و «آن ذات ابدی» (Adonai) به موشه گفت: «نزد فرعون برو، زیرا من دل او و دل خادمانش را سخت گردانیدم تا این معجزات خود را در میان آن‌ها آشکار سازم.»

«و تا برای فرزند خود و فرزندِ فرزند خود بازگو کنی که چگونه با مصریان رفتار کردم و معجزاتی را که در میان آنان انجام دادم؛ تا بدانید که من «ذات ابدی» (Adonai) هستم.»

پس موشه و آهرون نزد فرعون رفتند و به او گفتند: ««معبود ابدی» (Hashem)، خدای عبریان چنین می‌گوید: تا کی از تواضع در برابر من سر باز می‌زنی؟ قوم مرا رها کن تا مرا پرستش کنند.»

«زیرا اگر از رها کردن قوم من امتناع ورزی، همانا من فردا ملخ‌ها را به مرزهای تو خواهم آورد.»

«آن‌ها روی زمین را خواهند پوشاند، به طوری که کسی نتواند زمین را ببیند؛ و باقی‌مانده‌ای را که از تگرگ برای شما جان سالم به در برده است خواهند خورد، و هر درختی را که در دشت برای شما می‌روید خواهند بلعید.»

«آن‌ها خانه‌های تو و خانه‌های تمام خادمانت و خانه‌های همه مصریان را پر خواهند کرد؛ چیزی که پدرانت و پدرانِ پدرانت از روزی که بر زمین بوده‌اند تا به امروز ندیده‌اند.» سپس او روی گرداند و از نزد فرعون خارج شد.

خادمان فرعون به او گفتند: «تا کی این مرد برای ما تله خواهد بود؟ این مردان را رها کن تا «ذات ابدی» (Adonai)، خدای خود را بپرستند. آیا هنوز نمی‌دانی که مصر نابود شده است؟»

پس موشه و آهرون را نزد فرعون بازگرداندند و او به آن‌ها گفت: «بروید، «ذات ابدی» (Adonai) خدای خود را بپرستید؛ اما چه کسانی خواهند رفت؟»

موشه گفت: «ما با جوانان و پیرانمان خواهیم رفت، با پسران و دخترانمان، با گله‌ها و رمه‌هایمان خواهیم رفت؛ زیرا این جشنی برای «حضرت ابدی» (Adonai) برای ماست.»

او به آن‌ها گفت: «باشد که «ذات ابدی» (Adonai) با شما باشد همان‌طور که من شما و کودکانتان را رها می‌کنم! مراقب باشید که نیت بدی در سر دارید.»

«نه چنین است! فقط شما مردان بروید و «ذات ابدی» (Adonai) را بپرستید، زیرا این همان چیزی است که می‌خواستید.» و آن‌ها را از حضور فرعون بیرون راندند.

و «آن ذات ابدی» (Adonai) به موشه گفت: «دست خود را بر سرزمین مصر برای ملخ‌ها دراز کن؛ تا بر سرزمین مصر بالا بیایند و تمام گیاهان زمین، یعنی هر آنچه را که تگرگ باقی گذاشته است، بخورند.»

پس موشه عصای خود را بر سرزمین مصر دراز کرد و «حضرت ابدی» (Adonai) بادی شرقی را تمام آن روز و تمام آن شب بر زمین وزانید؛ چون صبح شد، باد شرقی ملخ‌ها را آورد.

ملخ‌ها بر سراسر سرزمین مصر هجوم آوردند و در تمام مرزهای مصر نشستند؛ بسیار سنگین بودند؛ پیش از آن هرگز چنین ملخی نبود و بعد از آن نیز چنین نخواهد بود.

آن‌ها روی تمام زمین را پوشاندند به طوری که زمین تاریک شد؛ آن‌ها تمام گیاهان زمین و تمام میوه‌های درختان را که تگرگ باقی گذاشته بود خوردند؛ هیچ سبزی در درختان و گیاهان صحرا در سراسر سرزمین مصر باقی نماند.

فرعون شتابان موشه و آهرون را فراخواند و گفت: «من به «ذات ابدی» (Adonai) خدای شما و به شما گناه کرده‌ام.»

اما «آن ذات ابدی» (Adonai) دل فرعون را سخت کرد و او فرزندان اسرائیل را رها نکرد.

سپس «حضرت ابدی» (Adonai) به موشه گفت: «دست خود را به سوی آسمان دراز کن تا تاریکی بر سرزمین مصر برقرار شود، تاریکی‌ای که بتوان آن را لمس کرد.»

موشه دست خود را به سوی آسمان دراز کرد و تاریکی غلیظی در تمام سرزمین مصر به مدت سه روز برقرار شد.

کسی برادر خود را نمی‌دید و هیچ‌کس از جای خود برای سه روز برنخواست؛ اما برای تمام فرزندان اسرائیل، در سکونت‌گاه‌هایشان نور بود.

