واییقرا ۲۲:۲۶-۲۳:۴۴ | مفتیر بمیدبار ۲۹:۱۲-۱۶ | هفتاراه زکریا ۱۴:۱-۲۱
باروخ اتا آدونای، الوهینو ملخ هاعولام، اشر باحر بانو میکول هاعمیم، ونتن لانو ات توراتو. باروخ اتا آدونای، نوتن هتوراه.
باروخ اتا آدونای، الوهینو ملخ هاعولام، اشر نتن لانو تورات امت، وحیی عولام نطع بتوخنو. باروخ اتا آدونای، نوتن هتوراه.
| # | عبری | آوانگاری (فارسی) | فارسی |
|---|---|---|---|
| 1 | וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר | ویدبِر ادونای ِل موشه لِمور | و خداوند به موسی سخن گفت و فرمود: |
| 2 | שׁ֣וֹר אוֹ כֶ֤שֶׂב אוֹ עֵז֙ כִּ֣י יִוָּלֵ֔ד וְהָיָ֛ה שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים תַּ֣חַת אִמּ֑וֹ וּמִיּ֤וֹם הַשְּׁמִינִי֙ וָהָ֔לְאָה יֵרָצֶ֕ה לְקָרְבַּ֥ן אִשֶּׁ֖ה לַיהוָֽה | شوور وو کِشب وو ِز کِی یِوالِد وهایاه شبت یامِیم تخت ِموو ومِیووم هشمِینِی واهالاه یِراتسِه لکاربن ِشه لیهواه | چون گوساله یا بره یا بزغاله‌ای زاده شود، هفت روز نزد مادرش بماند، و از روز هشتم به بعد برای قربانی آتشین برای خداوند مقبول خواهد بود. |
| 3 | וְשׁ֖וֹר אוֹ שֶׂ֑ה אֹת֣וֹ וְאֶת בְּנ֔וֹ לֹ֥א תִשְׁחֲט֖וּ בְּי֥וֹם אֶחָֽד | وشوور وو شه وتوو وِت بنوو لو تِشختو بیووم ِخاد | گاو یا گوسفند را با بچه‌اش در یک روز ذبح نکنید. |
| 4 | וְכִֽי תִזְבְּח֥וּ זֶֽבַח תּוֹדָ֖ה לַיהוָ֑ה לִֽרְצֹנְכֶ֖ם תִּזְבָּֽחוּ | وکِی تِزبخو زِبخ تووداه لیهواه لِرتسونکِم تِزباخو | چون قربانی شکرگزاری برای خداوند تقدیم کنید، آن را چنان تقدیم کنید که مقبول افتد. |
| 5 | בַּיּ֤וֹם הַהוּא֙ יֵאָכֵ֔ל לֹֽא תוֹתִ֥ירוּ מִמֶּ֖נּוּ עַד בֹּ֑קֶר אֲנִ֖י יְהוָֽה | بیووم ههو یِاکِل لو تووتِیرو مِمِنو د بوکِر نِی ادونای | در همان روز خورده شود، چیزی از آن تا صبح باقی نگذارید؛ من خداوند هستم. |
| 6 | וּשְׁמַרְתֶּם֙ מִצְוֺתַ֔י וַעֲשִׂיתֶ֖ם אֹתָ֑ם אֲנִ֖י יְהוָֽה | وشمرتِم مِتسووتی وشیتِم وتام نِی ادونای | احکام مرا نگاه دارید و آنها را به عمل آورید؛ من خداوند هستم. |
| 7 | וְלֹ֤א תְחַלְּלוּ֙ אֶת שֵׁ֣ם קָדְשִׁ֔י וְנִ֨קְדַּשְׁתִּ֔י בְּת֖וֹךְ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אֲנִ֥י יְהוָ֖ה מְקַדִּשְׁכֶֽם | ولو تخللو ِت شم کادشی ونِکدشتِی بتووخ بنِی یِشراِل نِی ادونای مکدِشکِم | نام مقدس مرا بی‌حرمت نکنید، تا در میان بنی‌اسرائیل تقدیس شوم؛ من خداوندی هستم که شما را تقدیس می‌کنم، |
| 8 | הַמּוֹצִ֤יא אֶתְכֶם֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לִהְי֥וֹת לָכֶ֖ם לֵאלֹהִ֑ים אֲנִ֖י יְהוָֽה | همووتسِی ِتکِم مِِرِتس مِتسریِم لِهیووت لاکِم لِلوهِیم نِی ادونای | که شما را از سرزمین مصر بیرون آوردم تا خدای شما باشم؛ من خداوند هستم. |
| 9 | וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר | ویدبِر ادونای ِل موشه لِمور | و خداوند به موسی سخن گفت و فرمود: |
| 10 | דַּבֵּ֞ר אֶל בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם מוֹעֲדֵ֣י יְהוָ֔ה אֲשֶׁר תִּקְרְא֥וּ אֹתָ֖ם מִקְרָאֵ֣י קֹ֑דֶשׁ אֵ֥לֶּה הֵ֖ם מוֹעֲדָֽי | دبِر ِل بنِی یِشراِل وامرتا لِهِم موودِی ادونای شر تِکرو وتام مِکراِی کودِش ِلِه هِم موودای | به بنی‌اسرائیل بگو: عیدهای خداوند که آنها را محفل‌های مقدس اعلام خواهید کرد، اینها عیدهای من است. |
| 11 | שֵׁ֣שֶׁת יָמִים֮ תֵּעָשֶׂ֣ה מְלָאכָה֒ וּבַיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֗י שַׁבַּ֤ת שַׁבָּתוֹן֙ מִקְרָא קֹ֔דֶשׁ כָּל מְלָאכָ֖ה לֹ֣א תַעֲשׂ֑וּ שַׁבָּ֥ת הִוא֙ לַֽיהוָ֔ה בְּכֹ֖ל מֽוֹשְׁבֹתֵיכֶֽם | ششت یامِیم تِاشه ملاکاه وبیووم هشبِیِی شبت شباتوون مِکرا کودِش کال ملاکاه لو تشو شبات هِو لیهواه بکول مووشبوتِیکِم | شش روز کار کرده شود، اما روز هفتم سبت آرامی و محفل مقدس است؛ هیچ کاری نکنید، این سبت خداوند در همه مسکن‌های شماست. |
| 12 | אֵ֚לֶּה מוֹעֲדֵ֣י יְהוָ֔ה מִקְרָאֵ֖י קֹ֑דֶשׁ אֲשֶׁר תִּקְרְא֥וּ אֹתָ֖ם בְּמוֹעֲדָֽם | ِلِه موودِی ادونای مِکراِی کودِش شر تِکرو وتام بموودام | اینها عیدهای خداوند، محفل‌های مقدس است که در وقت معین آنها را اعلام خواهید کرد. |
