی وِئیم-هَارِتس آشِر-گَرتا بَهپس اکنون در اینجا برای من به خدا سوگند یاد کن که با من و پسرم و نواده‌ام خیانت نکنی؛ بلکه بر حسب احسانی که با تو کردم، با من و با سرزمینی که در آن غربت گزیده‌ای رفتار کنی.
21:24וַיֹּאמֶר אַבְרָהָם אָנֹכִי אִשָּׁבֵעַ׃وَیُمِر آورَهَم آنُخی ایشَوِاو اَوراهام گفت: سوگند یاد می‌کنم.
21:25וְהוֹכִחַ אַבְרָהָם אֶת־אֲבִימֶלֶךְ עַל־אֹדוֹת בְּאֵר הַמַּיִם אֲשֶׁר גָּזְלוּ עַבְדֵי אֲבִימֶלֶךְ׃وِهُخیاخ آورَهَم اِت-آویمِلِخ آل-اُدُت بِئِر هَمَییم آشِر گَزلو آوده آویمِلِخو اَوراهام اَویمِلِخ را به سبب چاه آبی که خادمان اَویمِلِخ به زور گرفته بودند سرزنش کرد.
21:26וַיֹּאמֶר אֲבִימֶלֶךְ לֹא יָדַעְתִּי מִי עָשָׂה אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה וְגַם־אַתָּה לֹא־הִגַּדְתָּ לִּי וְגַם אָנֹכִי לֹא שָׁמַעְתִּי בִּלְתִּי הַיּוֹם׃وَیُمِر آویمِلِخ لو یَدَتی می آسا اِت-هَدَوَر هَزه وِگَم-آتا لو-هیگَدتا لی وِگَم آنُخی لو شَمَتی بیلتی هَیُمو اَویمِلِخ گفت: نمی‌دانم چه کسی این کار را کرده است؛ تو نیز مرا آگاه نکردی، و من نیز جز امروز نشنیده بودم.
21:27וַיִּקַּח אַבְרָהָם צֹאן וּבָקָר וַיִּתֵּן לַאֲבִימֶלֶךְ וַיִּכְרְתוּ שְׁנֵיהֶם בְּרִית׃وَییکَخ آورَهَم تسُن اووَکَر وَییتِن لَاویمِلِخ وَییخرِتو شِنِهِم بِریتو اَوراهام گوسفندان و گاوان گرفته به اَویمِلِخ داد، و هر دو با هم پیمان بستند.
21:28וַיַּצֵּב אַבְרָהָם אֶת־שֶׁבַע כִּבְשֹׂת הַצֹּאן לְבַדְּהֶן׃وَیَتسِو آورَهَم اِت-شِوا کیوسُت هَتسُن لِوَدِهِنو اَوراهام هفت برهٔ ماده از گله جدا گذاشت.
21:29וַיֹּאמֶר אֲבִימֶלֶךְ אֶל־אַבְרָהָם מָה הֵנָּה שֶׁבַע כְּבָשֹׂת הָאֵלֶּה אֲשֶׁר הִצַּבְתָּ לְבַדָּנָה׃وَیُمِر آویمِلِخ اِل-آورَهَم ما هِنا شِوا کِوَسُت هَئِله آشِر هیتسَوتا لِوَدَناو اَویمِلِخ به اَوراهام گفت: این هفت برهٔ ماده که جدا گذاشته‌ای چیست؟
21:30וַיֹּאמֶר כִּי אֶת־שֶׁבַע כְּבָשֹׂת תִּקַּח מִיָּדִי בַּעֲבוּר תִּהְיֶה־לִּי לְעֵדָה כִּי חָפַרְתִּי אֶת־הַבְּאֵר הַזֹּאת׃وَیُمِر کی اِت-شِوا کِوَسُت تیکَخ مییَدی بَاوور تیهیه-لی لِئِدا کی خَفَرتی اِت-هَبِئِر هَزُتگفت: این هفت برهٔ ماده را از دست من بگیر تا برای من گواهی باشد که این چاه را من کنده‌ام.
21:31עַל־כֵּן קָרָא לַמָּקוֹם הַהוּא בְּאֵר שָׁבַע כִּי שָׁם נִשְׁבְּעוּ שְׁנֵיהֶם׃آل-کِن کَرا لَمَکُم هَهو بِئِر شَوا کی شَم نیشبِاو شِنِهِماز این رو آن مکان را بِئِر شِوَع نامید، زیرا هر دو در آنجا سوگند خوردند.
21:32וַיִּכְרְתוּ בְרִית בִּבְאֵר שָׁבַע וַיָּקָם אֲבִימֶלֶךְ וּפִיכֹל שַׂר־צְבָאוֹ וַיָּשֻׁבוּ אֶל־אֶרֶץ פְּלִשְׁתִּים׃وَییخرِتو وِریت بیوئِر شَوا وَیَکَم آویمِلِخ اوفیخُل سَر-تسِوَاو وَیَشووو اِل-اِرِتس پِلیشتیمپس در بِئِر شِوَع پیمان بستند؛ و اَویمِلِخ با پیخول، سردار سپاهش، برخاستند و به سرزمین فلسطیان بازگشتند.