Pharaon appela Moïse et dit : « Allez, servez L'Éternel (Adonai) ; que vos brebis et vos bœufs seulement restent ; même vos enfants pourront aller avec vous. »

Moïse répondit : « Tu nous donneras toi-même de quoi faire des sacrifices et des holocaustes, que nous offrirons à L'Éternel (Adonai), notre Dieu. »

« Nos troupeaux aussi iront avec nous, il ne restera pas un sabot ; car c'est là que nous prendrons pour servir L'Éternel (Adonai), notre Dieu ; et jusqu'à ce que nous soyons arrivés, nous ne savons pas ce que nous choisirons pour servir L'Éternel (Adonai). »

L'Éternel (Adonai) endurcit le cœur de Pharaon, et il ne voulut point les laisser partir.

Pharaon lui dit : « Retire-toi de moi ! Garde-toi de revoir ma face, car le jour où tu verras ma face, tu mourras ! »

Moïse répondit : « Tu as bien parlé ; je ne verrai plus ta face. »

L'Éternel (Adonai) dit à Moïse : « Je ferai venir encore une plaie sur Pharaon et sur l'Égypte. Après cela, il vous laissera partir d'ici. Lorsqu'il vous laissera tout à fait partir, il vous chassera même d'ici. »

« Parle donc au peuple, et que chaque homme demande à son voisin, et chaque femme à sa voisine, des objets d'argent et des objets d'or. »

L'Éternel (Adonai) fit que le peuple trouvât grâce aux yeux des Égyptiens ; Moïse lui-même était un homme très considéré dans le pays d'Égypte, aux yeux des serviteurs de Pharaon et aux yeux du peuple.

« Quand vous le mangerez, vous aurez vos reins ceints, vos souliers aux pieds, et votre bâton à la main ; et vous le mangerez à la hâte. C'est la Pâque de L'Éternel (Adonai). »

« Cette nuit-là, Je passerai dans le pays d'Égypte, et Je frapperai tous les premiers-nés du pays d'Égypte, depuis les hommes jusqu'aux animaux, et J'exercerai des jugements contre tous les dieux de l'Égypte. Je suis L'Éternel (Adonai). »

« Le sang vous servira de signe sur les maisons où vous serez ; Je verrai le sang, et Je passerai par-dessus vous, et il n'y aura point de plaie qui vous détruise, quand Je frapperai le pays d'Égypte. »

« Vous conserverez le souvenir de ce jour, et vous le célébrerez par une fête en l'honneur de L'Éternel (Adonai) ; vous le célébrerez comme une loi perpétuelle pour vos descendants. »

« Pendant sept jours, vous mangerez des pains sans levain. Dès le premier jour, vous ôterez le levain de vos maisons ; car toute personne qui mangera du pain levé, du premier jour au septième jour, sera retranchée d'Israël. »

« Le premier jour, vous aurez une sainte convocation ; et le septième jour, vous aurez une sainte convocation. On ne fera aucun travail ces jours-là ; vous pourrez seulement préparer ce qui doit être mangé par chaque personne. »

« Vous observerez la fête des pains sans levain, car c'est en ce jour même que J'aurai fait sortir vos armées du pays d'Égypte ; vous observerez ce jour comme une loi perpétuelle pour vos descendants. »

« Le premier mois, le quatorzième jour du mois, au soir, vous mangerez des pains sans levain jusqu'au soir du vingt et unième jour du mois. »

« Pendant sept jours, il ne se trouvera point de levain dans vos maisons ; car toute personne, étranger ou indigène, qui mangera du pain levé, sera retranchée de l'assemblée d'Israël. »

« Vous ne mangerez point de pain levé ; dans toutes vos demeures, vous mangerez des pains sans levain. »

Moïse appela tous les anciens d'Israël, et leur dit : « Allez prendre du bétail pour vos familles, et immolez la Pâque. »

« Vous prendrez ensuite un bouquet d'hysope, vous le tremperez dans le sang qui sera dans le bassin, et vous toucherez le linteau et les deux poteaux de la porte avec le sang qui sera dans le bassin. Nul de vous ne sortira de sa maison jusqu'au matin. »

« Quand L'Éternel (Adonai) passera pour frapper l'Égypte, et verra le sang sur le linteau et sur les deux poteaux, L'Éternel (Adonai) passera par-dessus la porte, et Il ne permettra pas au destructeur d'entrer dans vos maisons pour frapper. »

« Vous observerez cela comme une loi pour vous et pour vos enfants à perpétuité. »

« Quand vous serez entrés dans le pays que L'Éternel (Adonai) vous donnera, selon Sa promesse, vous observerez ce rite. »

« Et lorsque vos enfants vous demanderont : "Que signifie pour vous ce rite ?" »

« Vous répondrez : "C'est le sacrifice de la Pâque en l'honneur de L'Éternel (Adonai), qui a passé par-dessus les maisons des enfants d'Israël en Égypte, lorsqu'Il frappa l'Égypte et qu'Il sauva nos maisons." » Le peuple s'inclina et se prosterna.

Et les enfants d'Israël s'en allèrent, et firent ce que L'Éternel (Adonai) avait ordonné à Moïse et à Aaron ; ils firent ainsi.