| 13 | בַּחֹ֣דֶשׁ הָרִאשׁ֗וֹן בְּאַרְבָּעָ֥ה עָשָׂ֛ר לַחֹ֖דֶשׁ בֵּ֣ין הָעַרְבָּ֑יִם פֶּ֖סַח לַיהוָֽה | بخودِش هارِشوون بربااه اشر لخودِش بِین هاربایِم پِسخ لیهواه | در ماه اول، روز چهاردهم ماه، در عصر، فصح خداوند است. |
| 14 | וּבַחֲמִשָּׁ֨ה עָשָׂ֥ר יוֹם֙ לַחֹ֣דֶשׁ הַזֶּ֔ה חַ֥ג הַמַּצּ֖וֹת לַיהוָ֑ה שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים מַצּ֥וֹת תֹּאכֵֽלוּ | وبخمِشه اشر یووم لخودِش هزِه خگ همتسووت لیهواه شبت یامِیم متسووت توکِلو | و در روز پانزدهم همین ماه، عید فطیر برای خداوند است؛ هفت روز نان فطیر بخورید. |
| 15 | בַּיּוֹם֙ הָֽרִאשׁ֔וֹן מִקְרָא קֹ֖דֶשׁ יִהְיֶ֣ה לָכֶ֑ם כָּל מְלֶ֥אכֶת עֲבֹדָ֖ה לֹ֥א תַעֲשֽׂוּ | بیووم هارِشوون مِکرا کودِش یِهیِه لاکِم کال ملِکِت بوداه لو تشو | در روز اول محفل مقدس داشته باشید؛ هیچ کار دشواری نکنید. |
| 16 | וְהִקְרַבְתֶּ֥ם אִשֶּׁ֛ה לַיהוָ֖ה שִׁבְעַ֣ת יָמִ֑ים בַּיּ֤וֹם הַשְּׁבִיעִי֙ מִקְרָא קֹ֔דֶשׁ כָּל מְלֶ֥אכֶת עֲבֹדָ֖ה לֹ֥א תַעֲשֽׂוּ | وهِکربتِم ِشه لیهواه شبت یامِیم بیووم هشبِیِی مِکرا کودِش کال ملِکِت بوداه لو تشو | هفت روز برای خداوند قربانی آتشین تقدیم کنید؛ روز هفتم محفل مقدس است؛ هیچ کار دشواری نکنید. |
| 17 | וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר | ویدبِر ادونای ِل موشه لِمور | و خداوند به موسی سخن گفت و فرمود: |
| 18 | דַּבֵּ֞ר אֶל בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם כִּֽי תָבֹ֣אוּ אֶל הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֤ר אֲנִי֙ נֹתֵ֣ן לָכֶ֔ם וּקְצַרְתֶּ֖ם אֶת קְצִירָ֑הּ וַהֲבֵאתֶ֥ם אֶת עֹ֛מֶר רֵאשִׁ֥ית קְצִירְכֶ֖ם אֶל הַכֹּהֵֽן | دبِر ِل بنِی یِشراِل وامرتا لِهِم کِی تابوو ِل هاارِتس شر نِی نوتِن لاکِم وکتسرتِم ِت کتسِیراه وهبِتِم ِت ومِر رِشیت کتسِیرکِم ِل هکوهِن | به بنی‌اسرائیل بگو: چون به سرزمینی که به شما می‌دهم داخل شوید و محصول آن را درو کنید، بافه‌ای از نوبر محصول خود نزد کاهن بیاورید. |
| 19 | וְהֵנִ֧יף אֶת הָעֹ֛מֶר לִפְנֵ֥י יְהוָ֖ה לִֽרְצֹנְכֶ֑ם מִֽמָּחֳרַת֙ הַשַּׁבָּ֔ת יְנִיפֶ֖נּוּ הַכֹּהֵֽן | وهِنِیف ِت هاومِر لِپنِی ادونای لِرتسونکِم مِماخُرت هشبات ینِیپِنو هکوهِن | کاهن آن بافه را به حضور خداوند بجنباند تا برای شما مقبول شود؛ فردای بعد از سبت کاهن آن را بجنباند. |
| 20 | וַעֲשִׂיתֶ֕ם בְּי֥וֹם הֲנִֽיפְכֶ֖ם אֶת הָעֹ֑מֶר כֶּ֣בֶשׂ תָּמִ֧ים בֶּן שְׁנָת֛וֹ לְעֹלָ֖ה לַיהוָֽה | وشیتِم بیووم هنِیپکِم ِت هاومِر کِبِش تامِیم بِن شناتوو لولاه لیهواه | در روزی که بافه را می‌جنبانید، بره‌ای یک‌ساله بی‌عیب برای قربانی سوختنی به خداوند تقدیم کنید. |
| 21 | וּמִנְחָתוֹ֩ שְׁנֵ֨י עֶשְׂרֹנִ֜ים סֹ֣לֶת בְּלוּלָ֥ה בַשֶּׁ֛מֶן אִשֶּׁ֥ה לַיהוָ֖ה רֵ֣יחַ נִיחֹ֑חַ וְנִסְכֹּ֥ה יַ֖יִן רְבִיעִ֥ת הַהִֽין | ومِنخاتوو شنِی ِشرونِیم سولِت بلولاه بشمِن ِشه لیهواه رِیخ نِیخوخ ونِسکوه ییِن ربِیِت ههِین | هدیه آردی آن دو دهم ایفه از آرد نرم مخلوط با روغن باشد، قربانی آتشین با رایحه خوش برای خداوند؛ و هدیه ریختنی آن ربع هین شراب باشد. |
| 22 | וְלֶחֶם֩ וְקָלִ֨י וְכַרְמֶ֜ל לֹ֣א תֹֽאכְל֗וּ עַד עֶ֨צֶם֙ הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה עַ֚ד הֲבִ֣יאֲכֶ֔ם אֶת קָרְבַּ֖ן אֱלֹהֵיכֶ֑ם חֻקַּ֤ת עוֹלָם֙ לְדֹרֹ֣תֵיכֶ֔ם בְּכֹ֖ל מֹשְׁבֹֽתֵיכֶֽם | ولِخِم وکالِی وکرمِل لو توکلو د ِتسِم هیووم هزِه د هبِیکِم ِت کاربن ِلوهِیکِم خوکت وولام لدوروتِیکِم بکول موشبوتِیکِم | تا آن روز که هدیه خدای خود را نیاورده‌اید، نه نان و نه خوشه برشته و نه خوشه تازه بخورید؛ این فریضه‌ای ابدی برای نسل‌های شما در همه مسکن‌های شماست. |
| 23 | וּסְפַרְתֶּ֤ם לָכֶם֙ מִמָּחֳרַ֣ת הַשַּׁבָּ֔ת מִיּוֹם֙ הֲבִ֣יאֲכֶ֔ם אֶת עֹ֖מֶר הַתְּנוּפָ֑ה שֶׁ֥בַע שַׁבָּת֖וֹת תְּמִימֹ֥ת תִּהְיֶֽינָה | وسپرتِم لاکِم مِماخُرت هشبات مِیووم هبِیکِم ِت ومِر هتنوپاه شب شباتووت تمِیموت تِهیِیناه | از فردای بعد از سبت، از روزی که بافه جنبانیدنی را آوردید، هفت هفته کامل بشمارید. |