21:33וַיִּטַּע אֶשֶׁל בִּבְאֵר שָׁבַע וַיִּקְרָא־שָׁם בְּשֵׁם יְהוָה אֵל עוֹלָם׃وَییتا اِشِل بیوئِر شَوا وَییکرا-شَم بِشِم آدُنَی اِل اُلَمو اَوراهام در بِئِر شِوَع درخت اِشِل کاشت و در آنجا نام خداوند، خدای جاودان، را خواند.
21:34וַיָּגָר אַבְרָהָם בְּאֶרֶץ פְּלִשְׁתִּים יָמִים רַבִּים׃وَیَگَر آورَهَم بِئِرِتس پِلیشتیم یَمیم رَبیمو اَوراهام روزهای بسیار در سرزمین فلسطیان غربت گزید.

عالیای هفتم (شویعی) Bereshit 22:1–22:24 · 24

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
22:1וַיְהִי אַחַר הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וְהָאֱלֹהִים נִסָּה אֶת־אַבְרָהָם וַיֹּאמֶר אֵלָיו אַבְרָהָם וַיֹּאמֶר הִנֵּנִי׃وَیهی آخَر هَدِوَریم هَئِله وِهَئِلُهیم نیسا اِت-آورَهَم وَیُمِر اِلَو آورَهَم وَیُمِر هینِنیو پس از این رویدادها خدا اَوراهام را آزمود و به او گفت: ای اَوراهام! گفت: لبیک.
22:2וַיֹּאמֶר קַח־נָא אֶת־בִּנְךָ אֶת־יְחִידְךָ אֲשֶׁר־אָהַבְתָּ אֶת־יִצְחָק וְלֶךְ־לְךָ אֶל־אֶרֶץ הַמֹּרִיָּה וְהַעֲלֵהוּ שָׁם לְעֹלָה עַל אַחַד הֶהָרִים אֲשֶׁר אֹמַר אֵלֶיךָ׃وَیُمِر کَخ-نا اِت-بینخا اِت-یِخیدخا آشِر-آهَوتا اِت-ییتسخَک وِلِخ-لِخا اِل-اِرِتس هَمُرییا وِهَالِهو شَم لِاُلا آل آخَد هِهَریم آشِر اُمَر اِلِخاگفت: اکنون پسرت را، یگانه‌ات را که دوستش می‌داری، یعنی یِصحاق را بردار و به سرزمین موریا برو، و او را در آنجا بر یکی از کوه‌هایی که به تو خواهم گفت قربانی سوختنی گذران.
22:3וַיַּשְׁכֵּם אַבְרָהָם בַּבֹּקֶר וַיַּחֲבֹשׁ אֶת־חֲמֹרוֹ וַיִּקַּח אֶת־שְׁנֵי נְעָרָיו אִתּוֹ וְאֵת יִצְחָק בְּנוֹ וַיְבַקַּע עֲצֵי עֹלָה וַיָּקָם וַיֵּלֶךְ אֶל־הַמָּקוֹם אֲשֶׁר־אָמַר־לוֹ הָאֱלֹהִים׃وَیَشکِم آورَهَم بَبُکِر وَیَخَوُش اِت-خَمُرو وَییکَخ اِت-شِنه نِارَو ایتو وِئِت ییتسخَک بِنو وَیوَکا آتسه اُلا وَیَکَم وَیِلِخ اِل-هَمَکُم آشِر-آمَر-لو هَئِلُهیمبامدادان اَوراهام برخاست و الاغ خود را زین کرد و دو تن از جوانان خود و پسرش یِصحاق را با خود برداشت؛ و هیزم برای قربانی شکست و برخاسته به سوی مکانی که خدا به او گفته بود روانه شد.
22:4בַּיּוֹם הַשְּׁלִישִׁי וַיִּשָּׂא אַבְרָהָם אֶת־עֵינָיו וַיַּרְא אֶת־הַמָּקוֹם מֵרָחֹק׃بَیُم هَشِلیشی وَییسا آورَهَم اِت-اِنَو وَیَر اِت-هَمَکُم مِرَخُکو در روز سوم اَوراهام چشمان خود را برافراشت و آن مکان را از دور دید.
22:5וַיֹּאמֶר אַבְרָהָם אֶל־נְעָרָיו שְׁבוּ־לָכֶם פֹּה עִם־הַחֲמוֹר וַאֲנִי וְהַנַּעַר נֵלְכָה עַד־כֹּה וְנִשְׁתַּחֲוֶה וְנָשׁוּבָה אֲלֵיכֶם׃وَیُمِر آورَهَم اِل-نِارَو شِوو-لَخِم پو ایم-هَخَمُر وَانی وِهَنَار نِلخا آد-کو وِنیشتَخَوه وِنَشووا آلِخِمو اَوراهام به جوانان خود گفت: شما با الاغ در اینجا بمانید، و من و این پسر تا آنجا می‌رویم و سجده کرده نزد شما بازمی‌گردیم.
