I rzekł Wiekuisty (Adonai) do Mojżesza: „Idź do faraona, gdyż Ja uczyniłem twardym serce jego i serce sług jego, abym mógł uczynić te znaki Moje pośród nich”.

„I abyś opowiadał w uszy syna twego i wnuka twego o tym, jak igrałem z Egiptem i o znakach Moich, które pośród nich uczyniłem; abyście wiedzieli, że Ja jestem Wiekuisty (Adonai)”.

Przyszli więc Mojżesz i Aaron do faraona i rzekli do niego: „Tak mówi Wiekuisty (Adonai), Bóg Hebrajczyków: Jak długo będziesz wzbraniał się upokorzyć przede Mną? Wypuść lud Mój, aby Mi służyli”.

„Bo jeśli będziesz wzbraniał się wypuścić lud Mój, oto Ja sprowadzę jutro szarańczę w granice twoje”.

„I pokryje ona powierzchnię ziemi, tak że nie będzie można widzieć ziemi; i pożre resztę ocalałą, która wam pozostała po gradzie, i pożre każde drzewo rosnące wam na polu”.

„I napełnią się domy twoje, i domy wszystkich sług twoich, i domy wszystkich Egipcjan, czego nie widzieli ojcowie twoi ani ojcowie ojców twoich od dnia, w którym nastały na ziemi, aż do dnia dzisiejszego”. Potem odwrócił się i wyszedł od faraona.

I rzekli słudzy faraona do niego: „Jak długo ten człowiek będzie nam sidłem? Wypuść tych ludzi, aby służyli Wiekuistemu (Adonai), Bogu swemu. Czy jeszcze nie wiesz, że Egipt ginie?”.

I sprowadzono z powrotem Mojżesza i Aarona do faraona, a on rzekł do nich: „Idźcie, służcie Wiekuistemu (Adonai), Bogu waszemu. Któż to dokładnie ma iść?”.

I rzekł Mojżesz: „Z młodzieżą naszą i ze starcami naszymi pójdziemy; z synami naszymi i z córkami naszymi, z owcami naszymi i z wołami naszymi pójdziemy, gdyż jest to święto Wiekuistego (Adonai) dla nas”.

I rzekł do nich: „Niechaj tak Wiekuisty (Adonai) będzie z wami, jak ja was wypuszczę wraz z waszymi dziećmi! Patrzcie, złe zamiary macie przed sobą”.

„Nie tak! Idźcież wy, mężczyźni, i służcie Wiekuistemu (Adonai), bo tego sami żądaliście”. I wypędzono ich sprzed oblicza faraona.

I rzekł Wiekuisty (Adonai) do Mojżesza: „Wyciągnij rękę twoją nad ziemię egipską po szarańczę, a niech przyjdzie na ziemię egipską i pożre wszelkie ziele ziemi, wszystko, co pozostawił grad”.

I wyciągnął Mojżesz laskę swoją nad ziemię egipską, a Wiekuisty (Adonai) sprowadził wiatr wschodni na tę ziemię przez cały ów dzień i całą noc; gdy nastał ranek, wiatr wschodni przyniósł szarańczę.

I przyszła szarańcza na całą ziemię egipską i osiadła w całych granicach Egiptu w ogromnej ilości; nigdy przedtem nie było takiej szarańczy i nigdy potem takiej nie będzie.

I pokryła powierzchnię całej ziemi, aż pociemniało na ziemi; i pożarła wszelkie ziele ziemi oraz wszelki owoc drzew, który pozostawił grad; nie pozostało nic zielonego na drzewach ani na zielu polnym w całej ziemi egipskiej.

Wtedy faraon pośpiesznie wezwał Mojżesza i Aarona, i rzekł: „Zgrzeszyłem przeciw Wiekuistemu (Adonai), Bogu waszemu, i przeciw wam”.

„A teraz wybacz, proszę, grzech mój tylko ten raz i módlcie się do Wiekuistego (Adonai), Boga waszego, aby odwrócił ode mnie tylko tę śmierć”.

I wyszedł od faraona, i modlił się do Wiekuistego (Adonai).

I zmienił Wiekuisty (Adonai) wiatr na zachodni, bardzo silny, który uniósł szarańczę i wrzucił ją do Morza Sitowia (Yam Suf); nie pozostała ani jedna szarańcza w całych granicach Egiptu.

Lecz Wiekuisty (Adonai) uczynił twardym serce faraona, i nie wypuścił on synów Izraela.

I rzekł Wiekuisty (Adonai) do Mojżesza: „Wyciągnij rękę twoją ku niebu, a nastanie ciemność nad ziemią egipską, taka ciemność, której można dotknąć”.

I wyciągnął Mojżesz rękę swoją ku niebu, i nastała gęsta ciemność w całej ziemi egipskiej przez trzy dni.

Nie widział jeden drugiego i nikt nie ruszył się z miejsca swego przez trzy dni; lecz wszyscy synowie Izraela mieli światło w siedzibach swoich.

Faraon wezwał Mojżesza i rzekł: „Idźcie, służcie Wiekuistemu (Adonai); tylko wasze owce i wasze bydło niech pozostaną; nawet wasze dzieci mogą iść z wami”.

Mojżesz odpowiedział: „Ty sam musisz nam dać do rąk ofiary krwawe i ofiary całopalne, abyśmy mogli je złożyć Wiekuistemu (Adonai), Bogu naszemu”.

„Także nasze stada pójdą z nami, nie pozostanie ani jedno kopyto; bo z nich musimy wziąć, by służyć Wiekuistemu (Adonai), Bogu naszemu, a sami nie wiemy, czym będziemy służyć Wiekuistemu (Adonai), aż tam przyjdziemy”.

Lecz Wiekuisty (Adonai) uczynił twardym serce faraona i nie chciał on ich wypuścić.

Faraon rzekł do niego: „Odejdź ode mnie! Strzeż się, abyś nie widział więcej twarzy mojej, bo w dniu, w którym ujrzysz moją twarz, umrzesz!”.

Mojżesz odpowiedział: „Słusznie rzekłeś; nie ujrzę już więcej twojej twarzy”.

I rzekł Wiekuisty (Adonai) do Mojżesza: „Jeszcze jedną plagę sprowadzę na faraona i na Egipt; potem wypuści was stąd całkowicie”.

„Powiedz teraz do ludu, aby każdy mężczyzna pożyczył od swego sąsiada i każda kobieta od swej sąsiadki naczynia srebrne i naczynia złote”.

I Wiekuisty (Adonai) sprawił, że lud znalazł łaskę w oczach Egipcjan. Także sam mąż Mojżesz był bardzo wielki w ziemi egipskiej, w oczach sług faraona i w oczach ludu.