| 24 | עַ֣ד מִֽמָּחֳרַ֤ת הַשַּׁבָּת֙ הַשְּׁבִיעִ֔ת תִּסְפְּר֖וּ חֲמִשִּׁ֣ים י֑וֹם וְהִקְרַבְתֶּ֛ם מִנְחָ֥ה חֲדָשָׁ֖ה לַיהוָֽה | د مِماخُرت هشبات هشبِیِت تِسپرو خمِشیم یووم وهِکربتِم مِنخاه خداشه لیهواه | تا فردای بعد از هفتمین سبت پنجاه روز بشمارید و هدیه آردی تازه‌ای برای خداوند تقدیم کنید. |
| 25 | מִמּוֹשְׁבֹ֨תֵיכֶ֜ם תָּבִ֣יאּוּ לֶ֣חֶם תְּנוּפָ֗ה שְׁ֚תַּיִם שְׁנֵ֣י עֶשְׂרֹנִ֔ים סֹ֣לֶת תִּהְיֶ֔ינָה חָמֵ֖ץ תֵּאָפֶ֑ינָה בִּכּוּרִ֖ים לַֽיהוָֽה | مِمووشبوتِیکِم تابِیو لِخِم تنوپاه شتیِم شنِی ِشرونِیم سولِت تِهیِیناه خامِتس تِاپِیناه بِکورِیم لیهواه | از مسکن‌های خود دو قرص نان برای هدیه جنبانیدنی بیاورید؛ از دو دهم ایفه آرد نرم باشد، با خمیرمایه پخته شده، به عنوان نوبر برای خداوند. |
| 26 | וְהִקְרַבְתֶּ֣ם עַל הַלֶּ֗חֶם שִׁבְעַ֨ת כְּבָשִׂ֤ים תְּמִימִם֙ בְּנֵ֣י שָׁנָ֔ה וּפַ֧ר בֶּן בָּקָ֛ר אֶחָ֖ד וְאֵילִ֣ם שְׁנָ֑יִם יִהְי֤וּ עֹלָה֙ לַֽיהוָ֔ה וּמִנְחָתָם֙ וְנִסְכֵּיהֶ֔ם אִשֵּׁ֥ה רֵֽיחַ נִיחֹ֖חַ לַיהוָֽה | وهِکربتِم ل هلِخِم شبت کباشیم تمِیمِم بنِی شناه وپر بِن باکار ِخاد وِیلِم شنایِم یِهیو ولاه لیهواه ومِنخاتام ونِسکِیهِم ِشه رِیخ نِیخوخ لیهواه | همراه نان، هفت بره یک‌ساله بی‌عیب و یک گوساله جوان و دو قوچ تقدیم کنید؛ اینها با هدیه آردی و هدیه‌های ریختنی آنها، قربانی سوختنی، قربانی آتشین با رایحه خوش برای خداوند خواهد بود. |
| 27 | וַעֲשִׂיתֶ֛ם שְׂעִיר עִזִּ֥ים אֶחָ֖ד לְחַטָּ֑את וּשְׁנֵ֧י כְבָשִׂ֛ים בְּנֵ֥י שָׁנָ֖ה לְזֶ֥בַח שְׁלָמִֽים | وشیتِم شِیر ِزِیم ِخاد لختات وشنِی کباشیم بنِی شناه لزِبخ شلامِیم | و یک بز نر برای قربانی گناه و دو بره یک‌ساله برای قربانی سلامتی تقدیم کنید. |
| 28 | וְהֵנִ֣יף הַכֹּהֵ֣ן אֹתָ֡ם עַל֩ לֶ֨חֶם הַבִּכּוּרִ֤ים תְּנוּפָה֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה עַל שְׁנֵ֖י כְּבָשִׂ֑ים קֹ֛דֶשׁ יִהְי֥וּ לַיהוָ֖ה לַכֹּהֵֽן | وهِنِیف هکوهِن وتام ل لِخِم هبِکورِیم تنوپاه لِپنِی ادونای ل شنِی کباشیم کودِش یِهیو لیهواه لکوهِن | کاهن آنها را با نان نوبر، همراه دو بره، به حضور خداوند به عنوان هدیه جنبانیدنی بجنباند؛ اینها برای خداوند مقدس خواهد بود، از آن کاهن. |
| 29 | וּקְרָאתֶ֞ם בְּעֶ֣צֶם הַיּ֣וֹם הַזֶּ֗ה מִֽקְרָא קֹ֨דֶשׁ֙ יִהְיֶ֣ה לָכֶ֔ם כָּל מְלֶ֥אכֶת עֲבֹדָ֖ה לֹ֣א תַעֲשׂ֑וּ חֻקַּ֥ת עוֹלָ֛ם בְּכָל מוֹשְׁבֹ֥תֵיכֶ֖ם לְדֹרֹֽתֵיכֶֽם | وکراتِم بِتسِم هیووم هزِه مِکرا کودِش یِهیِه لاکِم کال ملِکِت بوداه لو تشو خوکت وولام بکال مووشبوتِیکِم لدوروتِیکِم | در همان روز محفل مقدسی اعلام کنید؛ هیچ کار دشواری نکنید؛ این فریضه‌ای ابدی در همه مسکن‌های شما برای نسل‌های شماست. |
| 30 | וּֽבְקֻצְרְכֶ֞ם אֶת קְצִ֣יר אַרְצְכֶ֗ם לֹֽא תְכַלֶּ֞ה פְּאַ֤ת שָֽׂדְךָ֙ בְּקֻצְרֶ֔ךָ וְלֶ֥קֶט קְצִירְךָ֖ לֹ֣א תְלַקֵּ֑ט לֶֽעָנִ֤י וְלַגֵּר֙ תַּעֲזֹ֣ב אֹתָ֔ם אֲנִ֖י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶֽם | وبکوتسرکِم ِت کتسِیر رتسکِم لو تکلِه پت شدخا بکوتسرِخا ولِکِت کتسِیرخا لو تلکِت لِانِی ولگِر تزوب وتام نِی ادونای ِلوهِیکِم | چون محصول سرزمین خود را درو می‌کنید، گوشه مزرعه خود را تمام درو نکن، و خوشه‌های افتاده محصول خود را جمع نکن؛ آنها را برای فقیر و غریب بگذار؛ من یهوه خدای شما هستم. |
| 31 | וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר | ویدبِر ادونای ِل موشه لِمور | و خداوند به موسی سخن گفت و فرمود: |
| 32 | דַּבֵּ֛ר אֶל בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר בַּחֹ֨דֶשׁ הַשְּׁבִיעִ֜י בְּאֶחָ֣ד לַחֹ֗דֶשׁ יִהְיֶ֤ה לָכֶם֙ שַׁבָּת֔וֹן זִכְר֥וֹן תְּרוּעָ֖ה מִקְרָא קֹֽדֶשׁ | دبِر ِل بنِی یِشراِل لِمور بخودِش هشبِیِی بِخاد لخودِش یِهیِه لاکِم شباتوون زِکروون ترواه مِکرا کودِش | به بنی‌اسرائیل بگو: در ماه هفتم، روز اول ماه، برای شما آرامی باشد، یادبود با نواختن شیپور، محفل مقدس. |
| 33 | כָּל מְלֶ֥אכֶת עֲבֹדָ֖ה לֹ֣א תַעֲשׂ֑וּ וְהִקְרַבְתֶּ֥ם אִשֶּׁ֖ה לַיהוָֽה | کال ملِکِت بوداه لو تشو وهِکربتِم ِشه لیهواه | هیچ کار دشواری نکنید و برای خداوند قربانی آتشین تقدیم کنید. |
| 34 | וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר | ویدبِر ادونای ِل موشه لِمور | و خداوند به موسی سخن گفت و فرمود: |