22:6וַיִּקַּח אַבְרָהָם אֶת־עֲצֵי הָעֹלָה וַיָּשֶׂם עַל־יִצְחָק בְּנוֹ וַיִּקַּח בְּיָדוֹ אֶת־הָאֵשׁ וְאֶת־הַמַּאֲכֶלֶת וַיֵּלְכוּ שְׁנֵיהֶם יַחְדָּו׃وَییکَخ آورَهَم اِت-آتسه هَاُلا وَیَسِم آل-ییتسخَک بِنو وَییکَخ بِیَدو اِت-هَئِش وِئِت-هَمَاخِلِت وَیِلخو شِنِهِم یَخدَوو اَوراهام هیزم قربانی را گرفته بر پسرش یِصحاق نهاد، و آتش و کارد را به دست خود گرفت؛ و هر دو با هم می‌رفتند.
22:7וַיֹּאמֶר יִצְחָק אֶל־אַבְרָהָם אָבִיו וַיֹּאמֶר אָבִי וַיֹּאמֶר הִנֶּנִּי בְנִי וַיֹּאמֶר הִנֵּה הָאֵשׁ וְהָעֵצִים וְאַיֵּה הַשֶּׂה לְעֹלָה׃وَیُمِر ییتسخَک اِل-آورَهَم آویو وَیُمِر آوی وَیُمِر هینِنی وِنی وَیُمِر هینه هَئِش وِهَئِتسیم وِایه هَسه لِاُلاو یِصحاق پدرش اَوراهام را خطاب کرده گفت: ای پدر من! گفت: لبیک، ای پسرم. گفت: اینک آتش و هیزم، اما برهٔ قربانی کجاست؟
22:8וַיֹּאמֶר אַבְרָהָם אֱלֹהִים יִרְאֶה־לּוֹ הַשֶּׂה לְעֹלָה בְּנִי וַיֵּלְכוּ שְׁנֵיהֶם יַחְדָּו׃وَیُمِر آورَهَم اِلُهیم ییرئه-لو هَسه لِاُلا بِنی وَیِلخو شِنِهِم یَخدَواَوراهام گفت: ای پسرم، خدا برهٔ قربانی را برای خود مهیا خواهد کرد. و هر دو با هم می‌رفتند.
22:9וַיָּבֹאוּ אֶל־הַמָּקוֹם אֲשֶׁר אָמַר־לוֹ הָאֱלֹהִים וַיִּבֶן שָׁם אַבְרָהָם אֶת־הַמִּזְבֵּחַ וַיַּעֲרֹךְ אֶת־הָעֵצִים וַיַּעֲקֹד אֶת־יִצְחָק בְּנוֹ וַיָּשֶׂם אֹתוֹ עַל־הַמִּזְבֵּחַ מִמַּעַל לָעֵצִים׃وَیَوُاو اِل-هَمَکُم آشِر آمَر-لو هَئِلُهیم وَییوِن شَم آورَهَم اِت-هَمیزبِاخ وَیَارُخ اِت-هَئِتسیم وَیَاکُد اِت-ییتسخَک بِنو وَیَسِم اُتو آل-هَمیزبِاخ میمَال لَئِتسیمو به مکانی که خدا به او گفته بود رسیدند؛ و اَوراهام در آنجا مذبح را بنا کرد و هیزم را بر آن چید و پسرش یِصحاق را بست و او را بر مذبح، بالای هیزم نهاد.
22:10וַיִּשְׁלַח אַבְרָהָם אֶת־יָדוֹ וַיִּקַּח אֶת־הַמַּאֲכֶלֶת לִשְׁחֹט אֶת־בְּנוֹ׃وَییشلَخ آورَهَم اِت-یَدو وَییکَخ اِت-هَمَاخِلِت لیشخُت اِت-بِنوو اَوراهام دست خود را دراز کرد و کارد را گرفت تا پسر خود را ذبح کند.
22:11וַיִּקְרָא אֵלָיו מַלְאַךְ יְהוָה מִן־הַשָּׁמַיִם וַיֹּאמֶר אַבְרָהָם ׀ אַבְרָהָם וַיֹּאמֶר הִנֵּנִי׃وَییکرا اِلَو مَلاخ آدُنَی مین-هَشَمَییم وَیُمِر آورَهَم آورَهَم وَیُمِر هینِنیآنگاه فرشتهٔ خداوند از آسمان او را ندا داد و گفت: ای اَوراهام، ای اَوراهام! گفت: لبیک.
22:12וַיֹּאמֶר אַל־תִּשְׁלַח יָדְךָ אֶל־הַנַּעַר וְאַל־תַּעַשׂ לוֹ מְאוּמָּה כִּי ׀ עַתָּה יָדַעְתִּי כִּי־יְרֵא אֱלֹהִים אַתָּה וְלֹא חָשַׂכְתָּ אֶת־בִּנְךָ אֶת־יְחִידְךָ מִמֶּנִּי׃وَیُمِر آل-تیشلَخ یَدخا اِل-هَنَار وِال-تَاس لو مِاوما کی آتا یَدَتی کی-یِره اِلُهیم آتا وِلو خَسَختا اِت-بینخا اِت-یِخیدخا میمِنیگفت: دست خود را بر آن پسر دراز مکن و کاری به او نداشته باش، زیرا اکنون دانستم که تو از خدا می‌ترسی، چون پسرت، یگانه‌ات را، از من دریغ نداشتی.