و در نیمه‌شب واقع شد که «آن ذات ابدی» (Adonai) همه نخست‌زادگان را در سرزمین مصر زد، از نخست‌زاده فرعون که بر تختش نشسته بود تا نخست‌زاده اسیری که در زندان بود و همه نخست‌زادگان چهارپایان.

فرعون در شب برخاست، او و همه خادمانش و همه مصریان؛ و فریاد بزرگی در مصر بلند شد، زیرا خانه‌ای نبود که در آن مرده‌ای نباشد.

او در شب موشه و آهرون را فراخواند و گفت: «برخیزید، از میان قوم من بیرون بروید، هم شما و هم فرزندان اسرائیل؛ و بروید «حضرت ابدی» (Hashem) را عبادت کنید، همان‌طور که گفته بودید.»

مصریان بر قوم فشار آوردند تا زودتر آن‌ها را از سرزمین بیرون کنند، زیرا می‌گفتند: «همه ما خواهیم مرد!»

قوم خمیر خود را پیش از آنکه مخمر شود برداشتند، و تغارهای خمیرگیری خود را در جامه‌هایشان پیچیده بر دوش گرفتند.

فرزندان اسرائیل از رعمسس به سوی سوکوت کوچ کردند، حدود ششصد هزار مرد پیاده، به جز کودکان.

«ذات ابدی» (Adonai) به موشه و آهرون گفت: «این است قانون پِسَح: هیچ بیگانه‌ای نباید از آن بخورد.»

و در همان روز بود که «حضرت ابدی» (Adonai) فرزندان اسرائیل را بر حسب گروه‌هایشان از سرزمین مصر بیرون آورد.

و «آن ذات ابدی» (Adonai) به موشه خطاب کرده، فرمود:

«هر نخست‌زاده‌ای را برای من مقدس بدار؛ هر آنچه که نخستین بار رحم را می‌گشاید در میان فرزندان اسرائیل، چه از انسان و چه از حیوان، متعلق به من است.»

موشه به قوم گفت: «این روز را یاد کنید که در آن از مصر، از خانه بندگی، بیرون آمدید؛ زیرا با قدرت دستِ «حضرت ابدی» (Adonai) شما را از اینجا بیرون آورد؛ پس نان مخمر خورده نشود.»

«و در آن روز به فرزند خود بازگو کن و بگو: این به خاطر آن چیزی است که «ذات ابدی» (Adonai) برای من انجام داد هنگامی که از مصر بیرون آمدم.»

«و این برای تو مانند نشانه‌ای بر دستت و یادبودی پیش چشمانت خواهد بود، تا توراتِ «حضرت ابدی» (Adonai) در دهان تو باشد؛ زیرا با دستی قوی «ذات ابدی» (Adonai) تو را از مصر بیرون آورد.»

«و هر نخست‌زاده الاغی را با بره‌ای فدیه بده... و هر نخست‌زاده انسانی را در میان پسرانت فدیه بده.»

«و این نشانه‌ای بر دست تو و مانند بازوبندی (توتِفوت) پیش چشمان تو خواهد بود؛ زیرا با قدرت دستِ «ذات ابدی» (Adonai) ما را از مصر بیرون آورد.»

«و چون در آینده پسرت از تو بپرسد: "این چیست؟"، به او بگو: "با قدرت دستِ «حضرت ابدی» (Adonai) ما را از مصر، از خانه بندگی، بیرون آورد."»

«و چون فرعون از رها کردن ما سر باز زد، «ذات ابدی» (Adonai) هر نخست‌زاده‌ای را در سرزمین مصر کشت... به همین دلیل من هر نخست‌زاده نری را برای «حضرت ابدی» (Adonai) قربانی می‌کنم و هر نخست‌زاده‌ای از پسرانم را فدیه می‌دهم.»

«و این برای تو مانند نشانه‌ای بر دستت و بازوبندی (توتِفوت) پیش چشمانت خواهد بود؛ زیرا با قدرت دستِ «ذات ابدی» (Adonai) ما را از مصر بیرون آورد.»

کلامی که «حضرت ابدی» (Adonai) به یِرمیاهو (ارمیا) نبی فرمود، درباره آمدن نِبوکَد نِصَّر، پادشاه بابل، برای ضربه زدن به سرزمین مصر:

«و تو ای بنده من یعقوو (یعقوب)، مترس! و ای اسرائیل، هراسان مباش! زیرا اینک من تو را از دوردست‌ها و نسل تو را از سرزمین اسارتشان نجات خواهم داد؛ یعقوو باز خواهد گشت و در آرامش و آسایش خواهد بود و کسی او را نخواهد ترساند.»

«تو ای بنده من یعقوو، مترس! - کلامِ «ذات ابدی» (Adonai) این است - زیرا من با تو هستم؛ من تمامی امت‌هایی را که تو را در میانشان پراکنده کرده‌ام نابود خواهم کرد، اما تو را نابود نخواهم ساخت؛ بلکه تو را به انصاف تنبیه خواهم کرد و تو را کاملاً بی‌پاداش نخواهم گذاشت.»