| 35 | אַ֡ךְ בֶּעָשׂ֣וֹר לַחֹדֶשׁ֩ הַשְּׁבִיעִ֨י הַזֶּ֜ה י֧וֹם הַכִּפֻּרִ֣ים ה֗וּא מִֽקְרָא קֹ֨דֶשׁ֙ יִהְיֶ֣ה לָכֶ֔ם וְעִנִּיתֶ֖ם אֶת נַפְשֹׁתֵיכֶ֑ם וְהִקְרַבְתֶּ֥ם אִשֶּׁ֖ה לַיהוָֽה | خ بِاشوور لخودِش هشبِیِی هزِه یووم هکِپورِیم هو مِکرا کودِش یِهیِه لاکِم وِنِیتِم ِت نپشتِیکِم وهِکربتِم ِشه لیهواه | اما روز دهم همین ماه هفتم، روز کفاره است؛ برای شما محفل مقدس باشد و جان‌های خود را ذلیل کنید و برای خداوند قربانی آتشین تقدیم کنید. |
| 36 | וְכָל מְלָאכָה֙ לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ בְּעֶ֖צֶם הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה כִּ֣י י֤וֹם כִּפֻּרִים֙ ה֔וּא לְכַפֵּ֣ר עֲלֵיכֶ֔ם לִפְנֵ֖י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶֽם | وکال ملاکاه لو تشو بِتسِم هیووم هزِه کِی یووم کِپورِیم هو لکپِر لِیکِم لِپنِی ادونای ِلوهِیکِم | در آن روز هیچ کاری نکنید، زیرا روز کفاره است تا برای شما به حضور یهوه خدای شما کفاره شود. |
| 37 | כִּ֤י כָל הַנֶּ֨פֶשׁ֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא תְעֻנֶּ֔ה בְּעֶ֖צֶם הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה וְנִכְרְתָ֖ה מֵֽעַמֶּֽיהָ | کِی کال هنِپِش شر لو تونِه بِتسِم هیووم هزِه ونِکرتاه مِمِیها | زیرا هر کسی که در آن روز جان خود را ذلیل نکند، از میان قوم خود منقطع خواهد شد. |
| 38 | וְכָל הַנֶּ֗פֶשׁ אֲשֶׁ֤ר תַּעֲשֶׂה֙ כָּל מְלָאכָ֔ה בְּעֶ֖צֶם הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה וְהַֽאֲבַדְתִּ֛י אֶת הַנֶּ֥פֶשׁ הַהִ֖וא מִקֶּ֥רֶב עַמָּֽהּ | وکال هنِپِش شر تشه کال ملاکاه بِتسِم هیووم هزِه وهبدتِی ِت هنِپِش ههِو مِکِرِب ماه | و هر کسی که در آن روز کاری انجام دهد، آن شخص را از میان قومش هلاک خواهم کرد. |
| 39 | כָּל מְלָאכָ֖ה לֹ֣א תַעֲשׂ֑וּ חֻקַּ֤ת עוֹלָם֙ לְדֹרֹ֣תֵיכֶ֔ם בְּכֹ֖ל מֹֽשְׁבֹֽתֵיכֶֽם | کال ملاکاه لو تشو خوکت وولام لدوروتِیکِم بکول موشبوتِیکِم | هیچ کاری نکنید؛ این فریضه‌ای ابدی برای نسل‌های شما در همه مسکن‌های شماست. |
| 40 | שַׁבַּ֨ת שַׁבָּת֥וֹן הוּא֙ לָכֶ֔ם וְעִנִּיתֶ֖ם אֶת נַפְשֹׁתֵיכֶ֑ם בְּתִשְׁעָ֤ה לַחֹ֨דֶשׁ֙ בָּעֶ֔רֶב מֵעֶ֣רֶב עַד עֶ֔רֶב תִּשְׁבְּת֖וּ שַׁבַּתְּכֶֽם | شبت شباتوون هو لاکِم وِنِیتِم ِت نپشتِیکِم بتِشاه لخودِش باِرِب مِِرِب د ِرِب تِشبتو شبتکِم | این برای شما سبت آرامی کامل باشد و جان‌های خود را ذلیل کنید؛ از عصر روز نهم ماه تا عصر بعد، سبت خود را نگاه دارید. |
| 41 | וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר | ویدبِر ادونای ِل موشه لِمور | و خداوند به موسی سخن گفت و فرمود: |
| 42 | דַּבֵּ֛ר אֶל בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר בַּחֲמִשָּׁ֨ה עָשָׂ֜ר י֗וֹם לַחֹ֤דֶשׁ הַשְּׁבִיעִי֙ הַזֶּ֔ה חַ֧ג הַסֻּכּ֛וֹת שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים לַיהֹוָֽה | دبِر ِل بنِی یِشراِل لِمور بخمِشه اشر یووم لخودِش هشبِیِی هزِه خگ هسوکووت شبت یامِیم لیهوواه | به بنی‌اسرائیل بگو: از روز پانزدهم همین ماه هفتم، عید سایبان‌ها برای خداوند هفت روز است. |
| 43 | בַּיּ֥וֹם הָרִאשׁ֖וֹן מִקְרָא קֹ֑דֶשׁ כָּל מְלֶ֥אכֶת עֲבֹדָ֖ה לֹ֥א תַעֲשֽׂוּ | بیووم هارِشوون مِکرا کودِش کال ملِکِت بوداه لو تشو | در روز اول محفل مقدس باشد؛ هیچ کار دشواری نکنید. |
| 44 | שִׁבְעַ֣ת יָמִ֔ים תַּקְרִ֥יבוּ אִשֶּׁ֖ה לַיהוָ֑ה בַּיּ֣וֹם הַשְּׁמִינִ֡י מִקְרָא קֹדֶשׁ֩ יִהְיֶ֨ה לָכֶ֜ם וְהִקְרַבְתֶּ֨ם אִשֶּׁ֤ה לַֽיהוָה֙ עֲצֶ֣רֶת הִ֔וא כָּל מְלֶ֥אכֶת עֲבֹדָ֖ה לֹ֥א תַעֲשֽׂוּ | شبت یامِیم تکرِیبو ِشه لیهواه بیووم هشمِینِی مِکرا کودِش یِهیِه لاکِم وهِکربتِم ِشه لیهواه تسِرِت هِو کال ملِکِت بوداه لو تشو | هفت روز برای خداوند قربانی آتشین تقدیم کنید؛ در روز هشتم برای شما محفل مقدس باشد و برای خداوند قربانی آتشین تقدیم کنید؛ این محفل اختتامیه است، هیچ کار دشواری نکنید. |