22:13וַיִּשָּׂא אַבְרָהָם אֶת־עֵינָיו וַיַּרְא וְהִנֵּה־אַיִל אַחַר נֶאֱחַז בַּסְּבַךְ בְּקַרְנָיו וַיֵּלֶךְ אַבְרָהָם וַיִּקַּח אֶת־הָאַיִל וַיַּעֲלֵהוּ לְעֹלָה תַּחַת בְּנוֹ׃وَییسا آورَهَم اِت-اِنَو وَیَر وِهینه-آییل آخَر نِئِخَز بَسِوَخ بِکَرنَو وَیِلِخ آورَهَم وَییکَخ اِت-هَاییل وَیَالِهو لِاُلا تَخَت بِنوو اَوراهام چشمان خود را برافراشت و نگریست، و اینک قوچی در پشت سر، که شاخ‌هایش در بیشه گیر کرده بود؛ پس اَوراهام رفت و قوچ را گرفت و آن را به جای پسرش قربانی سوختنی گذرانید.
22:14וַיִּקְרָא אַבְרָהָם שֵׁם־הַמָּקוֹם הַהוּא יְהוָה ׀ יִרְאֶה אֲשֶׁר יֵאָמֵר הַיּוֹם בְּהַר יְהוָה יֵרָאֶה׃وَییکرا آورَهَم شِم-هَمَکُم هَهو آدُنَی ییرئه آشِر یِامِر هَیُم بِهَر آدُنَی یِرَئهو اَوراهام آن مکان را «خداوند خواهد دید» نامید؛ چنان که امروز گفته می‌شود: در کوه خداوند دیده خواهد شد.
22:15וַיִּקְרָא מַלְאַךְ יְהוָה אֶל־אַבְרָהָם שֵׁנִית מִן־הַשָּׁמָיִם׃وَییکرا مَلاخ آدُنَی اِل-آورَهَم شِنیت مین-هَشَمَییمو فرشتهٔ خداوند بار دیگر از آسمان اَوراهام را ندا داد،
22:16וַיֹּאמֶר בִּי נִשְׁבַּעְתִּי נְאֻם־יְהוָה כִּי יַעַן אֲשֶׁר עָשִׂיתָ אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה וְלֹא חָשַׂכְתָּ אֶת־בִּנְךָ אֶת־יְחִידֶךָ׃وَیُمِر بی نیشبَتی نِاوم-آدُنَی کی یَان آشِر آسیتا اِت-هَدَوَر هَزه وِلو خَسَختا اِت-بینخا اِت-یِخیدِخاو گفت: خداوند می‌فرماید: به ذات خود سوگند می‌خورم، چون این کار را کردی و پسرت، یگانه‌ات را دریغ نداشتی،
22:17כִּי־בָרֵךְ אֲבָרֶכְךָ וְהַרְבָּה אַרְבֶּה אֶת־זַרְעֲךָ כְּכוֹכְבֵי הַשָּׁמַיִם וְכַחוֹל אֲשֶׁר עַל־שְׂפַת הַיָּם וְיִרַשׁ זַרְעֲךָ אֵת שַׁעַר אֹיְבָיו׃کی-وَرِخ آوَرِخِخا وِهَربا آربه اِت-زَراخا کِخُخوه هَشَمَییم وِخَخُل آشِر آل-سِفَت هَیَم وِییرَش زَراخا اِت شَار اُیوَوهرآینه تو را برکت فراوان خواهم داد و نسل تو را مانند ستارگان آسمان و ریگ‌های کنارهٔ دریا بسیار خواهم گردانید؛ و نسل تو دروازهٔ دشمنان خود را تصرف خواهند کرد.
22:18וְהִתְבָּרֲכוּ בְזַרְעֲךָ כֹּל גּוֹיֵי הָאָרֶץ עֵקֶב אֲשֶׁר שָׁמַעְתָּ בְּקֹלִי׃وِهیتبَرَخو وِزَراخا کُل گُیه هَارِتس اِکِو آشِر شَمَتا بِکُلیو همهٔ قوم‌های زمین از نسل تو برکت خواهند یافت، زیرا که سخن مرا شنیدی.
22:19וַיָּשָׁב אַבְרָהָם אֶל־נְעָרָיו וַיָּקֻמוּ וַיֵּלְכוּ יַחְדָּו אֶל־בְּאֵר שָׁבַע וַיֵּשֶׁב אַבְרָהָם בִּבְאֵר שָׁבַע׃وَیَشَو آورَهَم اِل-نِارَو وَیَکومو وَیِلخو یَخدَو اِل-بِئِر شَوا وَیِشِو آورَهَم بیوئِر شَواو اَوراهام نزد جوانان خود بازگشت، و برخاسته با هم به بِئِر شِوَع رفتند؛ و اَوراهام در بِئِر شِوَع ساکن شد.