| 45 | אֵ֚לֶּה מוֹעֲדֵ֣י יְהוָ֔ה אֲשֶׁר תִּקְרְא֥וּ אֹתָ֖ם מִקְרָאֵ֣י קֹ֑דֶשׁ לְהַקְרִ֨יב אִשֶּׁ֜ה לַיהוָ֗ה עֹלָ֧ה וּמִנְחָ֛ה זֶ֥בַח וּנְסָכִ֖ים דְּבַר י֥וֹם בְּיוֹמֽוֹ | ِلِه موودِی ادونای شر تِکرو وتام مِکراِی کودِش لهکرِیب ِشه لیهواه ولاه ومِنخاه زِبخ ونساکِیم دبر یووم بیووموو | اینها عیدهای خداوند است که به عنوان محفل‌های مقدس اعلام خواهید کرد تا برای خداوند قربانی آتشین تقدیم شود: قربانی سوختنی و هدیه آردی، قربانی و هدیه‌های ریختنی، هر روز به اندازه خودش، |
| 46 | מִלְּבַ֖ד שַׁבְּתֹ֣ת יְּהוָ֑ה וּמִלְּבַ֣ד מַתְּנֽוֹתֵיכֶ֗ם וּמִלְּבַ֤ד כָּל נִדְרֵיכֶם֙ וּמִלְּבַד֙ כָּל נִדְב֣וֹתֵיכֶ֔ם אֲשֶׁ֥ר תִּתְּנ֖וּ לַיהוָֽה | مِلبد شبتوت ادونای ومِلبد متنووتِیکِم ومِلبد کال نِدرِیکِم ومِلبد کال نِدبووتِیکِم شر تِتنو لیهواه | غیر از سبت‌های خداوند و غیر از هدایای شما و غیر از همه نذرهای شما و غیر از همه هدایای داوطلبانه‌ای که به خداوند می‌دهید. |
| 47 | אַ֡ךְ בַּחֲמִשָּׁה֩ עָשָׂ֨ר י֜וֹם לַחֹ֣דֶשׁ הַשְּׁבִיעִ֗י בְּאָסְפְּכֶם֙ אֶת תְּבוּאַ֣ת הָאָ֔רֶץ תָּחֹ֥גּוּ אֶת חַג יְהוָ֖ה שִׁבְעַ֣ת יָמִ֑ים בַּיּ֤וֹם הָֽרִאשׁוֹן֙ שַׁבָּת֔וֹן וּבַיּ֥וֹם הַשְּׁמִינִ֖י שַׁבָּתֽוֹן | خ بخمِشه اشر یووم لخودِش هشبِیِی باسپکِم ِت تبوت هاارِتس تاخوگو ِت خگ ادونای شبت یامِیم بیووم هارِشوون شباتوون وبیووم هشمِینِی شباتوون | پس در روز پانزدهم ماه هفتم، چون محصول زمین را جمع کرده باشید، عید خداوند را هفت روز نگاه دارید؛ روز اول آرامی و روز هشتم نیز آرامی. |
| 48 | וּלְקַחְתֶּ֨ם לָכֶ֜ם בַּיּ֣וֹם הָרִאשׁ֗וֹן פְּרִ֨י עֵ֤ץ הָדָר֙ כַּפֹּ֣ת תְּמָרִ֔ים וַעֲנַ֥ף עֵץ עָבֹ֖ת וְעַרְבֵי נָ֑חַל וּשְׂמַחְתֶּ֗ם לִפְנֵ֛י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶ֖ם שִׁבְעַ֥ת יָמִֽים | ولکختِم لاکِم بیووم هارِشوون پرِی ِتس هادار کپوت تمارِیم ونف ِتس ابوت وربِی ناخل وشمختِم لِپنِی ادونای ِلوهِیکِم شبت یامِیم | در روز اول میوه درخت زیبا، شاخه‌های نخل، شاخه‌های درخت پرپشت و بید نهر بگیرید و به حضور یهوه خدای خود هفت روز شادی کنید. |
| 49 | וְחַגֹּתֶ֤ם אֹתוֹ֙ חַ֣ג לַֽיהוָ֔ה שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים בַּשָּׁנָ֑ה חֻקַּ֤ת עוֹלָם֙ לְדֹרֹ֣תֵיכֶ֔ם בַּחֹ֥דֶשׁ הַשְּׁבִיעִ֖י תָּחֹ֥גּוּ אֹתֽוֹ | وخگوتِم وتوو خگ لیهواه شبت یامِیم بشناه خوکت وولام لدوروتِیکِم بخودِش هشبِیِی تاخوگو وتوو | این عید را برای خداوند هفت روز در سال نگاه دارید؛ فریضه‌ای ابدی برای نسل‌های شماست، در ماه هفتم آن را نگاه دارید. |
| 50 | בַּסֻּכֹּ֥ת תֵּשְׁב֖וּ שִׁבְעַ֣ת יָמִ֑ים כָּל הָֽאֶזְרָח֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל יֵשְׁב֖וּ בַּסֻּכֹּֽת | بسوکوت تِشبو شبت یامِیم کال هاِزراخ بیِشراِل یِشبو بسوکوت | هفت روز در سایبان‌ها ساکن شوید؛ همه بومیان اسرائیل در سایبان‌ها ساکن شوند، |
| 51 | לְמַעַן֮ יֵדְע֣וּ דֹרֹֽתֵיכֶם֒ כִּ֣י בַסֻּכּ֗וֹת הוֹשַׁ֨בְתִּי֙ אֶת בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל בְּהוֹצִיאִ֥י אוֹתָ֖ם מֵאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם אֲנִ֖י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶֽם | لمن یِدو دوروتِیکِم کِی بسوکووت هووشبتِی ِت بنِی یِشراِل بهووتسِیِی ووتام مِِرِتس مِتسرایِم نِی ادونای ِلوهِیکِم | تا نسل‌های شما بدانند که بنی‌اسرائیل را در سایبان‌ها ساکن کردم، هنگامی که آنها را از سرزمین مصر بیرون آوردم؛ من یهوه خدای شما هستم. |
| 52 | וַיְדַבֵּ֣ר מֹשֶׁ֔ה אֶת מֹעֲדֵ֖י יְהוָ֑ה אֶל בְּנֵ֖י יִשְׂרָאֵֽל | ویدبِر موشه ِت مودِی ادونای ِل بنِی یِشراِل | و موسی عیدهای خداوند را به بنی‌اسرائیل اعلام کرد. |
| # | عبری | آوانگاری (فارسی) | فارسی |
|---|---|---|---|
| 1 | וּבַחֲמִשָּׁה֩ עָשָׂ֨ר י֜וֹם לַחֹ֣דֶשׁ הַשְּׁבִיעִ֗י מִֽקְרָא קֹ֨דֶשׁ֙ יִהְיֶ֣ה לָכֶ֔ם כָּל מְלֶ֥אכֶת עֲבֹדָ֖ה לֹ֣א תַעֲשׂ֑וּ וְחַגֹּתֶ֥ם חַ֛ג לַיהוָ֖ה שִׁבְעַ֥ת יָמִֽים | وبخمِشه اشر یووم لخودِش هشبِیِی مِکرا کودِش یِهیِه لاکِم کال ملِکِت بوداه لو تشو وخگوتِم خگ لیهواه شبت یامِیم | و در روز پانزدهم ماه هفتم برای شما محفل مقدس باشد؛ هیچ کار دشواری نکنید و عید خداوند را هفت روز نگاه دارید. |