22:20וַיְהִי אַחֲרֵי הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיֻּגַּד לְאַבְרָהָם לֵאמֹר הִנֵּה יָלְדָה מִלְכָּה גַם־הִוא בָּנִים לְנָחוֹר אָחִיךָ׃وَیهی آخَره هَدِوَریم هَئِله وَیوگَد لِاورَهَم لِمُر هینه یَلدا میلکا گَم-هی بَنیم لِنَخُر آخیخاو پس از این رویدادها به اَوراهام خبر داده گفتند: اینک مِلکا نیز برای برادرت ناحور پسران زاییده است:
22:21אֶת־עוּץ בְּכֹרוֹ וְאֶת־בּוּז אָחִיו וְאֶת־קְמוּאֵל אֲבִי אֲרָם׃اِت-اوتس بِخُرو وِئِت-بوز آخیو وِئِت-کِموئِل آوی آرَمعوص نخست‌زادهٔ او، و بوز برادرش، و قِموئِل پدر اَرام،
22:22וְאֶת־כֶּשֶׂד וְאֶת־חֲזוֹ וְאֶת־פִּלְדָּשׁ וְאֶת־יִדְלָף וְאֵת בְּתוּאֵל׃وِئِت-کِسِد وِئِت-خَزو وِئِت-پیلدَش وِئِت-ییدلَف وِئِت بِتوئِلو کِسِد و حَزو و پِلداش و یِدلاف و بِتوئِل.
22:23וּבְתוּאֵל יָלַד אֶת־רִבְקָה שְׁמֹנָה אֵלֶּה יָלְדָה מִלְכָּה לְנָחוֹר אֲחִי אַבְרָהָם׃اووتوئِل یَلَد اِت-ریوکا شِمُنا اِله یَلدا میلکا لِنَخُر آخی آورَهَمو بِتوئِل پدر ریوقا شد. این هشت را مِلکا برای ناحور، برادر اَوراهام، زایید.
22:24וּפִילַגְשׁוֹ וּשְׁמָהּ רְאוּמָה וַתֵּלֶד גַּם־הִוא אֶת־טֶבַח וְאֶת־גַּחַם וְאֶת־תַּחַשׁ וְאֶת־מַעֲכָה׃اوفیلَگشو اوشمَه رِاوما وَتِلِد گَم-هی اِت-تِوَخ وِئِت-گَخَم وِئِت-تَخَش وِئِت-مَاخاو کنیز او که نامش رِئوما بود، او نیز طِوَح و گَحَم و تَحَش و مَعَکا را زایید.

مفطیر Bereshit 22:20–22:24 · 5

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
22:20וַיְהִי אַחֲרֵי הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיֻּגַּד לְאַבְרָהָם לֵאמֹר הִנֵּה יָלְדָה מִלְכָּה גַם־הִוא בָּנִים לְנָחוֹר אָחִיךָ׃وَیهی آخَره هَدِوَریم هَئِله وَیوگَد لِاورَهَم لِمُر هینه یَلدا میلکا گَم-هی بَنیم لِنَخُر آخیخاو پس از این رویدادها به اَوراهام خبر داده گفتند: اینک مِلکا نیز برای برادرت ناحور پسران زاییده است:
22:21אֶת־עוּץ בְּכֹרוֹ וְאֶת־בּוּז אָחִיו וְאֶת־קְמוּאֵל אֲבִי אֲרָם׃اِت-اوتس بِخُرو وِئِت-بوز آخیو وِئِت-کِموئِل آوی آرَمعوص نخست‌زادهٔ او، و بوز برادرش، و قِموئِل پدر اَرام،
22:22וְאֶת־כֶּשֶׂד וְאֶת־חֲזוֹ וְאֶת־פִּלְדָּשׁ וְאֶת־יִדְלָף וְאֵת בְּתוּאֵל׃وِئِت-کِسِد وِئِت-خَزو وِئِت-پیلدَش وِئِت-ییدلَف وِئِت بِتوئِلو کِسِد و حَزو و پِلداش و یِدلاف و بِتوئِل.
22:23וּבְתוּאֵל יָלַד אֶת־רִבְקָה שְׁמֹנָה אֵלֶּה יָלְדָה מִלְכָּה לְנָחוֹר אֲחִי אַבְרָהָם׃اووتوئِل یَلَد اِت-ریوکا شِمُنا اِله یَلدا میلکا لِنَخُر آخی آورَهَمو بِتوئِل پدر ریوقا شد. این هشت را مِلکا برای ناحور، برادر اَوراهام، زایید.
22:24וּפִילַגְשׁוֹ וּשְׁמָהּ רְאוּמָה וַתֵּלֶד גַּם־הִוא אֶת־טֶבַח וְאֶת־גַּחַם וְאֶת־תַּחַשׁ וְאֶת־מַעֲכָה׃اوفیلَگشو اوشمَه رِاوما وَتِلِد گَم-هی اِت-تِوَخ وِئِت-گَخَم وِئِت-تَخَش وِئِت-مَاخاو کنیز او که نامش رِئوما بود، او نیز طِوَح و گَحَم و تَحَش و مَعَکا را زایید.

هفطارا

هفطارا – دوم پادشاهان ۴:۱–۲۳ Melachim II 4:1–4:23 · 23

به این بخش گوش دهید
#عبریآوانویسیترجمه
4:1וְאִשָּׁה אַחַת מִנְּשֵׁי בְנֵי־הַנְּבִיאִים צָעֲקָה אֶל־אֱלִישָׁע לֵאמֹר עַבְדְּךָ אִישִׁי מֵת וְאַתָּה יָדַעְתָּ כִּי עַבְדְּךָ הָיָה יָרֵא אֶת־יְהוָה וְהַנֹּשֶׁה בָּא לָקַחַת אֶת־שְׁנֵי יְלָדַי לוֹ לַעֲבָדִים׃وِئیشا آخَت مینِشه وِنه-هَنِویئیم تسَاکا اِل-اِلیشا لِمُر آودِخا ایشی مِت وِاتا یَدَتا کی آودِخا هَیا یَره اِت-آدُنَی وِهَنُشه با لَکَخَت اِت-شِنه یِلَدَی لو لَاوَدیمو زنی از همسران شاگردان پیامبران نزد اِلیشَع فریاد برآورده گفت: بنده‌ات، شوهرم، مرده است، و تو می‌دانی که بنده‌ات از خداوند می‌ترسید؛ و طلبکار آمده است تا دو فرزندم را برای خود به بندگی ببرد.
4:2וַיֹּאמֶר אֵלֶיהָ אֱלִישָׁע מָה אֶעֱשֶׂה־לָּךְ הַגִּידִי לִי מַה־יֶּשׁ־לָךְ בַּבָּיִת וַתֹּאמֶר אֵין לְשִׁפְחָתְךָ כֹל בַּבַּיִת כִּי אִם־אָסוּךְ שָׁמֶן׃وَیُمِر اِلِها اِلیشا ما اِئِسه-لَخ هَگیدی لی ما-یِش-لَخ بَبَییت وَتُمِر اِن لِشیفخَتخا خُل بَبَییت کی ایم-آسوخ شَمِناِلیشَع به او گفت: برای تو چه کنم؟ مرا بگو در خانه چه داری؟ گفت: کنیزت در خانه هیچ ندارد جز ظرفی کوچک از روغن.
4:3וַיֹּאמֶר לְכִי שַׁאֲלִי־לָךְ כֵּלִים מִן־הַחוּץ מֵאֵת כָּל־שְׁכֵנָיִךְ כֵּלִים רֵקִים אַל־תַּמְעִיטִי׃وَیُمِر لِخی شَالی-لَخ کِلیم مین-هَخوتس مِئِت کُل-شِخِنَییخ کِلیم رِکیم آل-تَمئیتیگفت: برو و از بیرون، از همهٔ همسایگانت، ظرف‌های خالی به عاریت بگیر؛ اندک مگیر.
4:4וּבָאת וְסָגַרְתְּ הַדֶּלֶת בַּעֲדֵךְ וּבְעַד־בָּנַיִךְ וְיָצַקְתְּ עַל כָּל־הַכֵּלִים הָאֵלֶּה וְהַמָּלֵא תַּסִּיעִי׃اووَت وِسَگَرت هَدِلِت بَادِخ اوواد-بَنَییخ وِیَتسَکت آل کُل-هَکِلیم هَئِله وِهَمَله تَسیئیو داخل شو و در را بر خود و پسرانت ببند، و در همهٔ این ظرف‌ها بریز، و هر یک را که پر شد کنار بگذار.
4:5וַתֵּלֶךְ מֵאִתּוֹ וַתִּסְגֹּר הַדֶּלֶת בַּעֲדָהּ וּבְעַד בָּנֶיהָ הֵם מַגִּשִׁים אֵלֶיהָ וְהִיא מוֹצָקֶת׃وَتِلِخ مِئیتو وَتیسگُر هَدِلِت بَادَه اوواد بَنِها هِم مَگیشیم اِلِها وِهی مُتسَکِتپس از نزد او رفت و در را بر خود و پسرانش بست؛ آنان ظرف‌ها را نزد او می‌آوردند و او می‌ریخت.
4:6וַיְהִי ׀ כִּמְלֹאת הַכֵּלִים וַתֹּאמֶר אֶל־בְּנָהּ הַגִּישָׁה אֵלַי עוֹד כֶּלִי וַיֹּאמֶר אֵלֶיהָ אֵין עוֹד כֶּלִי וַיַּעֲמֹד הַשָּׁמֶן׃وَیهی کیملُت هَکِلیم وَتُمِر اِل-بِنَه هَگیشا اِلَی اُد کِلی وَیُمِر اِلِها اِن اُد کِلی وَیَامُد هَشَمِنو چون ظرف‌ها پر شد، به پسرش گفت: ظرف دیگری نزد من بیاور. او گفت: ظرف دیگری نیست. و روغن بازایستاد.