| 2 | וְהִקְרַבְתֶּ֨ם עֹלָ֜ה אִשֵּׁ֨ה רֵ֤יחַ נִיחֹ֨חַ֙ לַֽיהוָ֔ה פָּרִ֧ים בְּנֵי בָקָ֛ר שְׁלֹשָׁ֥ה עָשָׂ֖ר אֵילִ֣ם שְׁנָ֑יִם כְּבָשִׂ֧ים בְּנֵֽי שָׁנָ֛ה אַרְבָּעָ֥ה עָשָׂ֖ר תְּמִימִ֥ם יִהְיֽוּ | وهِکربتِم ولاه ِشه رِیخ نِیخوخ لیهواه پارِیم بنِی باکار شلوشه اشر ِیلِم شنایِم کباشیم بنِی شناه ربااه اشر تمِیمِم یِهیو | و قربانی سوختنی، قربانی آتشین با رایحه خوش برای خداوند تقدیم کنید: سیزده گوساله جوان، دو قوچ، چهارده بره یک‌ساله، همه بی‌عیب. |
| 3 | וּמִנְחָתָ֔ם סֹ֖לֶת בְּלוּלָ֣ה בַשָּׁ֑מֶן שְׁלֹשָׁ֨ה עֶשְׂרֹנִ֜ים לַפָּ֣ר הָֽאֶחָ֗ד לִשְׁלֹשָׁ֤ה עָשָׂר֙ פָּרִ֔ים שְׁנֵ֤י עֶשְׂרֹנִים֙ לָאַ֣יִל הָֽאֶחָ֔ד לִשְׁנֵ֖י הָאֵילִֽם | ومِنخاتام سولِت بلولاه بشمِن شلوشه ِشرونِیم لپار هاِخاد لِشلوشه اشر پارِیم شنِی ِشرونِیم لایِل هاِخاد لِشنِی هاِیلِم | و هدیه آردی آنها آرد نرم مخلوط با روغن باشد، سه دهم برای هر یک از سیزده گوساله، دو دهم برای هر یک از دو قوچ، |
| 4 | וְעִשָּׂרׄוֹן֙ עִשָּׂר֔וֹן לַכֶּ֖בֶשׂ הָאֶחָ֑ד לְאַרְבָּעָ֥ה עָשָׂ֖ר כְּבָשִֽׂים | وِشروون ِشروون لکِبِش هاِخاد لربااه اشر کباشیم | و یک دهم برای هر یک از چهارده بره. |
| 5 | וּשְׂעִיר עִזִּ֥ים אֶחָ֖ד חַטָּ֑את מִלְּבַד֙ עֹלַ֣ת הַתָּמִ֔יד מִנְחָתָ֖הּ וְנִסְכָּֽהּ | وشِیر ِزِیم ِخاد ختات مِلبد ولت هتامِید مِنخاتاه ونِسکاه | و یک بز نر برای قربانی گناه، غیر از قربانی سوختنی دائمی و هدیه آردی و هدیه ریختنی آن. |
| # | عبری | آوانگاری (فارسی) | فارسی |
|---|---|---|---|
| 1 | הִנֵּ֥ה יֽוֹם בָּ֖א לַֽיהוָ֑ה וְחֻלַּ֥ק שְׁלָלֵ֖ךְ בְּקִרְבֵּֽךְ | هِنِه یووم با لیهواه وخولک شلالِخ بکِربِخ | اینک روز خداوند می‌آید و غنیمت تو در میان تو تقسیم خواهد شد. |
| 2 | וְאָסַפְתִּ֨י אֶת כָּל הַגּוֹיִ֥ם אֶֽל יְרוּשָׁלִַם֮ לַמִּלְחָמָה֒ וְנִלְכְּדָ֣ה הָעִ֗יר וְנָשַׁ֨סּוּ֙ הַבָּ֣תִּ֔ים וְהַנָּשִׁ֖ים תשגלנה תִּשָּׁכַ֑בְנָה וְיָצָ֞א חֲצִ֤י הָעִיר֙ בַּגּוֹלָ֔ה וְיֶ֣תֶר הָעָ֔ם לֹ֥א יִכָּרֵ֖ת מִן הָעִֽיר | واسپتِی ِت کال هگوویِم ِل یروشلم لمِلخاماه ونِلکداه هاِیر وناشسو هباتِیم وهناشیم تشگلنه تِشکبناه ویاتسا ختسِی هاِیر بگوولاه ویِتِر هاام لو یِکارِت مِن هاِیر | و من همه امت‌ها را برای جنگ بر ضد اورشلیم گرد خواهم آورد؛ شهر گرفته خواهد شد، خانه‌ها غارت خواهد شد و زنان بی‌عصمت خواهند شد؛ نیمی از شهر به اسارت خواهد رفت، اما بقیه قوم از شهر منقطع نخواهند شد. |
| 3 | וְיָצָ֣א יְהוָ֔ה וְנִלְחַ֖ם בַּגּוֹיִ֣ם הָהֵ֑ם כְּי֥וֹם הִֽלָּחֲמ֖ו בְּי֥וֹם קְרָֽב | ویاتسا ادونای ونِلخم بگوویِم هاهِم کیووم هِلاخمو بیووم کراب | آنگاه خداوند بیرون خواهد آمد و با آن امت‌ها خواهد جنگید، چنانکه در روز جنگ می‌جنگد. |
| 4 | וְעָמְד֣וּ רַגְלָ֣יו בַּיּוֹם הַ֠הוּא עַל הַ֨ר הַזֵּתִ֜ים אֲשֶׁ֨ר עַל פְּנֵ֥י יְרוּשָׁלִַם֮ מִקֶּדֶם֒ וְנִבְקַע֩ הַ֨ר הַזֵּיתִ֤ים מֵֽחֶצְיוֹ֙ מִזְרָ֣חָה וָיָ֔מָּה גֵּ֖יא גְּדוֹלָ֣ה מְאֹ֑ד וּמָ֨שׁ חֲצִ֥י הָהָ֛ר צָפ֖וֹנָה וְחֶצְיוֹ נֶֽגְבָּה | وامدو رگلایو بیووم ههو ل هر هزِتِیم شر ل پنِی یروشلم مِکِدِم ونِبک هر هزِیتِیم مِخِتسیوو مِزراخاه وایاماه گِی گدوولاه مود وماش ختسِی هاهار تساپووناه وخِتسیوو نِگباه | و در آن روز پاهای او بر کوه زیتون که در مقابل اورشلیم به سمت مشرق است خواهد ایستاد؛ و کوه زیتون از وسط خود به سمت مشرق و مغرب شکافته خواهد شد و دره‌ای بسیار بزرگ خواهد شد؛ نیمی از کوه به سمت شمال و نیمی به سمت جنوب عقب خواهد نشست. |
| 5 | וְנַסְתֶּ֣ם גֵּֽיא הָרַ֗י כִּֽי יַגִּ֣יעַ גֵּי הָרִים֮ אֶל אָצַל֒ וְנַסְתֶּ֗ם כַּאֲשֶׁ֤ר נַסְתֶּם֙ מִפְּנֵ֣י הָרַ֔עַשׁ בִּימֵ֖י עֻזִּיָּ֣ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֑ה וּבָא֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהַ֔י כָּל קְדֹשִׁ֖ים עִמָּֽךְ | ونستِم گِی هاری کِی یگِی گِی هارِیم ِل اتسل ونستِم کشر نستِم مِپنِی هارش بِیمِی وزِیاه مِلِخ یهوداه وبا ادونای ِلوهی کال کدوشیم ِماخ | و شما به دره کوه‌های من خواهید گریخت، زیرا دره کوه‌ها تا اَصَل خواهد رسید؛ و خواهید گریخت چنانکه از زلزله در ایام عزیا پادشاه یهودا گریختید؛ و یهوه خدای من خواهد آمد و همه مقدسان با او. |
| 6 | וְהָיָ֖ה בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא לֹֽא יִהְיֶ֣ה א֔וֹר יְקָר֖וֹת יקפאון וְקִפָּאֽוֹן | وهایاه بیووم ههو لو یِهیِه وور یکارووت یکپون وکِپاوون | و در آن روز نور نخواهد بود، نه سرما و نه یخبندان. |
| 7 | וְהָיָ֣ה יוֹם אֶחָ֗ד ה֛וּא יִוָּדַ֥ע לַֽיהוָ֖ה לֹא י֣וֹם וְלֹא לָ֑יְלָה וְהָיָ֥ה לְעֵֽת עֶ֖רֶב יִֽהְיֶה אֽוֹר | وهایاه یووم ِخاد هو یِواد لیهواه لو یووم ولو لایلاه وهایاه لِت ِرِب یِهیِه وور | و آن روزی خواهد بود که فقط خداوند آن را می‌داند، نه روز و نه شب؛ و در وقت عصر روشنایی خواهد بود. |
| 8 | וְהָיָ֣ה בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא יֵצְא֤וּ מַֽיִם חַיִּים֙ מִיר֣וּשָׁלִַ֔ם חֶצְיָ֗ם אֶל הַיָּם֙ הַקַּדְמוֹנִ֔י וְחֶצְיָ֖ם אֶל הַיָּ֣ם הָאַחֲר֑וֹן בַּקַּ֥יִץ וּבָחֹ֖רֶף יִֽהְיֶֽה | وهایاه بیووم ههو یِتسو میِم خیِیم مِیروشلم خِتسیام ِل هیام هکدموونِی وخِتسیام ِل هیام هاخروون بکیِتس وباخورِف یِهیِه | و در آن روز آب‌های زنده از اورشلیم بیرون خواهد آمد، نیمی به سمت دریای شرقی و نیمی به سمت دریای غربی؛ در تابستان و زمستان چنین خواهد بود. |
| 9 | וְהָיָ֧ה יְהוָ֛ה לְמֶ֖לֶךְ עַל כָּל הָאָ֑רֶץ בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא יִהְיֶ֧ה יְהוָ֛ה אֶחָ֖ד וּשְׁמ֥וֹ אֶחָֽד | وهایاه ادونای لمِلِخ ل کال هاارِتس بیووم ههو یِهیِه ادونای ِخاد وشموو ِخاد | و خداوند بر تمامی زمین پادشاه خواهد بود؛ در آن روز خداوند یکی خواهد بود و نام او یکی. |
| 10 | יִסּ֨וֹב כָּל הָאָ֤רֶץ כָּעֲרָבָה֙ מִגֶּ֣בַע לְרִמּ֔וֹן נֶ֖גֶב יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וְֽרָאֲמָה֩ וְיָשְׁבָ֨ה תַחְתֶּ֜יהָ לְמִשַּׁ֣עַר בִּנְיָמִ֗ן עַד מְק֞וֹם שַׁ֤עַר הָֽרִאשׁוֹן֙ עַד שַׁ֣עַר הַפִּנִּ֔ים וּמִגְדַּ֣ל חֲנַנְאֵ֔ל עַ֖ד יִקְבֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ | یِسووب کال هاارِتس کاراباه مِگِب لرِموون نِگِب یروشلام وراماه ویاشباه تختِیها لمِشر بِنیامِن د مکووم شر هارِشوون د شر هپِنِیم ومِگدل خننِل د یِکبِی همِلِخ | تمامی سرزمین مانند دشتی خواهد شد، از جِبَع تا رِمّون در جنوب اورشلیم؛ و آن شهر بلند خواهد شد و در جای خود باقی خواهد ماند، از دروازه بنیامین تا مکان دروازه اول، تا دروازه زاویه، و از برج حننئیل تا چرخشت‌های پادشاه. |
| 11 | וְיָ֣שְׁבוּ בָ֔הּ וְחֵ֖רֶם לֹ֣א יִֽהְיֶה ע֑וֹד וְיָשְׁבָ֥ה יְרוּשָׁלִַ֖ם לָבֶֽטַח | ویاشبو باه وخِرِم لو یِهیِه وود ویاشباه یروشلم لابِتخ | و مردم در آن ساکن خواهند شد و دیگر لعنتی نخواهد بود، و اورشلیم در امنیت ساکن خواهد شد. |
| 12 | וְזֹ֣את תִּֽהְיֶ֣ה הַמַּגֵּפָ֗ה אֲשֶׁ֨ר יִגֹּ֤ף יְהוָה֙ אֶת כָּל הָ֣עַמִּ֔ים אֲשֶׁ֥ר צָבְא֖וּ עַל יְרוּשָׁלִָ֑ם הָמֵ֣ק בְּשָׂר֗וֹ וְהוּא֙ עֹמֵ֣ד עַל רַגְלָ֔יו וְעֵינָיו֙ תִּמַּ֣קְנָה בְחֹֽרֵיהֶ֔ן וּלְשׁוֹנ֖וֹ תִּמַּ֥ק בְּפִיהֶֽם | وزوت تِهیِه همگِپاه شر یِگوف ادونای ِت کال هامِیم شر تسابو ل یروشلام هامِک بشروو وهو ومِد ل رگلایو وِینایو تِمکناه بخورِیهِن ولشوونوو تِمک بپِیهِم | و این بلایی خواهد بود که خداوند همه قوم‌هایی را که با اورشلیم جنگیده‌اند بدان مبتلا خواهد کرد: گوشت آنها در حالی که بر پاهای خود ایستاده‌اند خواهد پوسید، چشمانشان در حدقه‌هایشان خواهد پوسید، و زبانشان در دهانشان خواهد پوسید. |
| 13 | וְהָיָה֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא תִּֽהְיֶ֧ה מְהֽוּמַת יְהוָ֛ה רַבָּ֖ה בָּהֶ֑ם וְהֶחֱזִ֗יקוּ אִ֚ישׁ יַ֣ד רֵעֵ֔הוּ וְעָלְתָ֥ה יָד֖וֹ עַל יַ֥ד רֵעֵֽהוּ | وهایاه بیووم ههو تِهیِه مهومت ادونای رباه باهِم وهِخِزِیکو ِیش ید رِِهو والتاه یادوو ل ید رِِهو | و در آن روز آشفتگی بزرگی از جانب خداوند در میان آنها خواهد بود؛ هر کس دست همسایه خود را خواهد گرفت و دستش بر ضد دست همسایه‌اش بلند خواهد شد. |
| 14 | וְגַ֨ם יְהוּדָ֔ה תִּלָּחֵ֖ם בִּירֽוּשָׁלִָ֑ם וְאֻסַּף֩ חֵ֨יל כָּל הַגּוֹיִ֜ם סָבִ֗יב זָהָ֥ב וָכֶ֛סֶף וּבְגָדִ֖ים לָרֹ֥ב מְאֹֽד | وگم یهوداه تِلاخِم بِیروشلام ووسف خِیل کال هگوویِم سابِیب زاهاب واکِسِف وبگادِیم لاروب مود | و یهودا نیز در اورشلیم خواهد جنگید؛ و ثروت همه امت‌های اطراف، طلا و نقره و لباس، به فراوانی جمع خواهد شد. |