4:7וַתָּבֹא וַתַּגֵּד לְאִישׁ הָאֱלֹהִים וַיֹּאמֶר לְכִי מִכְרִי אֶת־הַשֶּׁמֶן וְשַׁלְּמִי אֶת־נִשְׁיֵךְ וְאַתְּ וּבָנַיִךְ תִחְיִי בַּנּוֹתָר׃وَتَوو وَتَگِد لِئیش هَئِلُهیم وَیُمِر لِخی میخری اِت-هَشِمِن وِشَلِمی اِت-نیشیِخ وِات اووَنَییخ تیخیی بَنُتَرپس آمد و به مرد خدا خبر داد، و او گفت: برو روغن را بفروش و قرض خود را ادا کن، و تو و پسرانت از باقی آن زندگی کنید.
4:8וַיְהִי הַיּוֹם וַיַּעֲבֹר אֱלִישָׁע אֶל־שׁוּנֵם וְשָׁם אִשָּׁה גְדוֹלָה וַתַּחֲזֶק־בּוֹ לֶאֱכָל־לָחֶם וַיְהִי מִדֵּי עָבְרוֹ יָסֻר שָׁמָּה לֶאֱכָל־לָחֶם׃وَیهی هَیُم وَیَاوُر اِلیشا اِل-شونِم وِشَم ایشا گِدُلا وَتَخَزِک-بو لِئِخَل-لَخِم وَیهی میده آورو یَسور شَما لِئِخَل-لَخِمو روزی اِلیشَع به شونِم رفت، و در آنجا زنی بزرگ‌منش بود که او را به خوردن نان الزام کرد؛ و هر گاه از آنجا می‌گذشت، برای خوردن نان به آنجا می‌رفت.
4:9וַתֹּאמֶר אֶל־אִישָׁהּ הִנֵּה־נָא יָדַעְתִּי כִּי אִישׁ אֱלֹהִים קָדוֹשׁ הוּא עֹבֵר עָלֵינוּ תָּמִיד׃وَتُمِر اِل-ایشَه هینه-نا یَدَتی کی ایش اِلُهیم کَدُش هو اُوِر آلِنو تَمیدو آن زن به شوهرش گفت: اینک می‌دانم که این مرد که پیوسته از نزد ما می‌گذرد، مرد مقدس خداست.
4:10נַעֲשֶׂה־נָּא עֲלִיַּת־קִיר קְטַנָּה וְנָשִׂים לוֹ שָׁם מִטָּה וְשֻׁלְחָן וְכִסֵּא וּמְנוֹרָה וְהָיָה בְּבֹאוֹ אֵלֵינוּ יָסוּר שָׁמָּה׃نَاسه-نا آلییَت-کیر کِتَنا وِنَسیم لو شَم میتا وِشولخَن وِخیسه اومنُرا وِهَیا بِوُاو اِلِنو یَسور شَماپس بالاخانه‌ای کوچک با دیوار بسازیم و در آن برایش بستر و میز و صندلی و چراغدانی بگذاریم، تا هر گاه نزد ما آید، به آنجا رود.
4:11וַיְהִי הַיּוֹם וַיָּבֹא שָׁמָּה וַיָּסַר אֶל־הָעֲלִיָּה וַיִּשְׁכַּב־שָׁמָּה׃وَیهی هَیُم وَیَوو شَما وَیَسَر اِل-هَالییا وَییشکَو-شَماو روزی به آنجا آمد و به بالاخانه رفت و در آنجا خوابید.
4:12וַיֹּאמֶר אֶל־גֵּחֲזִי נַעֲרוֹ קְרָא לַשּׁוּנַמִּית הַזֹּאת וַיִּקְרָא־לָהּ וַתַּעֲמֹד לְפָנָיו׃وَیُمِر اِل-گِخَزی نَارو کِرا لَشونَمیت هَزُت وَییکرا-لَه وَتَامُد لِفَنَوو به خادم خود گیحَزی گفت: این زن شونَمی را بخوان. او را خواند و او در برابرش ایستاد.
4:13וַיֹּאמֶר לוֹ אֱמָר־נָא אֵלֶיהָ הִנֵּה חָרַדְתְּ ׀ אֵלֵינוּ אֶת־כָּל־הַחֲרָדָה הַזֹּאת מֶה לַעֲשׂוֹת לָךְ הֲיֵשׁ לְדַבֶּר־לָךְ אֶל־הַמֶּלֶךְ אוֹ אֶל־שַׂר הַצָּבָא וַתֹּאמֶר בְּתוֹךְ עַמִּי אָנֹכִי יֹשָׁבֶת׃وَیُمِر لو اِمَر-نا اِلِها هینه خَرَدت اِلِنو اِت-کُل-هَخَرَدا هَزُت مه لَاسُت لَخ هَیِش لِدَبِر-لَخ اِل-هَمِلِخ اُ اِل-سَر هَتسَوا وَتُمِر بِتُخ آمی آنُخی یُشَوِتو به گیحَزی گفت: به او بگو: اینک تمام این زحمت را برای ما کشیده‌ای؛ برای تو چه می‌توان کرد؟ آیا می‌خواهی دربارهٔ تو با پادشاه یا سردار سپاه سخن گفته شود؟ گفت: من در میان قوم خود ساکنم.