| 15 | וְכֵ֨ן תִּֽהְיֶ֜ה מַגֵּפַ֣ת הַסּ֗וּס הַפֶּ֨רֶד֙ הַגָּמָ֣ל וְהַחֲמ֔וֹר וְכָ֨ל הַבְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר יִהְיֶ֖ה בַּמַּחֲנ֣וֹת הָהֵ֑מָּה כַּמַּגֵּפָ֖ה הַזֹּֽאת | وکِن تِهیِه مگِپت هسوس هپِرِد هگامال وهخموور وکال هبهِماه شر یِهیِه بمخنووت هاهِماه کمگِپاه هزوت | و بلایی مانند آن بر اسبان و قاطران و شتران و الاغان و همه چارپایانی که در آن اردوگاه‌ها هستند خواهد آمد. |
| 16 | וְהָיָ֗ה כָּל הַנּוֹתָר֙ מִכָּל הַגּוֹיִ֔ם הַבָּאִ֖ים עַל יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וְעָל֞וּ מִדֵּ֧י שָׁנָ֣ה בְשָׁנָ֗ה לְהִֽשְׁתַּחֲוֺת֙ לְמֶ֨לֶךְ֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְלָחֹ֖ג אֶת חַ֥ג הַסֻּכּֽוֹת | وهایاه کال هنووتار مِکال هگوویِم هباِیم ل یروشلام والو مِدِی شناه بشناه لهِشتخووت لمِلِخ ادونای تسباووت ولاخوگ ِت خگ هسوکووت | و همه بازماندگان از همه امت‌هایی که بر ضد اورشلیم آمده بودند، هر سال بالا خواهند آمد تا پادشاه، یهوه صبایوت را سجده کنند و عید سایبان‌ها را نگاه دارند. |
| 17 | וְ֠הָיָה אֲשֶׁ֨ר לֹֽא יַעֲלֶ֜ה מֵאֵ֨ת מִשְׁפְּח֤וֹת הָאָ֨רֶץ֙ אֶל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לְהִֽשְׁתַּחֲוֺ֔ת לְמֶ֖לֶךְ יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְלֹ֥א עֲלֵיהֶ֖ם יִהְיֶ֥ה הַגָּֽשֶׁם | وهایاه شر لو یلِه مِِت مِشپخووت هاارِتس ِل یروشلم لهِشتخووت لمِلِخ ادونای تسباووت ولو لِیهِم یِهیِه هگاشم | و هر کدام از خانواده‌های زمین که به اورشلیم بالا نیایند تا پادشاه، یهوه صبایوت را سجده کنند، باران بر آنها نخواهد بارید. |
| 18 | וְאִם מִשְׁפַּ֨חַת מִצְרַ֧יִם לֹֽא תַעֲלֶ֛ה וְלֹ֥א בָאָ֖ה וְלֹ֣א עֲלֵיהֶ֑ם תִּֽהְיֶ֣ה הַמַּגֵּפָ֗ה אֲשֶׁ֨ר יִגֹּ֤ף יְהוָה֙ אֶת הַגּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יַֽעֲל֔וּ לָחֹ֖ג אֶת חַ֥ג הַסֻּכּֽוֹת | وِم مِشپخت مِتسریِم لو تلِه ولو بااه ولو لِیهِم تِهیِه همگِپاه شر یِگوف ادونای ِت هگوویِم شر لو یلو لاخوگ ِت خگ هسوکووت | و اگر خانواده مصر بالا نیاید و نیاید، بر آنها نیز باران نخواهد بارید؛ این همان بلایی خواهد بود که خداوند بر امت‌هایی که برای نگاه داشتن عید سایبان‌ها بالا نمی‌آیند خواهد فرستاد. |
| 19 | זֹ֥את תִּהְיֶ֖ה חַטַּ֣את מִצְרָ֑יִם וְחַטַּאת֙ כָּל הַגּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יַֽעֲל֔וּ לָחֹ֖ג אֶת חַ֥ג הַסֻּכּֽוֹת | زوت تِهیِه ختت مِتسرایِم وختت کال هگوویِم شر لو یلو لاخوگ ِت خگ هسوکووت | این مجازات گناه مصر و مجازات گناه همه امت‌هایی خواهد بود که برای نگاه داشتن عید سایبان‌ها بالا نمی‌آیند. |
| 20 | בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא יִֽהְיֶה֙ עַל מְצִלּ֣וֹת הַסּ֔וּס קֹ֖דֶשׁ לַֽיהוָ֑ה וְהָיָ֤ה הַסִּירוֹת֙ בְּבֵ֣ית יְהוָ֔ה כַּמִּזְרָקִ֖ים לִפְנֵ֥י הַמִּזְבֵּֽחַ | بیووم ههو یِهیِه ل متسِلووت هسوس کودِش لیهواه وهایاه هسِیرووت ببِیت ادونای کمِزراکِیم لِپنِی همِزبِخ | در آن روز بر زنگوله‌های اسبان نوشته خواهد شد: مقدس برای خداوند؛ و دیگ‌های خانه خداوند مانند کاسه‌های پیش قربانگاه خواهد بود. |
| 21 | וְ֠הָיָה כָּל סִ֨יר בִּירוּשָׁלִַ֜ם וּבִֽיהוּדָ֗ה קֹ֚דֶשׁ לַיהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּבָ֨אוּ֙ כָּל הַזֹּ֣בְחִ֔ים וְלָקְח֥וּ מֵהֶ֖ם וּבִשְּׁל֣וּ בָהֶ֑ם וְלֹא יִהְיֶ֨ה כְנַעֲנִ֥י ע֛וֹד בְּבֵית יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת בַּיּ֥וֹם הַהֽוּא | وهایاه کال سِیر بِیروشلم وبِیهوداه کودِش لیهواه تسباووت وباو کال هزوبخِیم ولاکخو مِهِم وبِشلو باهِم ولو یِهیِه کننِی وود ببِیت ادونای تسباووت بیووم ههو | و هر دیگی در اورشلیم و یهودا برای یهوه صبایوت مقدس خواهد بود؛ و همه کسانی که قربانی می‌گذرانند خواهند آمد و از آنها خواهند گرفت و در آنها خواهند پخت؛ و در آن روز دیگر هیچ بازرگانی در خانه یهوه صبایوت نخواهد بود. |