4:14וַיֹּאמֶר וּמֶה לַעֲשׂוֹת לָהּ וַיֹּאמֶר גֵּיחֲזִי אֲבָל בֵּן אֵין־לָהּ וְאִישָׁהּ זָקֵן׃وَیُمِر اومه لَاسُت لَه وَیُمِر گِخَزی آوَل بِن اِن-لَه وِئیشَه زَکِنو گفت: پس برای او چه باید کرد؟ گیحَزی گفت: براستی پسری ندارد و شوهرش پیر است.
4:15וַיֹּאמֶר קְרָא־לָהּ וַיִּקְרָא־לָהּ וַתַּעֲמֹד בַּפָּתַח׃وَیُمِر کِرا-لَه وَییکرا-لَه وَتَامُد بَپَتَخگفت: او را بخوان. او را خواند و او در آستانهٔ در ایستاد.
4:16וַיֹּאמֶר לַמּוֹעֵד הַזֶּה כָּעֵת חַיָּה אַתְּ חֹבֶקֶת בֵּן וַתֹּאמֶר אַל־אֲדֹנִי אִישׁ הָאֱלֹהִים אַל־תְּכַזֵּב בְּשִׁפְחָתֶךָ׃وَیُمِر لَمُئِد هَزه کَئِت خَیا آت خُوِکِت بِن وَتُمِر آل-آدُنی ایش هَئِلُهیم آل-تِخَزِو بِشیفخَتِخاو گفت: در همین وقت، در سال آینده، پسری در آغوش خواهی گرفت. گفت: نه، ای سرورم، ای مرد خدا، به کنیز خود دروغ مگو.
4:17וַתַּהַר הָאִשָּׁה וַתֵּלֶד בֵּן לַמּוֹעֵד הַזֶּה כָּעֵת חַיָּה אֲשֶׁר־דִּבֶּר אֵלֶיהָ אֱלִישָׁע׃وَتَهَر هَئیشا وَتِلِد بِن لَمُئِد هَزه کَئِت خَیا آشِر-دیبِر اِلِها اِلیشاو آن زن باردار شد و در همان وقت، در سال بعد، پسری زایید، چنان که اِلیشَع به او گفته بود.
4:18וַיִּגְדַּל הַיָּלֶד וַיְהִי הַיּוֹם וַיֵּצֵא אֶל־אָבִיו אֶל־הַקֹּצְרִים׃وَییگدَل هَیَلِد وَیهی هَیُم وَیِتسه اِل-آویو اِل-هَکُتسریمو کودک بزرگ شد؛ و روزی نزد پدر خود، نزد دروگران بیرون رفت.
4:19וַיֹּאמֶר אֶל־אָבִיו רֹאשִׁי ׀ רֹאשִׁי וַיֹּאמֶר אֶל־הַנַּעַר שָׂאֵהוּ אֶל־אִמּוֹ׃وَیُمِر اِل-آویو رُشی رُشی وَیُمِر اِل-هَنَار سَئِهو اِل-ایموو به پدرش گفت: سرم، سرم! و او به خادم گفت: او را نزد مادرش ببر.
4:20וַיִּשָּׂאֵהוּ וַיְבִיאֵהוּ אֶל־אִמּוֹ וַיֵּשֶׁב עַל־בִּרְכֶּיהָ עַד־הַצָּהֳרַיִם וַיָּמֹת׃وَییسَئِهو وَیویئِهو اِل-ایمو وَیِشِو آل-بیرکِها آد-هَتسُهُرَییم وَیَمُتپس او را برداشته نزد مادرش برد؛ و تا ظهر بر زانوهای او نشست و مرد.
4:21וַתַּעַל וַתַּשְׁכִּבֵהוּ עַל־מִטַּת אִישׁ הָאֱלֹהִים וַתִּסְגֹּר בַּעֲדוֹ וַתֵּצֵא׃وَتَال وَتَشکیوِهو آل-میتَت ایش هَئِلُهیم وَتیسگُر بَادو وَتِتسهپس بالا رفت و او را بر بستر مرد خدا خوابانید و در را بر او بست و بیرون رفت.
4:22וַתִּקְרָא אֶל־אִישָׁהּ וַתֹּאמֶר שִׁלְחָה נָא לִי אֶחָד מִן־הַנְּעָרִים וְאַחַת הָאֲתֹנוֹת וְאָרוּצָה עַד־אִישׁ הָאֱלֹהִים וְאָשׁוּבָה׃وَتیکرا اِل-ایشَه وَتُمِر شیلخا نا لی اِخَد مین-هَنِاریم وِاخَت هَاتُنُت وِاروتسا آد-ایش هَئِلُهیم وِاشوواو شوهر خود را صدا زده گفت: یکی از خادمان و یکی از ماده‌الاغ‌ها را نزد من بفرست تا نزد مرد خدا بشتابم و بازگردم.
4:23וַיֹּאמֶר מַדּוּעַ אַתְּ הֹלֶכֶת אֵלָיו הַיּוֹם לֹא־חֹדֶשׁ וְלֹא שַׁבָּת וַתֹּאמֶר שָׁלוֹם׃وَیُمِر مَدوا آت هُلِخِت اِلَو هَیُم لو-خُدِش وِلو شَبَت وَتُمِر شَلُمگفت: امروز چرا نزد او می‌روی؟ نه اول ماه است و نه شبات. گفت: شالوم.

نظرها